Wolf Biermann, Δύο ποιήματα

ΑΧ, ΦΙΛΕ ΜΟΥ, ΚΙ ΕΣΥ ΔΕ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΕΤΣΙ;

μπορώ ν’ αγαπήσω μόνο
αυτό που έχω την ελευθερία
και να εγκαταλείψω:

τούτη τη χώρα
τούτη την πόλη
τούτη τη γυναίκα
τούτη τη ζωή

Γι’ αυτό ακριβώς λίγοι
αγαπούν μια χώρα
κάμποσοι μια πόλη
πολλοί μια γυναίκα
όμως όλοι τη ζωή

*

ΜΙΚΡΗ ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ

Αχ, φίλοι μου μην απελπίζεστε
Πιστεψατε στ΄αλήθεια
Πως εξουσία μου μ΄ αιώνων πάλη κατακτήθηκε
Θάπεφτε ωραία και καλά τούτες τις μέρες;

Κλάψτε μονάχα για τα δάκρυα
Για τίποτ’ άλλο, καλοί μου,
Αφού αυτά είν’ η βροχή
Για τα πιο όμορφα λουλούδια

Της ευτυχίας ο θάμνος
Δεν θα ξεραινόταν, ναι θα ξεραινόταν
Χωρίς των βάσανων
Τις καταιγίδες;

*Από τη συλλογή “Στους παλιούς συντρόφους μου”, εκδ. Κάλβος, Αθήνα 1979.

**Μετάφραση: Δημοσθένης Κούρτοβικ.

Νίκος Ζωιόπουλος, μερμήγκι

Ένα μερμήγκι περπατάει στην πλάτη
του υπερωκεάνειου.
Κανείς δεν ξέρει αν είναι για καλό σκοπό…
Όλοι περιμένουν τις περαιτέρω αντιδράσεις του.
Τα κροκοδείλια δάκρυα των θεατών ουδόλως
πτόησαν την πορεία του προς τη γέφυρα
Η απειλή ήταν καταφανέστατη.
Η άλωση του πλοίου είναι θέμα ωρών.

*Από τη συλλογή “αέρας μεταλλικός”, εκδ. T-short, Αθήνα 2013.

*Σχέδιο: Ηώ Αγγελή (περιέχεται στη συλλογή).

Μάτση Χατζηλαζάρου, Μάης, Ιούνης και Νοέμβρης (αποσπάσματα)

Λιάζομαι μες στη συγκίνηση των ημερών του Νοέμβρη,
που ξαναφέραμε μαζί.
Μαζί το ζούμε και το θέλουμε το πηγαινέλα της φύσης
-τις μυρουδιές του κρύου ανέμου, τα παγωμένα νίκελ
της πόλης, τον κλειστό χώρο μες στην παγωνιά όταν
αχνίζουν τα τζάμια.
Ζωή μου, δίπλα σου βλέπω την αναπνοή και ακούω το
καρδιοχτύπι όλων των πραγμάτων.
Ζωή μου, δίπλα σου είναι η μέρα του ήλιου του μεσονυκτίου.
Μακριά σου είναι η νύχτα του βορινού χειμώνα.

*

Λες και ήτανε χθες βράδυ ακρογιάλι το σώμα μου,
τα χέρια σου δυό μικρά τρυφερά καβούρια.

*

Κάποτε ακουμπάμε τον εαυτό μας σαν ένα κουμπί γυμνό
επάνω σ’ ένα καθρέφτη, και την αυγή βρίσκουμε ένα χαμομήλι
μες στον ανοιξιάτικο κάμπο.
Κάποτε ακουγόμαστε σαν την πιο θριαμβευτική κραυγή ζώου,
κι όταν ξανασταθούμε ν’ ακούσουμε ο ήχος μας είναι
σκληρό γρατσούνισμα φκιαριού πάνω στον άγονο βράχο.

*Από το βιβλίο “Ποιήματα 1944-1985”, εκδ. Ίκαρος, 2021.

