Σαν τι ν’ αναπολεί
κάποιος που ερωτεύτηκε,
είναι σα να ονειρεύτηκε
μες σε θολό γυαλί.

Βρεγμένο σκηνικό
και σκουριασμένο κάγκελο,
περίμενε έναν άγγελο
σε γη και ουρανό.

Βλέπει τις κλειδαριές
μνημεία δίχως κίνηση,
μια κάποτε συγκίνηση
για άγουρες καρδιές.

4.11.2019

Τότε που ανέβηκα σε ένα ψηλό βάθρο
να τραγουδήσω με φωνή καμπάνα
μα ένα μικρό
μα ένα μικρό κλεφτόπουλο,
δεν αναρωτήθηκα
πόσο κοστίζει το θάρρος
ούτε το ζύγισα με τ’ άγουρα τα νιάτα.
Και όταν κατέβηκα από το βάθρο
ήταν ήδη αργά να μαθητεύσω.
Μέσα από ξερόχορτα και
τσουκνίδες που μου φάγαν τα πόδια
έφτασα στα μισά,
τις κλάδες τις ξερές μπροστά μου θέριζε
πότε ο Θεός
πότε ο Διάβολος,
και εγώ βυθίστηκα λουφάζοντας
σε παλτό δυο νούμερα μεγαλύτερο.
Μα εδώ μυρίζει χτικιό και πουρνάρι ξερό
λίγο πριν την πτώση
και είναι τόσο, μα τόσο βαθύς ο καημός για περίσσεια αντοχή.
Ξάφνου,
αβάσταχτος πόνος στην κεφαλή
δυο ξεπηδούν από μέσα
δυο περιστέρες λευκές
σαν το μπαμπάκι της Κωπαΐδας,
ζέστα, ήλιο και τροφή να μαζέψω στο δισάκι μου
και από τον ξαφνικό μου κόπο ζεστάθηκα
και πέταξα το πανωφόρι,
άπλωσα μόνη να ανοίξω τον δρόμο.
Κι αν δεν τρώγω,
αν δεν τραγουδώ πια στα ψηλά τα βάθρα
πιάνω το όπλο και το φυλάω στο βρακί μου
να σκοτώσω τον λύκο, τον κλέφτη και τον μάγο,
τον Ποιμένα που με γέλασε πως ήταν καλός.
Δεν το ‘χω σε τίποτα
να σκοτωθώ
για να οδηγήσω με ασφάλεια
τις περιστέρες μου
στη φωλιά που έχτισα
με ξέφωτα που ατένισα στο διάβα της ζωής μου.

Σε κάτι στενορύμια όπου βολοδέρνω
Την ώρα που τσακίζει
Τα κόκκαλα τής ερημιάς η νύχτα
Κάποτε σκάζουν μύτη
Τα ξαφνικά και τα απρόσμενα
Όσα ποτέ δεν περίμενα
Να σαρκωθούν τόσα φεγγάρια•όπως
Χαρές υψώνουν ποτήρια σ’ ένα δώμα χαμηλό
Με φωτεινά να χάσκουν τα ορθάνοιχτα παράθυρά του
Λαχτάρες που ξεκουμπώνουν
Γυμνόστηθες τη σαγήνη τους
Θαρρείς από μέλι ψίθυροι κοριτσιών
Σα με κρυστάλλινες φαρέτρες και
Ρώγες από βάλσαμο•κάποιο πλάσμα τρέχει
Μέσα στα χρώματα που φόρεσε
Πιο ρόδινο κι από τα πέταλα τής Άνοιξης
Ν’ αδειάσει πόθους και καημούς σε “πίθους δαναΐδων”
Γλυκά τραγουδώντας μέχρι που ν’ ακουστεί
Νεράιδα ξεχασμένη στο ρέμα
Με λίγες σταγόνες ήλιου στη ματιά
Ντυμένη τις πράσινες φωνές των δέντρων•πιο
Δίπλα
Εχθροί ξιφομαχούν με τον άνεμο
Οι φίλοι αναίτια μαζί μου
Ζώντες και νεκροί
Μελλοθάνατοι που χαιρετούν τον καίσαρά τους•
Έτσι νύχτες και νύχτες
Παλεύει να ξεγλιστρήσει
Ο εαυτός μου ψιθυρίζοντας τα παρόμοια
Από αυτά εδώ τα στενά
Από τη σκέψη
Ότι δεν είναι παρά μόνο
Των ελάχιστων στίχων ο ήρωας
Ο λίθος που πέταξαν στην άκρη οι οικοδομούντες.

