Κάποιοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους φωνάζοντας
άθλιοι της γραμμής
άθλιοι φτωχο-υπάλληλοι
ταυτοχρόνως τινάζουν την ευθύνη απ’ το παλτό τους
που τραντάζει με σεισμό τα σύμπαντα

Ξεστομίζουν τη λέξη άθλιοι
και τα δυο τους χέρια τόσο βαθιά στο σύστημα…..
Καραδοκούν με λύσσα
και φανατισμό
τελείως να ξεπλύνουν τους φόνους
σαν να μην υπήρξαν

Ας γκρεμίζει γέφυρες τ’ όνομά τους
_ ποιος είπε ότι ένα στήθος φτάνει τον κόσμο να δολοφονήσει; _
ας σωριάζονται σπίτια
ας γίνεται ως πέρα μια μαύρη κατάμαυρη γραμμή
ο ουρανός

Άθλιοι βρωμεροί εξακοντίζω την κραυγή
που φτάνει ως το Χριστό
σκάστε
άθλιοι δολοφόνοι τόσων τρυφερών καρδιών
δεν ακούτε πένθιμο της σημαίας το τραγούδι;

Μαζέψτε τα κοπρόσκυλα
των εικοσιτεσσάρων ωρών
κάψετε τελείως τα υπουργεία δολοφονίας

ω βρωμερά πλυντήρια αυτών
οι σκοτωμένοι σαν αστακοί αρματωμένοι
ανοίγουν το χορό
προτού………………….

Καταχνιά
πάνω απ΄ τη χώρα
κυβερνητικά εγκλήματα
ξεκληρίζουν οικογένειες
φταίνε οι λοχίες
οι στρατηγοί αθώοι
ο μηχανισμός λειτουργεί
υπέρ των δυνατών
τους αθωώνει
οι κρατούντες
διαχειρίζονται
κατά το δοκούν
την κατάσταση
επιτροπές
αρχές
φέρνουν εις πέρας
την απαλλαγή
των διαχειριστών
της πολιτικής εξουσίας
ο κόσμος
τα έχει χαμένα
μα ούτε και τώρα
δεν φεύγει
από τα μαντριά
να επιβάλλει
την τιμωρία.

Πηγαίνοντας για τις τουαλέτες
είδα τον ποιητή στο πάτωμα
Ξεπρόβαλλε το ογκώδες στήθος του
πάνω στα πλαστικά πλακάκια
Μπροστά πυροσβεστήρας
δίπλα σταχτοδοχείο – πιο κει
ένα καρότσι αχρηστευμένο

Στωικά κοιτάζει
τον απέναντι τοιχο
τα γόνατα των βιαστικών περαστικών

*Φωτογραφία: Ανδρέας Καμουτσής.

Δεν ξέρει
πόσο είναι όμορφη’
νομίζει πως στο μαύρο της κορμί
δεν ταιριάζει το εγκώμιο.

Αν μπορούσε να χορέψει
γυμνή
κάτω από τα φοινικόδεντρα
και να δει την εικόνα της στον ποταμό,
τότε θά ‘ξερε.

Αλλά δεν υπάρχουν φοινικόδεντρα
στο δρόμο,
και το νερό από το πλύσιμο των πιάτων
δεν αντικαθρεφτίζει εικόνες.

*Από το βιβλίο “Νέγροι ποιητές”, σε εισαγωγή και μετάφραση Δημήτρη Σταύρου, εκδ. Πρόσπερος, Αθήνα 1982.

Με χιλίους τρόπους
κλάδεψαν τις ελπίδες,
με χίλιες αδιαφορίες
έσβησαν την δύναμη.
Τώρα δεν ξεχωρίζει
η καταιγίδα από το δάκρυ,
τώρα η ομίχλη καλύπτει
το σύμπαν.
Κοιλάμε στους χρόνους
με μάτια σπαραγμού
έρμαια
άφατα
όντα με άκρα μουδιασμένα –
απλώς γευόμαστε ανάσες
πικρίες
της απόγνωσης δωρεά –
και
κοιλάμε
κοιλάμε.