*Στη φωτογραφία: Picasso, Seated Nude (1909).

Phoebe Giannisi (Φοίβη Γιαννίση), Three poems

LEAVES

Inside these articulations
the beginnings of language
outside of yes and no
inside only the I want
the soul with the body meeting
in all the openly
meteoric leaves
and now, see:
one of them falls slowly
to the earth

*

WEAVING

The word by itself germinates
exists
beyond our decision for silence
every creature
on its path to the other
sings
but the threads of the planets
are distinct
no matter how closely they are woven
stutterings of half-traveled words
that though written
never mean what they say
or even what
you thought you meant to say

*

POPPY

When from a distance and within
the body opens like the petals of a flower
as when the poppy bends
weightless head from the inexpressible
there are no rooms then
doors couldn’t pen
or even shut
see them
it whispers to itself
see the time Eros chose to take me
in the flowering sea
in the deep dark

*From the book “Cicada”, New Directions, 2022.


**Translation from Greek: Brian Sneeden.

Γιώργος Κοζίας, Μαύρη Επίδαυρος

Σαν τα κασόνια τους στοιβάζουν
τους κωφούς και άλαλους γραικούς
στην μαύρη τους Επίδαυρο
λίγο ακόμα να υποκριθούν
λίγο για να ξεσκάσουν
στα ψηλοτάκουνα να υποκλιθούν
ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς για να ξεχάσουν
.
Σαν τα κασόνια τους μοιράζουν
τους κωφούς και άλαλους γραικούς
στην μαύρη τους Επίδαυρο
στο κοίλον μπαίνουν οι ηθοποιοί
στη θυμέλη οι χειροκροτητές
στα κλέη να αυτοσυντηρηθούν
τα κατορθώματα τους να χορτάσουν
.
Κι όταν μπουκώσουν με ιστορίες
για νευρωτικούς βασιλιάδες
και υστερικές Ηλέκτρες
Σε αυτό το αλώνι για χορό
με ἆ!, ὤ! βαβαί! παπαῖ!
με ένα φράγκο οι βιολέτες
.
Απηυδισμένους τους αδειάζουν
τους κωφούς και άλαλους γραικούς
στους παρακείμενους γκρεμνούς…
.
Η ευτυχία τους θα ‘ναι ζήτημα βάθους.

*Από τη συλλογή “Εξάγγελος”, εκδ. Περισπωμένη, 2021.

Artem Kamardin, Τρία ποιήματα 

ΖΩΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ

Αν περικλειστεί από ψέματα
δεν μας ακούς,
αν δεν μας δεις λόγω του ύψους των τοίχων σου
,
οι φωνές μας, σιωπηλές για λίγο,
θα γίνουν εκκωφαντικές βροντές.
Αν δεν μας δείτε,
αν δεν μας ακούσετε
πίσω από τον κρότο των ρόπαλων και των ασπίδων της αστυνομίας,
το κόκκινο κεντημένο στον καμβά της ιστορίας θα επαναληφθεί.
Τα όνειρά σας θα γίνουν εφιάλτες
που αντηχούν από τα απαίσια μουγκρητά μας.
Αν δεν μας δείτε,
αν δεν μας ακούσετε,
θα γίνουμε σφαίρες,
θα γίνουμε βόμβες.
Αν περικυκλωθείς με πέτρινους τοίχους
,
που δεν ξεπηδούν ούτε από τις σάλπιγγες της Ιεριχούς,
θα έρθουμε στα πόδια τους, για να χτυπήσουμε
τα κεφάλια μας.
Και θα πλημμυρίσουμε τα σπίτια σας με το ίδιο μας το αίμα.

