Στα τζάμια σου μπουμπουκιάζει η χτεσινή βροχή

τώρα που η παραλία ανάβει τα φανάρια της.

Ένα καΐκι στάθηκε καταμεσής στο πέλαγο.

Γαλήνη.

Περίμενε δω με το βλέμμα στις σταγόνες

(δυο ανθισμένες γαλάζιες σταγόνες τα μάτια σου).

Περίμενε. Θα ξημερώσει.

Θέλω να σε ξέρω στο παράθυρο

αγναντεύοντας κατά τον τόπο της χαραυγής

νοσταλγώντας το περσινό καλοκαίρι.

(Τα νερά ν’ ανασαίνουν ζεστασιά

το γυμνό σώμα της ημέρας πλαγιάζει μες στα στάχυα

κι ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα κρυφοκοιτάει μια παπαρούνα)
.
Θέλω να σου χαρίσω ένα τόσο δα ουράνιο τόξο

τώρα στα γενέθλια της δεκαοχτάχρονης αυγής,

ένα λουλουδένιο δαχτυλίδι

μια υπόσχεσης ελπίδας.

*Από τη συλλογή Ακόμα τούτη η άνοιξη, Απρίλης 1946
**Αναδημοσίευση από τις Στάχτες http://staxtes.com/2003/?p=6473

Ο Ντουρς Γκρύνμπαϊν, ένας από τους γνωστότερους σύγχρονους Γερμανούς ποιητές, δημοσίευσε σε εφημερίδα ένα ποίημα για τους Αφρικανούς μετανάστες που ζουν όπως όπως σε πλατείες και πάρκα της Ευρώπης. 

Τα ναυάγια στη Μεσόγειο την περασμένη εβδομάδα, οι εκατοντάδες πνιγμένοι πρόσφυγες κάτω από τα γαλάζια κύματα, ο συνωστισμός του Τρίτου Κόσμου στα υγρά κράσπεδα των χωρών των Λωτοφάγων, όλα αυτά κατέκλυσαν και πάλι, προσωρινά αλλά επιτακτικά, τη δημόσια συζήτηση στην Ευρώπη. Τραγικές ιστορίες αναδύθηκαν στα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ, στατιστικά στοιχεία για την πολιορκία του φρουρίου μας από τα στίφη των πενόμενων αναψηλαφήθηκαν, οι ηγέτες της ΕΕ τήρησαν στις Βρυξέλλες ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων. 

Φυγή προς την Ευρώπη

Εκτός όμως από τη συμβολή της δημοσιογραφίας, της στατιστικής και της πολιτικής στην περιγραφή της νέας, μεγάλης μετανάστευσης των λαών, υπάρχει άραγε άλλη τέχνη που να προσφέρει κάποια άλλη προσέγγιση; Μια τέτοια δυνατότητα προσφέρει η ποίηση, κι ας είναι για τους περισσότερους απροσδόκητη. Ο Γερμανός ποιητής Ντουρς Γκρύνμπαϊν, παρατηρώντας μερικούς Αφρικανούς μετανάστες σ’ ένα πάρκο, έγραψε ένα ποίημα που δημοσιεύθηκε χωρίς επιτακτική αφορμή πριν από μερικές εβδομάδες στην εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung. Ας το διαβάσουμε:
Continue reading →

Ω άθλιο νερό
γης λιμασμένης,
που ο φίλος της ταβέρνας
του κάποιου δυστυχούς
υποκειμένου
σας μήνυσε,
πως ο αυτάρκης άνθρωπος
ονόματι Δημήτριος
τόπους πεθύμησεν
υδάτινες ερήμους
κι ασύμμετρες ποσότητες
με την αποθυμιά
ερρέξατε
για τη κατάχτησή του

Παλιές πεδιάδες, ανόργωτες,
γεροντικά πελάγη
μ’ αναρμένιστα κορμιά,
μορφές δοκιμασμένες
στην ασωτιά του μοναχισμού,
σε κείνονε δοθήκατε
στο γείτονα άνθρωπο.