Εκείνα τα μηνύματα
ολόισα απ’ το κάπου
που δε θα το γνωρίσουμε ποτές.

Απλώνουνε το κάτι που μας μένει,
-το πιο μεγάλο απ’ τη ζωή μας—
σ’ όλους τους πόνους, στις χαρές. Των αλλονών.
Πού ούτε γι’ αυτούς σταθήκαν.

Μηνύματα.
Αρχή τους ξεχασμένη.
Πιο ζωντανά και πιο ανύπαρχτα απ’ το τέλος.
Έξω από νόμο κίνησης.
Το μόνο μας μεθύσι.

Συνέπαρμα,
γλυκύτερο απ’ τ’ αφάνισμα
στους πόθους τους καταδικούς μας.

Καμιά τους θύμηση, σαν, φεύγοντας,
πετάνε την ψυχή μας
πετάνε και το νου
μέσα στο σώμα το δικό μας.

Και δε θα μας ξανάρθουν.

Μιλάνε μια φορά.

Η ηδονή τους δίχως χρόνο και συνέχειες.

Μηνύματα.

Αλλού.

*Από το βιβλίο της Μαρίας Αθανασοπούλου “Θεόδωρος Ντόρρος, Στου γλυτωμού το χάζι”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Μάρτης 2005.

[γκούσταβ]

σε κάτι αλλοτινά γενέθλια
μου χάρισαν έναν πίνακα του κλιμτ
όχι αυθεντικό μη φανταστείτε
μια αφισούλα μεγέθους α4
μαύρη κορνίζα μαύρο φόντο
με τις χρωματιστές ψηφίδες του ζωγράφου
όπως τις είχε βάλει στο φιλί
έμεινε ξεχασμένο σ’ έναν τοίχο
μόνο μακρύτερα από τ’ άλλα
καμιά φορά περνούσα και το έβλεπα
ο αδάμ πίσω να κρύβεται
να δίνει στην εύα όλο το χώρο
πέρασαν χρόνια ώσπου να μάθω
πως ποτέ δεν το τελείωσε
πέθανε -λέει- και το άφησε μισό

***

[εδέμ]

δύο φύλα δύο φύλλα
δύο φίλοι δύο φύλα
δύο φίλοι δύο φύλλα
δύο φύλλα δύο φύλα

***

[ουμανιτέ]

κάνεις να στρίψεις
στη διχάλα του δρόμου
μ’ ένα πουράκι στο στόμα
ανεβάζεις το παντελόνι
σαν να πάχυνες τελευταία
και τα μαλλιά…
το περπάτημα
το βλέμμα
τόσο που άλλαξε
η ζωή

***

[κόμπος]

στείλε μου ένα μπαλόνι
κόκκινο σαν πόνο
νομίζω σε αδίκησα
πολλές φορές

*Από τη συλλογή “η μαύρη ανάμεσα”, Εκδόσεις Κύμα, Αθήνα 2018.

Γυναίκες σαν κι εμένα δωρίζουν όνειρα,
ακόμα κι αν θα τα στερηθούν οι ίδιες.
Γυναίκες σαν κι εμένα δίνουν την ψυχή τους,
γιατί η ψυχή είναι σαν
μια σταγόνα νερό στην έρημο.
Γυναίκες σαν κι εμένα απλώνουν το χέρι
και σε βοηθούν να σηκωθείς, ριψοκινδυνεύοντας
να γκρεμιστούν κι αυτές με τη σειρά τους.
Γυναίκες σαν κι εμένα κοιτάζουν μπροστά,
έστω κι αν η καρδιά μένει πάντα κάποια βήματα πίσω.
Γυναίκες σαν κι εμένα
αναζητούν ένα νόημα στο να υπάρχουν και,
όταν το βρουν,
θα προσπαθήσουν να το διδάξουν
σ’ όποιον απλώς επιβιώνει.
.

