Οι σύγχρονοι τάφοι είναι γεμάτοι
σε ταπεινώνουν ασύστολα
σου μαθαίνουν απόμακρους ύμνους
δοξαστικούς για μια πραγματικότητα
που δεν υπήρξε

όλα γίνονται στα όρθια
ακόμα και οι χλευασμοί
και τα φιλιά κι οι αγκαλιές
μόνο οι άκανθοι στήνουν χορό
κάθε τρεις και λίγο

όλα διαβρώνονται
με μια ηχώ που αναγγέλει
την πτώση των τειχών της Ιεριχούς
μυαλά πέφτουν σε λάκκους με ασβέστη
οδηγώντας σε αυταπάρνηση
το ρίγος των κτερισμάτων
των φθαρμένων από την ακινησία
και τον επιθανάτιο ρόγχο…

θα καταργήσω
τις στάσεις
των λεωφορείων

θα τις κάνω
κρυψώνες

ενάντια
στους χάρτινους πύργους
των εμμονών μας

γιατί η ποίηση
ή θα γίνει επανάσταση
εδώ και τώρα
ή δεν θα υπάρξει ποτέ

χάνεσαι στο μονοδιάστατο
σε συνηθισμένες πλοκές
και παρωχημένες ιστορίες

δεν σου ζητώ να θυμηθείς
σου ζητώ να νιώσεις

ο χρόνος δεν είναι αλγόριθμος

το παρελθόν ακολουθήθηκε από το παρόν
κι αυτό θα ακολουθηθεί από το μέλλον

και τανάπαλιν

οι προορισμοί μου
γνώριμοι
και μη εξαιρετέοι

ωστόσο προσπερνώ
το σταθμό που πρέπει
να κατέβω

πηγαίνω στον επόμενο
και καμώνομαι τον μετανάστη

Ο χρόνος γρήγορος επουλωτής πληγών
παιδί που παίζει κυνηγητό στη μέση του δρόμου
αλλά κι ένας γέρος
με πόνους και αναμνήσεις

Ο χρόνος κάνει παρέα με τους πάντες
αναβλύζει ανεπαίσθητες ορμές
αλλά και θάνατο
σκοτώνοντας τα παιδιά του

Ο χρόνος διαλύει τις οραματικές σου ψηφίδες
κάθεται αντίκρυ και σε περιγελάει
ξεπετάγεται άξαφνα
εκεί που δεν τον σπέρνεις

Ο χρόνος όαση
και βούρκος
και έλος
πάντα μόνος κι ατρόμητος

Photo: Maya Abraham

Είναι η ερημιά που κυριαρχεί
στις πολυκατοικίες
στα πλακόστρωτα της επιτυχίας
στα μουρμουρητά στα σοκάκια
στα κεριά και στα λιβάνια
στους δεκάρικους των πολιτικών
στα μοιρολόγια των σκιών
στα μισόλογα των οπτασιών
σ΄ αυτούς που φεύγουν μόνοι
στα μικρά παιδιά στις παιδικές χαρές

είναι η ερημιά σαν μια υστερική σούπα
κουρνιάζει σε σπίτια-τρύπες
κουλουριασμένη αγκαλιάζοντας δήθεν
τον άλλο της εαυτό
μινιατούρα που δεν μεγάλωσε ποτέ
κυνηγώντας πεταλούδες
και χρωματιστά ψάρια σε ενυδρεία
καλλιεργώντας πλαστικά λουλούδια
και χάρτινα όνειρα στις λεωφόρους
των διαδικτυακών αναστάσεων
πλουμισμένα σάβανα νεκρών συντρόφων

η ερημιά ξέχασε τους ποιητές
έτσι που κανείς δεν θέλει να τους συγχωρέσει
για την τόση αποκοτιά τους
να θεωρούν τους εαυτούς τους ειδήμονες
της μιας ή της άλλης μοναξιάς
που καμώνεται για συντροφιά
πλέοντας πέρα από τον ορίζοντα
της σιωπής τους
πέρα από τις φανταστικές ρίμες
των ανύπαρκτων στίχων τους

η ερημιά είναι τα μέρη εκείνα
τα μακρινά
οι απάτητοι τόποι
που όλο λέμε να επισκεφθούμε
αλλά όλο το αναβάλλουμε
φοβούμενοι το ύψος
και τις τιμές των χρηματιστηρίων
παραδινόμενοι με αυταπάρνηση
στα είδωλα της καθημερινότητας
αναζητώντας τους κωδικούς της εξόδου
από τη σύγχρονη σκλαβιά του χρέους
ασθμαίνοντας στις μεγάλες αποστάσεις
κοιτάζοντας τα τρένα να περνούν
αλλά αδυνατώντας να επιβιβασθούμε
γιατί ποτέ δεν αγοράσαμε εισιτήριο.