Παραβίασα πρώτος εγώ
της αυτάρκειας τη μικρή αρχή
Παραβιάζω τις αρχές
των υπαρχόντων,
ετοιμάζω την ανάγκη μου,
ζητάω συντροφιά.

Οι Βάρβαρές μου αγγελίες,
οι παράνομες,
κινήσανε τα όντα.
Ταραχές
Η γέννηση της τρίτης
κατάστασης.

Ξωφλημένοι μουσικοί
σ’ άχωμες νυχτιές γιορτής.
Τεχνίτες που πασχίζουνε
να μείνουνε τέτοιοι,
πουλώντας ακριβά
τους αιχμαλώτους τους.
Κορμιά ξεσπιτωμένα,
σταθμοί, οικογένειες,
άμαξες εχθρικές,
αρρωστημένα θηλυκά
τροφές, αξίες και άλλοι
ζυγώνουνε τον παράνομο.

Μαρτυράω.
Σε λίγο θ’ αποκτήσω
την ικανότητα θανάτου.
Υπηρετείστε με.

Αδύνατον αδελφοί,
όσοι φορέσανε κασκέτα στους ανθρώπους
και τους ποστιάζουνε στις στοές
του κάρβουνου
να ‘χουνε ανάγκη από φως.

Αδύνατον
έντιμοι αδελφοί,
οι κρατικοί βελτιωτές
οπού μισούνε την επιφάνεια,
να ψάξανε για γης.

Αδύνατον
ωραίοι αδελφοί,
όσοι ξερνάνε στα ποτάμια
στις όχθες χτίζοντας
αγχόνες,
να θέλουνε νερό.

Ω αυτάρκεις αρνητές
σάς σέρνω, τις αρχές σας
καταργώντας.

*Από τη συλλογή “Η Παρουσία των Όντων”, Πύργος Ηλείας 1979, σελ. 17-19

φτηνοπράγματα

με το συρραπτικό,
στο χάρτινο
σκοτάδι,
στερέωσα
ένα ολόγιομο φεγγάρι
κι έπειτα,
εκτύπωσα
τ’ άστρα
και τον αστερισμό της
και τα στερέωσα
κι αυτά,
εξαίσιες ομορφιές
με φτηνοπράγματα,
έτσι ήταν και η αγάπη μας

***

λύκοι

πετρωμένοι
δρόμοι
και ολοσκότεινα
σπίτια,
ουρλιαχτά λύκων
και αγέλες από μέσα
με σηκωμένες
τις ουρές
να τρομοκρατούν:
το μυαλό του,
γερασμένη άσφαλτος
σε αδιέξοδο
και ο χωρισμός•
κι αυτός,
με ζώα στη ψυχή,
κρυμμένα και υπέροχα
σε γαλαρίες
φαλακρές τρέχει:
κρυφή η ελπίδα
πως θα τη ξαναδεί•

*Από τη συλλογή “Ποιητικές τρύπες στο σκοτάδι”, διαδικτυακή έκδοση, Σεπτέμβρης 2013.

Λεφτά δώσε μου μπάρμπα
κι’ έννοια σου, ξέρω τι να τα κάμω.
Εγώ τι χρειάζομαι:
ένα στρώμα
ένα τασάκι ένα τσιγάρο
τον Λωτρεαμόν για προσκεφάλι
μια αράχνη να κρέμεται από πάνω στο ταβάνι…
Αυτά μαθές μού είναι υπεραρκετά
Η πλήξη, η μοναξιά του καλλιτέχνη
κι’ η Μαριγούλα έπειτα που μού χτυπά το τζάμι
και της ανοίγω κ.τ.λ.)
Παρά ταύτα, δώσε μου λεφτά και ξέρω τι να τα κάμω.

Μεταξύ μας, μού δώσεις-δε μού δώσεις σκοτίστηκα:
μπάρμπα εσύ χάνεις!

*Από τη συλλογή “Αγγούρια και μαργαρίτες” (Άπαντα Τ. 1/2015).