Το τριήμερο πένθος σας
Τι να το κάνω;
Με χωνεύει φίδι
σιδερένιο
Γύπες γραβατωμένοι
Στη διάχυτη με θυσιάζουν
κατανάλωση

Μάνα, πατέρα
Μην κλαίτε άλλο
Πιο εύπεπτοι
γινόμαστε

δύο λεωφόροι γλώσσες
δύο φυσαλίδες προφορές
δύο κουβάρια αποχαιρετισμοί
δύο σκιές ταυτότητες
δύο χαρακιές συνδυασμοί
δύο μεγαλεία ζωές
δύο λάντζες όνειρα
δύο αιώνες πίεση
δύο πέλαγα υπομονές
δύο εισιτήρια αγάπες
δύο καράφες παρανομίες
δύο τόνοι χαρταετοί
δύο χιλιόμετρα επανάληψη
δύο τηγανιές ζάρια
δύο πήχεις ποδιές
δύο πιστολιές απελπισία
δύο απλωτές σκυτάλη

μισή τιμή αυθεντικότητα
μισή πινελιά μπογιές
μισή γόπα επιλογές
μισή αρχοντιά ζωή
μισή σελίδα σιγουριά
μισή λίρα φιλία
μισή βόλτα φεγγάρι
μισή αιωνιότητα κρίση
μισή σταγόνα αδιάβροχο
μισή πεταλούδα ταχύτητα
μισή μεζούρα παρέλαση
μισή σπιθαμή παρκόμετρο
μισή ντουζίνα τράπουλα
μισή δραχμή κουλούρι
μισή δόση πρόταση
μισή μαγιά γνώση
μισή ορχήστρα φλερτ
μία μερίδα μετανάστευση

Thumbnail of Immigration

Two freeways of language
Two droplets of accent
Two bundles of farewell
Two shadows of identity
Two carvings of miscellany
Two lives of majesty
Two dirty sinkfuls of dream
Two centuries of adversity
Two oceans of fortitude
Two tickets of love affair
Two carafes of misdemeanor
Two tons of paper kite
Two kilometers of repetition
Two frying pans of dice
Two armfuls of apron
Two gunshots of despair
Two clotheslines of hand-me-downs

Half price of authenticity
Half a lick of paint
Half a roach of choices
Half a life of nobility
Half a page of stability
Half pound sterling of friendship
Half a round of moon
Half an eternity of crisis
Half a sprinkle of umbrella
Half a butterfly of speed
Half a measure of parade
Half a spark of parking meter
Half a dozen playing cards
Half a drachma of bagel
Half a dose of intention
Half a leavening of knowledge
Half an orchestra of flirtation
One serving of immigration

*Translation: Patricia Felisa Barbeito.

Δεν έχω ήλιο να σε κρατήσω
Φόρεμα να σε ντύσω
Μένει μόνο ο ύπνος μου να σε δέχεται
Στις μυστικές του κρύπτες
Στις ανεκπλήρωτες διαθέσεις του
Να σε μαζεύει λίγο λίγο
Σταγόνα σταγόνα μέσα στις φούχτες μου
Τόσο θρυμματισμένα τόσο επώδυνα
Σαν ένα καθρέφτη ραγίζοντας στο πρόσωπό μου
Έτσι ράγισες έτσι νυχτώνεις
Σβήνοντας ένα ένα όλα τα φώτα
Να γίνει η μεγάλη σιωπή
Να γίνει η μεγάλη στέρηση
Τίμημα της πολλής αγάπης
Τίμημα της πολλής στοργής.
.
*”Τα ποιήματα – Φύλακας Ερειπίων”, Θεσσαλονίκη.