Γυναίκες σαν κι εμένα,
όταν αγαπούν, αγαπούν για πάντα…
και όταν πάψουν ν’ αγαπούν είναι μόνο επειδή
σκλήθρες της ύπαρξης κείτονται
ανυπεράσπιστες στα χέρια της ζωής.
Γυναίκες σαν κι εμένα κυνηγούν ένα όνειρο…
το όνειρο ν’ αγαπηθούν γι’ αυτό που είναι
και όχι γι’ αυτό που οι άλλοι θα ’θελαν να είναι.

* Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου.

Ανάμεσα σε πέτρες που δεν είδανε
τον ίσκιο τους ποτές
που δεν ακούσαν τη φωνή του
τόσο υψίσυχνη μες στα φωνηεντόληκτα, είπα:
Κλείστε τις ποριές, όχι άλλοι «σωτήρες»·
μεσολάβησαν τα Τρωικά. Ο λόγος μου
δίχως πια τα άμφιά του, γυμνός
όπως η πότνια βάτος
αναθρώσκοντας τά που του σφίγγανε το
υπογάστριο
«ιερά, εθνικά» και άλλα τέτοια χάχανα
χύθηκε κατεπάνω στο μαχαίρι του
όπως ο Αίας.

*Από τα “Ποιήματα 1943-1987”, Εκδόσεις Άγρα.

Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me
I’m not sleepy and there is no place I’m going to
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me
In the jingle jangle morning I’ll come followin’ you

Though I know that evenin’s empire has returned into sand
Vanished from my hand
Left me blindly here to stand but still not sleeping
My weariness amazes me, I’m branded on my feet
I have no one to meet
And the ancient empty street’s too dead for dreaming

Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me
I’m not sleepy and there is no place I’m going to
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me
In the jingle jangle morning I’ll come followin’ you

Take me on a trip upon your magic swirlin’ ship
My senses have been stripped, my hands can’t feel to grip
My toes too numb to step
Wait only for my boot heels to be wanderin’
I’m ready to go anywhere, I’m ready for to fade
Into my own parade, cast your dancing spell my way
I promise to go under it

Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me
I’m not sleepy and there is no place I’m going to
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me
In the jingle jangle morning I’ll come followin’ you

Though you might hear laughin’, spinnin’, swingin’ madly across the sun
It’s not aimed at anyone, it’s just escapin’ on the run
And but for the sky there are no fences facin’
And if you hear vague traces of skippin’ reels of rhyme
To your tambourine in time, it’s just a ragged clown behind
I wouldn’t pay it any mind
It’s just a shadow you’re seein’ that he’s chasing

Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me
I’m not sleepy and there is no place I’m going to
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me
In the jingle jangle morning I’ll come followin’ you

Then take me disappearin’ through the smoke rings of my mind
Down the foggy ruins of time, far past the frozen leaves
The haunted, frightened trees, out to the windy beach
Far from the twisted reach of crazy sorrow

Yes, to dance beneath the diamond sky with one hand waving free
Silhouetted by the sea, circled by the circus sands
With all memory and fate driven deep beneath the waves
Let me forget about today until tomorrow

Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me
I’m not sleepy and there is no place I’m going to
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me
In the jingle jangle morning I’ll come followin’ you

—

Κύριε με το ντέφι

Hey! Κύριε με το ντέφι, παίξε ένα τραγούδι και για μένα
Είμαι άγρυπνος και δεν υπάρχει κανένα μέρος που να πάω
Hey! Κύριε με το ντέφι, παίξε ένα τραγούδι και για μένα
Και θα παρατήσω, αυτό το πρωινό, το φαντασιακό κόσμο των ναρκωτικών για να σε ακολουθήσω

Αν και ξέρω καλά ότι η νυχτερινή μου αυτοκρατορία έχει μετατραπεί σε άμμο
Που κύλισε μέσα από τα χέρια μου
Και νάμαι τώρα τυφλός να στέκομαι εδώ άγρυπνος
Εξαντλημένος όσο δεν πάει άλλο
Άγνωστος μεταξύ αγνώστων
Με τα ερείπια αρχαίων ερημωμένων δρόμων γύρω μου, που ονειρεύομαι

