Οι πρόγονοί μου
αποκρυπτογραφημένα ονόματα
άγνωστα και οδυνηρά
σε κελιά καιρών καταισχύνης
ταξίδια με φανταστικές άκατους.

Οι πρόγονοί μου καταδύονταν
σε Αλκυονίδες μέρες
με τους δείκτες τους να δονούνται
με μια μοναξιά καταβυθισμένη
σε αμυδρά φώτα
με κιβωτούς αδιόρατες
με μια διέγερση ψιθύρων
κι αποστάγματα αρρώστειας.

Οι πρόγονοί μου αμαξηλάτες
σε παρόδους σκοτεινές
σε ουρανούς χωρίς φώτα
αφήνοντας παραλλαγμένες
ανάσες τα πρωινά πυροβολώντας άστοχα.

Οι πρόγονοί μου
έφυγαν τελεσίδικα
μένοντας νεκροί στις ράγες
εκεί που άλλοι πασχίζουν
να τους σκεπάσουν.

Πώς θα τερματίσεις τη μοναξιά
όταν διασπάται η λαλιά σου
όταν γυρεύεις καταφύγιο στην έρημο
και κάθε άνθος σου επιτίθεται
αιμόφυρτο με λόγχες και ακόντια
σε πελάγη αρμύρας και λάβας;

Πώς θα τερματίσεις το κατακρήμνισμά σου
όταν οι λίμνες στερεύουν
και τα καινούργια ρούχα
γίνονται θηλιές έξω απ’ το χρόνο
νωχελικά χάδια αποκαμωμένα;

Τραχύ και γυμνό αποτύπωμα
συνθλίβεται σε σωματικούς παλμούς
κι ανόργανες φωνές
σ’ αυθαίρετες λωρίδες
παράταιρης φύσης

η μεταζωή μια ανηλεής σάτιρα
θάνατος το σύμπαν
που το διασχίζουμε
και λάμπουμε
σαν απέραντο τρένο
σε κατεστραμμένες γέφυρες
με άγνωστους συνταξιδιώτες
πέρα από συνειδήσεις.

Αφιερωμένο στους “ευαίσθητους¨ διανοούμενους με κρατική και/ή κομματική επιχορήγηση

Κλειστές λέσχες ηρώων
συγγραφείς χωρίς κοινό
παγιδευμένοι σε αδιέξοδα
με πλεξούδες αφήγησης

υποκλίνονται σε άσημες θεότητες
γράφουν για δυστυχείς
αλλόκοτους σαλτιμπάγκους

πνίγονται σε εμμονές
λίμνες μονολόγων
στιγμιαίου χαρακτήρα
οίστρους παροξυσμών

με κακουχίες για συνοδεία
που επουλώνονται στη στιγμή
για επίδειξη παρηγοριάς

ζουν μόνο στιγμιαία
μακριά από μνήμες
χάνοντας παρτίδες χαρτιών
με χειρονομίες κατάδυσης

σε στρόβιλους μυθοπλασιών
υποτιθέμενων γεγονότων
παθιασμένων συμβάντων
με καμουφλαρισμένο ανθρωπισμό

Είπες κάποτε να μην εγκαταλείψουμε
τα μονοπάτια της επιθυμίας
να κατακλειστούν από ανεπιθύμητους
κι εισέπραξες τη συναίνεσή μου
ως οδηγό εξερεύνησης των πάντων

Οι χαμένες λεωφόροι κρύες, ράθυμες
και χωρίς πινακίδες
έτσι που το επόμενο χιλιόμετρο
να μην έρχεται ποτέ

οι χαμένοι μας δρόμοι
φωτιές στις λάσπες
πλήθη που χειροκροτούν
χιλιάδες χιλιόμετρα
από τη θάλασσα
κι εσύ γελάς
προφασιζόμενος στα μικρόφωνα

άστρα ξυπόλητα
ηλιόφως που εκρύγνηται
ανείπωτο το εύρος του
παράγει κηλίδες ιδιαιτερότητας
χωρισμού καταστάσεις
κι εσύ το παίρνεις ως προσευχή
μετράς τα σημάδια
φυλλομετράς τα χρόνια
κι άσπρες τρίχες πλέον
σε βυθίζουν σε δίνες
όπου καμώνεσαι ότι αναπνέεις
κι όλα κρημνίζονται

θύματα του φωτός
λικνίζονται τα σημάδια σου
τα δαρμένα από τα χρόνια
στάζοντας αίμα χαράς και λύπης
μέχρι που κάποτε
ξεχνάς τα πάντα
αλλά η ακινησία στα δάχτυλά σου
μαρτυρά την ταυτότητά σου

ανιχνεύεις τα πέλματα των ιστοριών σου
αλλά αδυνατείς να θυμηθείς
τη δομή των ονείρων σου
είσαι βιβλίο μισόκλειστο
δόξα που αργοπεθαίνει
την πήραν στο κατόπι
περιγελώντας την
καθώς μοιάζει με νεκρό ύπερο
λουλουδιού της νύχτας

τρόμος από την οχλαγωή
στις παρόδους του μυαλού σου
σκαρώνεις ιστορίες
χωρίς υλικά και συνειρμό
δραματουργώντας σύγκορμος.