**Φωτογραφία: Peter Kertis.

Χάραζε κ’ έπιασα κουβέντα με τους αγραυλούντες

Τους έλεγα, βρήκα το σπίτι που κατέρεε
Κ’ εκεί δυό μάνες σαν οχιές στα χέρια
Οι άντρες άφαντοι σ΄ανήλιες αγορές
Και στα ψηλώματα η Εποχή πιστάγκωνη
Με σιδερένια μάτια

Μπαίνοντας είδα τον ληστή που κατηφόριζε
Στο ένα του χέρι το κεφαλι στάζοντας

Ε’ξω αστυνόμοι ανακριτές κι άλλοι περίεργοι
-Πού νά ’ναι ένας εκσκαφέας φώναζε ο εργολάβος
Τό ‘νιωθα, δίχως εκσκαφέα και κατέρεε
Με δυό πετρόσκαλες κ’ η ξύλινη η πιο άχρηστη
Που έτριζε σαν ονειροθραύστης

Να μπω στην πρώτη μου φωλιά και να χαθώ

-Τι θέλει εκεί και για πού τράβηξε ο τρελός;
Δεν είχα ακόμα τρελαθεί και κατηφόριζα

Στην κατωγής σ’ ανώγια και κατώγια
Ζωντάνεψε ο ντουφεξής
Ε’φτιαχνε γκράδες για χαρές κι αντροκαλέσματα
Κ’ένα ρεβόλβερ για μοναχικές καρδιές

Τ’άνοιξε τού ‘βγαλε τις σφαίρες και μου τό ’δωσε
Το πήρα κ’ είναι το όνομά μου εξήντα χρόνια

Α’ναμερίστε οι ζωντανοί είπε ο εργολάβος
Γι’ αυτούς χρειάζεται ένας δυναμίτης… Γύρισα
Κ’ είδα το σπίτι που ονειρόπλεε στα χαλάσματα

*Από τη συλλογή “Ο ζωντανός χρόνος”, εκδ. Τυπογραφείο Κείμενα, Αθήνα 1985.

ΔΥΣΠΙΣΤΙΑ

Τα αστέρια – τα σύννεφα που εξορίστηκαν
πέρα από τον άνεμο
ποιος ξέρει προς ποια
άγνωστα διαστήματα βαδίζουν.

Χθες έτρεχαν σκιές
πάνω στο χιόνι του λόφου-
σαν ευκίνητα δάχτυλα.

Μάτια που δε μου ανήκουν
και μέσα τους η ομίχλη εισβάλλει –

Μπρέιλ, 3 Αυγούστου 1934

*

ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ

Αντίλαλοι τραγουδιών απλώνονται
πάνω από ψηλά βοσκοτόπια,
πλεξούδες των θεριστριών λάμπουν
στον ουρανό.

Από μακρυνούς ορίζοντες έρχεται ο άνεμος
και γράφει μυστικές λέξεις
στο χορτάρι:
τις μουρμουρίζουν ξανά τα λουλούδια
τρέμοντας απαλά
τα στεφάνια.

Αντίλαλοι τραγουδιών απλώνονται
στα ψηλά βοσκοτόπια,
πλεξούδες των θεριστριών λάμπουν
στον ουρανό.

26 Ιανουαρίου 1935

*

ΦΥΓΗ

Δροσερά πρόσωπα ακομπούν οι νάρκισσοι
στο αεράκι.

Χέρια παιδιών:
κι απρόσμενοι
φράχτες γαντζώνονται στα κάγκελα.

Η ανάσα διαλύεται
στο τρέξιμό μου:

ματιές
Σε σκόρπια πράγματα
-ανώφελες γέφυρες-
η εκκωφαντική άβυσσος με καταβροχθίζει.

10 Μαΐου 1935

*Από το βιβλίο “Antonia Pozzi Λέξεις”, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα, 2013. Μετάφραση: Άννα Γρίβα.