2017

*

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΩΝ

Επώνυμα με αίσχος,
στριμωγμένο από την κοινή γνώμη
Δεν θα προσπαθήσω να διαφωνήσω μαζί τους.
Δεν χάνω
τον χρόνο μου ή τον δικό σου.
Αλλά για να απαλλαγώ από το σιωπηλό βάρος του βάρους της ψυχής,
ομολογώ: Είμαι ένοχος για όλα τα εγκλήματα!
Ακούει! Αν θέλεις δεν μπορείς να το πιστέψεις:
είναι χίλιες φορές χειρότερα από
αυτά που σου είπε η προπαγάνδα.
Είμαι η σφαίρα, είμαι η αλήθεια, είμαι ο φόβος του θανάτου.
Έβαλα απορρυπαντικό στις φλέβες μου
και φόρεσα τη στολή της Βέρμαχτ,
κακοποιώ ανιδιοτελώς ανηλίκους.
Φαίνομαι να είμαι τόσο δυσδιάκριτος,
αλλά στην πραγματικότητα, είμαι η ενσάρκωση
όλων των παιδικών σου εφιάλτων,
δεν είμαι εγώ,
είμαι μια έκρηξη, είμαι ένας τρόμος, είμαι μια αδιαπέραστη αιωνιότητα,
είμαι μια τρελή κραυγή,
Είμαι δειλός με χήνα.
Παραβιάζω τους πνευματικούς σας δεσμούς
και δεν χρειάζομαι μεγαλύτερη ανταμοιβή από
το μίσος σας.
Μια μέρα, αιμορραγώντας σε μια σκοτεινή πόρτα εισόδου,
πυροβολημένη από έναν αστυνομικό ή έναν πολιτοφύλακα, ξεχώρισα ευδιάκριτα στον κόκκινο-μαύρο
πράσινο τοίχο : Η επανάσταση είναι η εκδίκηση των καταδικασμένων! Και αυτό δεν θα είναι το τελευταίο. Χιονοθύελλα Οι ελπίδες μας για το καλύτερο θαμμένο κάτω από το κουφάρι μιας αρκούδας, στηριγμένες στους ώμους ενός αδύναμου διανοούμενου, συνθλιμμένες από την επίγνωση της απελπιστικής πυκνότητας και την έλλειψη λογικής στην προσπάθεια να αλλάξει κάτι. Όσο οι θεοφόροι έχουν κάτι να φάνε,
η αργή νέκρωση θα συνεχιστεί.
Αλλά μια μέρα αυτή η νέκρωση θα σας επηρεάσει προσωπικά.
Κι αν δεν ζεσταθούμε με τη φωτιά της επανάστασης,
μια χιονοθύελλα θα ψάλλει νύμφη
σε όσους έχουν αποκοιμηθεί στο χιόνι κάτω από το άψυχο κουφάρι της αρκούδας.

01.01.2015

*

ΚΑΗΜΕΝΗ ΓΗ ΤΑΚΤΙΚΕΣ

Σήμερα θα κάνω χωρίς εισαγωγικές προτάσεις,
και ακόμη περισσότερο: Δεν θα πω το όνομά μου.
Η χώρα μας διοικείται από τον εχθρό,
οπότε λυπάμαι, το μόνο
που μου μένει είναι η τακτική της καμένης γης.
Η κατάρρευση οποιασδήποτε επιχείρησης είναι αναμενόμενη,
αν την πληρώσεις με τη ζωή κάποιου άλλου,
ακόμα κι αν είναι πιο δελεαστικό και δεν μπορείς να βρεις το τίμημα.
Μπορείς να πιστέψεις σε οτιδήποτε,
απλά καταλάβεις:
δεν μπορείς να αντικαταστήσεις την ελευθερία με ψωμί,
δεν μπορείς να διαβρώσεις τη συνείδησή σου με θεάματα.
Το μοτίβο του τηλεοπτικού καλωδίου
οδηγεί τους ανθρώπους στην υπακοή,
αλλά δεν καθοδηγούμαστε,
υποχωρούμε καίγοντας χωριά,
καταστρέφοντας ολόκληρες περιοχές.
Φέρνουμε
μόνο άσχημα νέα στο σπίτι σας.
Εκτροχιάζουμε τα τρένα
που σας φέρνουν σταθερότητα.
Εμείς θα μπούμε χωρίς να βγάλουμε τα παπούτσια μας,
και αφού βρώσουμε τη στειρότητα των διαμονών σας
με την αλήθεια της μπότας,
θα σταθούμε όρθιοι και
χωρίς να στρίψουμε ούτε έναν μυ του προσώπου
θα ανακηρύξουμε νικητές,
θα το παραδεχτούμε δυνατά: ναι!
Στο σώμα της κοινωνίας
είμαστε καρκινικά κύτταρα,
δηλαδή κύτταρα που έχουν συνειδητοποιήσει
την ατομικότητά τους.