στο διάολο οι σοφίες
οι πεπερασμένες
οι ηδονές από σάρκα άλλων
το αίμα το κόκκινο το αχνιστό

στο διάολο η πικρή τροφή
για επιδόρπιο
οι αλλαλαγμοί σε χαρτί
με σινική μελάνη
σαν μητρική παρακαταθήκη
τα ενθύμια στον τοίχο

στο διάολο η αποστήθιση
η προσευχή πριν τον ύπνο
η εξάσκηση εφ’ όρου ζωής
οι λέξεις από χαλασμένες
οδοντοστοιχίες

στο διάολο τα λαμπερά δόντια
με το στίγμα του επιτυχημένου
η προσποιητή μεγαλοθυμία
η επιτηδευμένη γλώσσα
η άμεμπτη συμπεριφορά
κι οι γυναίκες που δήθεν
ερωτεύονται

στο διάολο τα τρένα που καμώνονται
ότι έρχονται στην ώρα τους
οι μεγάλοι που ρωτούν
δήθεν από περιέργεια
τα δέντρα που ρίχνουν
τα φύλλα τους

στο διάολο η βροχή
που είναι όξινη
ο καυτός ήλιος που αρρωσταίνει
αντί να γιατρεύει
τα γεγονότα
με ημερομηνίες στιγμών
που δεν υπήρξαν.

ένας μικρός υάκινθος
ξεφεύγει απ’ την πορεία του
να ψηλώσει πάει
σ’ απροσμέτρητους θριάμβους

κι είναι σαν την καρδιά μας
που λαχταρά στο πρώτο
σκίρτημα αγάπης

υάκινθοι και μικροί ήλιοι
υψικάμινοι χρέους
υψώνονται στις ψυχές μας
αλαβάστρινα αγάλματα ευθύνης

Μυθοπλασίες στη δυστοπία
τέχνη για επιβίωση
και τα μυαλά στα κάγκελα
του ανορθολογισμού

πόσο θ΄ αντέξεις κρεμασμένος
στα παρακλάδια
της μοντέρνας προϊστορίας

ξεγλυστρούν τα δευτερόλεπτα
λαιμητόμοι
στα υγρά πεζοδρόμια
της ξετρελαμένης έπαρσης

στα πλακόστρωτα
κείτονται οι αυλακιές
σαν αυτές που μας
παιδεύουν αιώνες τώρα
λαξεύοντας τις διαδρομές μας
χαράσσοντας τις βραγιές
στ’ ατελείωτο χωράφι
των σφυγμών μας

23/7/2011

Αναδρομές μένουν σ’ αρχαίους παραστάτες
όνειρα αιώνιων απομνημονευμάτων
παραπληροφόρηση παλαιάς κοπής
σε σύγχρονο περιτύλιγμα
καταβύθιση σ’ αδιάφορες αφηγήσεις
ελώδεις επιφάνειες λογιδρίων ασυνάρτητων
που προβάλλονται ως αξιοπρεπείς φράσεις

όλα αυτά φράζουν τις διεξόδους μας
απαράδεκτα και με θράσσος
αποκλείουν τα μονοπάτια
λαβύρινθοι διαβολικής έμπνευσης
τεχνηέντως ειρημμένοι

δεν υπάρχουν είσοδοι και έξοδοι
άνοδοι και κάθοδοι
μόνο φάσεις κι αντιφάσεις
να τις πολεμήσεις
τα τείχη αυτά να πέσουν
να διαρραγεί η βαρβαρότητα
να φιλήσεις τα βλέφαρα της κόρης
για να λυθούν τα… μάγια

Θα κάνω τις κινήσεις του σώματος
σοφότερες από το μυαλό
την ώρα που το έδαφος τρίζει
με πανούργα αφέλεια
κάτω από τα πόδια μας

θα κάνω τα ραδιοκύμματα των ήχων μας
να πάλλονται σ’ ηλιολουσμένες όχθες
την ώρα που αναλογιζόμαστε
την πτώση μας σε φεγγαροχώρους
και δράματα αστεριών

θα κρατήσω την εσωτερική μας φωτιά
μόνο δική μας
την ώρα που το κορμί μας στριφογυρίζει
αλλάζοντας χρωματισμούς και στάσεις
στην έξαρση των εξεγερμένων φλεβών μας