 
Ναι κι εγώ έτσι ήμουν παλιά, σαν κι εσένα
έπλεα σε πελάγη ευτυχίας
ερωτευόμουν μες τη χαρά
το δικαίωμα ήταν προϊόν της πράξης
και όχι ανάθεση
μα δες με τώρα, έγινα Άνθρωπος
κάνω συμφωνίες με τους σκύλους
για το βάθος της δαγκωματιάς
με αλληλοσεβασμό
και έχω σύνολα, υποσύνολα και γκρουπαριστά
γιουρούσια
ανάλογα την απόσταση ασφαλείας
την κατάσταση δυσωδίας
και την ένταση της εσωτερικής τριβής
Ναι! Έτσι ήμουν κι εγώ
άσε με δεν θυμάμαι σου λέω
προχώρησα σου λέω
Το αυτό επιθυμώ και δι’ υμάς

In the brutal nights we used to dream
Dense violent dreams,

Dreamed with soul and body:

To return; to eat; to tell the story.

Until the dawn command

Sounded brief, low

‘Wstawac’

And the heart cracked in the breast.
Now we have found our homes again,

Our bellies are full,

We’re through telling the story.

It’s time. Soon we’ll hear again

The strange command:

‘Wstawac’

Στις βάναυσες νύχτες ονειρευόμασταν
Πυκνά βίαια όνειρα,
ονειρευόμασταν με την ψυχή και το σώμα:
Για να επιστρέψουμε, να φάμε, να πούμε την ιστορία.
Μέχρι η διαταγή της αυγής
ακουστεί κοφτή, σιωπηλή
‘Wstawac’
Και η καρδιά ραγισμένη στο στήθος.
Τώρα έχουμε βρει ξανά τα σπίτια μας,
οι κοιλιές μας είναι γεμάτες,
Πορευόμαστε αφηγούμενοι την ιστορία.
Είναι ώρα. Σύντομα θα ακούσουμε ξανά
την παράξενη εντολή:
«Wstawac»

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Τα σκοτωμένα αγρίμια
και οι άντρες που πέθαναν ρημάζοντάς τα.
Των παρθένων πουλιών οι σπασμένες φτερούγες
όταν οι νίκες σιώπησαν.
Το μουρμουρητό ενός τραγουδιστή
πριν την πρώιμη άχνα
σαν το γλέντι είχε χωνέψει.
Δυο παιδιών η γνώση
αφού το πηγάδι είχε στραγγίξει.
Ενός ξερόχορτου η άπνα
καθώς το στόμα ξεχνούσε
και η γλώσσα σάλιωνε
της σκοταδιάς τη γεύση.
Η σιγαλιά στην ξένη εποχή
που μάθαινε
πώς ν’ αναρτήσει μια γιορτή.
Κάθε νύχτα που γερνάει
και συνωστίζεται
και χρειάζεται.
Ένα αστέρι όταν γεννιέται ο κανείς.
μια φάρσα ονείρων για να ζήσει.
Κι ένα κομμάτι ξύλο να πεθάνει.

*Από τη συλλογή “Ο διάβολος πάνω σε στρατσόχαρτο”, Διαδικτυακή έκδοση Ενδυμίων, 2009, σελ. 14

Και είναι τόσες οι φορές…
και είναι τόσες οι φορές…
και είναι τόσες οι φορές
που επαναλαμβάνονται τα πράγματα.
Τόσες οι φορές που επαναλαμβάνονται τα πράγματα….
επαναλαμβάνονται τα πράγματα…
επαναλαμβάνονται τα πράγματα
εδώ κάτω-
είμαστε εδώ, βρισκόμαστε εδώ,
ο καθένας στην τρύπα του, χωρίς επιλογή-
Νομίζει κανείς πως έχει επιλογές
αλλά δεν έχει- ή και αν ακόμα έχει,
αυτές οδηγούν σε συγκεκριμένα αποτελέσματα,
που αυτο-αναιρούνται.
Βρισκόμαστε εδώ.
Βρίσκομαι εδώ και συγχρόνως όχι εδώ.
Βρίσκομαι αλλού,
βρίσκομαι σε πολλά αλλού,
πολλά αλλού,
πολλά αλλού.

*Από τη συλλογή “Ποιήματα 2009-2013”.