2014

Χρήστος Τσιαήλης, Τρία ποιήματα

0.

μηδέν,
Του Χρόνου οριακός
καθρεφτισμός
έναρξη αντίστροφης
μέτρησης ετών
υποκειμενικό κατασκεύασμα
κι αυτή η ιστορία
Ησιόδου αμφισβήτηση
Μονοθεϊσμός και Αγάπη
κάτω οι ειδωολάτρες (!)
ακούγεται η ηχώ
σε άδεια αγγεία
θαμμένα στο πλούσιο χώμα

1.

[Πίσω όμως σε χρόνο πραγματικό, κάτι δεν συμβαίνει, ή συμβαίνει πολλάκις και ταυτόχρονα κι όμως καταγράφεται ως μοναδικό συμβάν, αφού θα ληφθεί έπειτα από τριακόσια έτη ως μυστική απόφαση, μα κι αυτό ιστορία είναι της ανθρώπινης υστερίας, κι η ιστορία γίνεται ό,τι σκαρφιστούμε, ας μην επεκταθούμε περαιτέρω]

-εκ τω υστέρων-

2.

Από την άλλη πλευρά της ιστορίας
ω άνθρωπε,
έτσι όπως την καταγράφεις
θα δεις καθαρά
πως χίλια χρόνια αργότερα
ο Τζένκινς Χαν
θα τον μιμηθεί επιτυχώς
για τη δημιουργία
της μεγαλύτερης αυτοκρατορίας
όλων των εποχών
έτσι ποσοστώνονται
τα κρεματόρια των ψυχών.

*Από τη συλλογή “Ούγκα – Οστικοί ιστορισμοί”, εκδ. Γκοβόστης, 2022.

Γιώργος Ζησιμόπουλος, Τρία ποιήματα

ΒΑΡΥΧΕΙΜΩΝΙΑ

Όταν απέξω μας κλειδώνει ο χρόνος
οι λέξεις που έφυγαν
βαθιές ανάσες στις
σιωπές μας σπέρνουν
να μη θελήσουμε ποτέ
να κοιμηθούμε.

*

ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ

Μια ζωή γεμάτη
απουσίες.
Σε άδειες ώρες
δε γίνονται μαθήματα
οι νύχτες των αδικημένων.

*
ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ

Όταν όλα σωπαίνουν
σαν κάτι
ακούγεται.
Όταν όλα μιλάνε
σαν κάτι
πεθαίνει.

*Από τη συλλογή “Δήλος”, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2016.

Αλέκος Λούντζης, Τρία ποιήματα

ΧΑΜΕΝΟ ΣΚΙΤΣΟ Α.Κ.