Regards de côté
aux doigts jaunis
apeurés
énigmatiques,
comme une petite lampe à huile
qui s’éteint lentement
comme une perte définitive
qui atteint les lèvres
comme une nuit noire
désilluminée
qui se siège
au large du silence
ombres, drapeaux en berne
parfums des plantes qui s’égarent
ruptures à l’arrière-plan de la brume
où des reptiles
d’oiseaux
des rêves se nichent
rayons de clair de lune
voix qui supplient
sanglots qui apitoient
les tuiles incompatibles
sur des toits usés
sourires foncés
aux vibrations caressantes
supposées…

*Η μετάφραση στη Γαλλική είναι της Έρμας Βασιλείου.

***Η φωτογραφία της ανάρτησης έχει χρησιμοποιηθεί στο ελληνικό ποίημα.

Λιθάρια που καίνε
στους μανιασμένους δρόμους
αυλακώνουν οι πατούσες
και δεν έχουν γυρισμό

ήρεμος δήθεν
προχωράς στη μετουσίωση
των θανάτων
με ένα ραντεβού ανύπαρκτο
με το κλάμα ενός πουλιού
ένα τιτίβισμα περιέργειας
στην αυγή
ενός αλλαλάζοντος κόσμου

είναι μεγάλο καθήκον
να ζεις και να θυμάσαι
είναι βαρύ το τίμημα
της υστεροφημίας
και πληρώνεται τοις μετρητοίς

Οι ματιές είναι διάφανες λίμνες
κοντά στο άρρωστο των πηγών.
Η παρουσία μας μυρωδιά
από φρεσκοβρεμένο χώμα
κι απλωμένα σεντόνια
αχνιστών ασπρόρουχων
που βγήκαν στις βεράντες
μετά την πρωινή ομίχλη.
Τ’ απλώσαμε όλα στον ήλιο
κι είναι σαν να γιορτάζουμε
τις μνήμες των προγόνων μας
που ξεχάστηκαν σε παρόδους
πολυκαιρισμένων θανάτων
και σε βρώμικα στενά.
Βάσανα, πόνοι,
γενναιόδωρες υποδοχές,
αποτελούν συμβάντα στη ζωή μας
καθώς λικνίζουμε τις αισθήσεις μας
πάνω στις άβολες τάβλες
των αραμπάδων,
με τα βλέμματα στυλωμένα
σ’ αιώνιες επικλήσεις
δρόμων άδειων από ζωή.
Τι είναι αυτό που κρύβουμε
πάντα στο βίο μας;
Μήπως το κομμένο κεφάλι
ενός αντάρτη,
ενός εξεγερμένου πόνου
που επιζητούσε μετά μανίας
ν’ ανυψωθεί απ’ τ’ αναχώματα
των ακατάλυτων εμμονών μας;
Μήπως τα φρούτα της εποχής
ξεχασμένα στο τραπεζάκι της κουζίνας
σαν φλόγα παραμυθιού
που σβήνει μετά από κάθε αφύπνιση,
όπου οι άντρες της οικογένειας
ακούν αποχαυνωμένοι
σαν μικρά παιδιά;

The Uprooting

Glances are transparent lakes
near the sickness of springs.
Our presence a scent
of freshly damp earth
and hung sheets
steaming whites
placed on verandas
after the morning fog.
We hung everything in the sun
and it’s as if we are celebrating
the memories of our ancestors
forgotten in the byways
of stale deaths
and in the dirty alleyways.
Troubles, pains,
generous receptions,
constitute events in our lives
as we cradle our feelings
on the uncomfortable planks
of carts
with our glances fixated
on eternal invocations
of roads devoid of life.
What is it we’re always hiding
in our lives?
Is it the decapitated head
of a rebel,
a revolting pain
insistently seeking
to rouse itself from the mounds
of our imperishable obsessions?
Is it the fruits of the season
forgotten on the kitchen table
like the flame of a fairy tale
extinguished after each awakening,
when the men of the family
listen drowsily
like small children?

*Από τη δίγλωσση συλλογή “Tightrope Walking / Ακροβασίες”, Owl Publishing, Melbourne, 2017.