Hey! Κύριε με το ντέφι παίξε ένα τραγούδι και για μένα
Είμαι άγρυπνος και δεν υπάρχει κανένα μέρος που να πάω
Hey! Κύριε με το ντέφι, παίξε ένα τραγούδι και για μένα
Και θα παρατήσω, αυτό το πρωινό, το φαντασιακό κόσμο των ναρκωτικών για να σε ακολουθήσω

Οδήγησέ με στο πλοίο σου που στροβιλίζεται μαγικά
Οι αισθήσεις μου έχουν απογυμνωθεί, η γροθιά μου δεν σφίγγει πια
Τα πόδια μου έχουν μουδιάσει
Το μόνο που μου απέμεινε είναι να περιπλανιέμαι πάνω στα τακούνια από τις μπότες μου
Πίστεψέ με είμαι πανέτοιμος για όπου με ταξιδέψεις, είμαι πανέτοιμος για να σβήσω
Μες στην ίδια μου την παρέλαση, ράντισέ με με τα μαγικά σου ξόρκια
Στο υπόσχομαι ότι θα λουστώ μέσα τους

Hey! Κύριε με το ντέφι παίξε ένα τραγούδι και για μένα
Είμαι άγρυπνος και δεν υπάρχει κανένα μέρος που να πάω
Hey! Κύριε με το ντέφι, παίξε ένα τραγούδι και για μένα
Και θα παρατήσω, αυτό το πρωινό, το φαντασιακό κόσμο των ναρκωτικών για να σε ακολουθήσω

Αν και ίσως ακούσεις τα γέλια, τα κλοθωγυρίσματα, και τις ταλαντεύσεις να περιστρέφονται τρελά γύρω από τον ήλιο
Με αυτά δεν σημαδεύω κανέναν, είναι μόνο μια διέξοδος να ξεφύγω από το διωγμό
Είναι για μένα σαν νάμαι στον ουρανό όπου δεν συναντάς φράκτες
Αν και ίσως ακούσεις τα ασαφή ίχνη των μπομπίνων του ρυθμού μου
να χοροπηδάν μες στο χρόνο που κυλά πάνω στο ντέφι σου,
Είναι μόνο ένας κουρελής κλόουν που άφησες ξοπίσω σου
Και εγώ αν ήμουν στη θεση σου δεν θα του έδινα καμιά σημασία
Γιατί κυνηγά μόνο τη σκιά του

Hey! Κύριε με το ντέφι παίξε ένα τραγούδι και για μένα
Είμαι άγρυπνος και δεν υπάρχει κανένα μέρος που να πάω
Hey! Κύριε με το ντέφι, παίξε ένα τραγούδι και για μένα
Και θα παρατήσω, αυτό το πρωινό, το φαντασιακό κόσμο των ναρκωτικών για να σε ακολουθήσω

Σε παρακαλώ πάρε με μαζί σου για να εξαφανιστώ μες στα δαχτυλίδια του καπνισμένου μου μυαλού
Μες στις ομίχλες του χρόνου, πολύ πιο μακριά από τα παγωμένα φύλλα του
Μες στα στοιχειωμένα φοβισμένα δένδρα, εκεί έξω στην ανεμοδαρμένη ακρογιαλιά
Πολύ πιο μακριά από το στριφογύρισμα της ανείπωτης λύπης
Ναι, για να χορέψουμε κάτω από το διαμαντένιο ουρανό με το ένα χέρι μας να γνέφει ελεύθερο
με τη σιλουέτα του να φεγγίζει από το φεγγαρόφωτο στη θάλασσα,
να κυκλώνεται από την άμμο που στριφογυρίζει
Με όλες τις αναμνήσεις και τη μοίρα να βυθίζεται βαθιά μες στα κύματα
Και τότε θα έρθει η στιγμή που θα ξεχάσω το σήμερα μέχρι το αύριο

Hey! Κύριε με το ντέφι παίξε ένα τραγούδι και για μένα
Είμαι άγρυπνος και δεν υπάρχει κανένα μέρος που να πάω
Hey! Κύριε με το ντέφι, παίξε ένα τραγούδι και μένα
Και θα παρατήσω, αυτό το πρωινό, το φαντασιακό κόσμο των ναρκωτικών για να σε ακολουθήσω

*Μετάφραση: Μίλτος Αρβανιτάκης.

https://lyricstranslate.com

*From the book Minimal Fictions, asylum arts, santa maria 1994.