Αδύνατη βιογράφηση ενός
πατρός και πατρίδος του εαυτού του
πόσο μάλλον κανενός
Κι ας τον είπαν “εθνικό”
Μ’ ένα στιλέτο χιούμορ

Σύμβολο ακατάλυτο, φριχτό
απρόσιτος σε ξένους και δικούς του
σαν ραγισμένο βάζο
αυτός, ο ισοβίως νέος
απρόσωπος ποιητής

*

ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ

Κατ΄ αρχήν
Σου ΄ρχονται
Πάντοτε καταπάνω σου

Απρόσιτοι, αδίστακτοι, αναίτιοι

Οι επόμενοι
Μ’ όλα τα φριχτά στερητικά τους
Εμείς
Με τα φριχτά δικά μας στερητικά
Μαζί και χώρια
Μ’ όλες τις προφανείς συνέπειες

Πάντοτε πάνω σου

Καθότι σειρά σου

Σου ‘ρχονται
Χωρίς φωτιά χωρίς μάχαιρα
με χάδια στοργικά
αλλάζει ο κόσμος δέρμα

*

ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ

Οι πιο μετριοπαθείς
στο τέλος κοιτάνε την καριέρα τους
μάλλον άχρηστοι για τη συλλογική υπόθεση

Οι πιο παθιασμένοι
μελετούν να σώσουν τον κόσμο των άλλων
συχνά επικίνδυνοι για τη συλλογική υπόθεση

Οι πάντοτε και παντού Άλλοι
πασχίζουν στα περιθώρια της σελίδας
γιατί εκείνοι είναι η συλλογική υπόθεση

Οι γύπες πάλι
φροντίζουν απλώς για την ανανέωση του είδους
παρακολουθούν απο ψηλά μέχρι κάθε υπόθεση να ωριμάσει

*Από τη συλλογή “Οι επόμενοι εμείς”, εκδ. Στιγμός, 2021.

Joaquin Giannuzzi, Δύο ποιήματα

ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ

Κάποιος πέθανε στην άλλη πλευρά του τοίχου.
Κάθε λίγο μια φωνή εγκλωβισμένη σε λυγμούς.
Είμαι ο πλησιέστερος γείτονας κι αισθάνομαι
υπεύθυνος’ οι τύψεις
βρίσκουνε πάντοτε μια ευκαιρία.
Στο υπόλοιπο κτίριο
κανένας δεν φαίνεται ενήμερος. Κουβεντιάζουν,
γελούν, ανοίγουν τηλεοράσεις, καταβροχθίζουν
μεγάλες ποσότητες κρέατος. Αν γνώριζαν
τι συνέβη εκεί κοντά, δε θα ήταν αρκετή ούτε
η σκέψη του θανάτου
να διαταράξει τους ρυθμούς της πολυκατοικίας.
Θα αγνούσαν τον νεκρό
και θα είχαν τους λόγους τους’

Στο κάτω κάτω, κανείς δεν πεθαίνει περισσότερο από τον άλλον.

*

ΧΩΡΙΣ ΣΙΝΙΑΛΑ

Πεντακόσια διαμερίσματα έχει τούτο το κτίριο.
Δεν γνωρίζω ποιος ζει στην άλλη μεριά του τοίχου.
Κάποιες φορές ακροάζομαι το θόρυβο, όπως ένας γιατρός
το στήθος ενός αρρώστου.
Υπάρχει μια βουή ωκεανού,
παράξενα και σπλαχνικά μηνύματα
που δεν δύναμαι να αποκωδικοποιήσω. Σε κάποιο μέρος
του τσιμεντόλιθου το νερό κελαρύζει
όπως στα σωθικά ενός ανθρώπου. Συγκεχυμένες
φωνές που ατονούν χωρίς συνέχεια,
ξεμακραίνουν και γυρνούν σε μια κοφτή κραυγή.
Αιχμάλωτοι που αγνοούνται,
καταδικασμένοι σε μια ζωή που ωριμάζει σε δέσμια
συναισθήματα. Κάποιος χτυπά συνθηματικά
έναν τοίχο αλλά τον κωδικό γνωρίζει μόνο ο ίδιος.
Δεν υπάρχουν σινιάλα μεταξύ μας.

*Από το βιβλίο “Χοακίν Χιανούτσι – Ποιήματα”, εκδ. Θράκα, 2014.
**Μετάφραση: Στάθης Ιντζές.