ΟΤΑΝ Ο ΛΥΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ

Μεγάλωσα σ’ ένα ευτυχισμένο σπίτι
όπως όλα τ’ άλλα.
Ο πατέρας εργοδηγός στο πουθενά.
Η μητέρα πριμαντόνα,
αυτοκτονούσε κάθε βράδυ
στην τελευταία πράξη
με το μαργαριτένιο της κολιέ.

Όταν ο μπαμπάς έλειπε απ’ το σπίτι για δουλειές
ζωγράφιζα έναν ψεύτη ήλιο
στον ουρανό.

Ήμασταν τρεις αδερφές.

“Τι θα κάνουμε, αν έρθει ο λύκος και λείπεις;”
ρωτούσαμε τη μαμά.
“Έχει δικό του κλειδί” έλεγε
και μας φιλούσε για όνειρα γλυκά.

Όταν ο λύκος έφτασε στην πόρτα μας
ανεβάσαμε απ’ το πηγάδι το κατοχικό ραδιόφωνο.
Κάθε φορά που έλεγε:
Στη Μόσχα, αδερφές μου, στη Μόσχα.
Ξέραμε ότι ήταν η ώρα για το απογευματινό τσάι

*

ΞΑΦΝΙΚΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Όταν ξαφνικά βρέχει το καλοκαίρι
φοράω τις μαύρες μπότες
τις μαύρες μεταφορές
και βγαίνω έξω
να ελέγξω τα σύννεφα
να καπνίσω σιωπή
να πνιγώ
στο πορφυρό
φεγγαρίσιο
ποτάμι.

Όταν ξαφνικά βρέχει το καλοκαίρι
παθαίνω ενδόρρηξη
το νερό γίνεται μελάνι
γράφω μια λέξη
και περιμένω να μεταμορφωθεί
γράφω μια λέξη
και την κρύβω
στην κοιλιά μου.

Η λέξη είναι
το όνομά σου.

*Από τη συλλογή “Ο κήπος της ανυπακοής”, εκδ. Βακχικόν, 2021.

I sing to my planet when no one will listen
it tears around like fun
like a wild thing

that’s how I sing
I sing to my planet
I do

it’s just the one world
there’s no Planet B
for me, for you…
will you sing too?

I take my time
see the sunshine, rain glisten
then the whole show’s shone

and the seasons
sing them on

it’s just the one world
there’s no Planet B
for me, for you…
will you sing too?

I sing for the Earth when they block their ears

hit the blue notes
hit the green

I sing for my world when no one is listening
we’re simply shy – my planet and I
through all our years together
always still getting to know

it’s just the one world
there’s no Planet B
for me, for you…
will you sing too?

it isn’t a prayer
but faith in the thing
the spinning, the tilt
the revolutions

how many nights now
have I sung Earth to sleep?
this world will see me through

won’t we sing?

come
can we soothe this world with a song
will you sing for your planet too?

τραγουδώ στον πλανήτη μου όταν
κανείς δε λέει ν’ ακούσει
κι εκείνος ξεφαντώνει σαν χαρά
σαν άγριο πλάσμα

έτσι τραγουδώ
έτσι του τραγουδώ

υπάρχει μόνο αυτός ο ένας κόσμος
Πλανήτης Β δεν υπάρχει για κανένα…
τραγούδησε κι εσύ μαζί μ’ εμένα

παίρνω το χρόνο μου
βλέπω τον ήλιο, τη βροχή να λάμπει
τότε ό,τι βλέπω είναι φωτεινό

τις εποχές
τις τραγουδώ κι αυτές

υπάρχει μόνο αυτός ο ένας κόσμος
Πλανήτης Β δεν υπάρχει για κανένα…
τραγούδησε κι εσύ μαζί μ’ εμένα

τραγουδώ για τη Γη όταν κλείνουν τ’ αυτιά τους

με νότες πράσινες
γαλάζιες νότες

τραγουδώ για τον κόσμο μου όταν κανείς δεν ακούει
είμαστε λίγο ντροπαλοί – εγώ κι η γη
μέσα απ’ όλ’ αυτά τα χρόνια μας μαζί
ακόμα έχει τόσα να μου μάθει η συντροφιά της

υπάρχει μόνο αυτός ο ένας κόσμος
Πλανήτης Β δεν υπάρχει για κανένα…
τραγούδησε κι εσύ μαζί μ’ εμένα

δεν είναι δέηση
μα πίστη
του άξονα η κλίση, η τροχιά
οι εξεγέρσεις

πόσες βραδιές ως τώρα
νανούρισα τη Γη
αυτός ο κόσμος είναι που θα με κρατήσει

θέλεις να τραγουδήσουμε μαζί;

έλα
μπορούμε να γλυκάνουμε τον κόσμο
αυτό μ’ ένα τραγούδι
θα τραγουδάς για τον πλανήτη σου κι εσύ;

*Από τη συλλογή “A postcard from the fires A picture of the rains” – καρτ ποστάλ απ’ ρις φωτιές Εικόνες της βροχής”, Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, Αθήνα 2021 – δίγλωσση έκδοση. Μετάφραση: Θεοδώρα Αραμπατζή.

ΙΣΟΒΙΑ

Πάρκαρε στη διπλή
κίτρινη γραμμή.
Βρήκε μια κλήση στο παρμπρίζ
λάθος του, εννοείται.
Εντούτοις
μέσα του μια φλόγα αφανής:
“Τι διάολο!
Μισός αιώνας πρόστιμο
για μια καταραμένη
πράσινη;”

*

ΣΧΙΣΜΑ

Στριμώχτηκαν όλα
στη βαλίτσα της απόγνωσης
μέχρι που σκίστηκε από το βάρος.
Τώρα
ταξιδευτής σε ξένους τόπους
το βλέμμα προσγειώνω
στον ιμάντα
που μεταφέρει βασανιστικά
κάποια αποσκευή στα αζήτητα
γεμάτη μνήμες.
Στάσου!
Βλέπω μονάχα
μια σκισμένη ετικέτα.

*Από τη συλλογή “Παγωτό δακρυγόνο”, εκδ. Θράκα, 2022.

Σταλαγματιές στο διάφανο
γλιστρούν βιαστικά ή ράθυμα
το μάτι μου ακίνητο
στη θέα της θολής σταγόνας

Κάθαρση θα’ναι η μπόρα
απ ’του κόσμου την ασχήμια
έτσι όπως θυμωμένα ξεσπά

Κάθαρση κι αναβολή καλοκαιριού
μιας ξεχασμένης άνοιξης
στο χρόνο των παιδικών μας ματιών

Μιας χαμένης άνοιξης
στα μάτια των παιδικών μας χρόνων
που ανώφελα αναμένουμε

Α.
Κι αν φόρεσα στη ζωή μου τόσα υφάσματα.
Κι αν ένιωσα τα απαλά κασμίρ.
Κι αν γλίστρησα σε γυαλιστερά σατέν.
Κι αν με τύλιξαν δαντέλες λεπτοκέντητες.
Το τρυφερό πνίξιμο από τα εφτά σου τα πέπλα πάλι θα επέλεγα.
Πάλι και πάλι…
Α! Και πάλι.

Γ.
Θυμάμαι σ’ άρεσε να σε σερβίρουν.
Και χωρίς να θέλω και μήτε
το επιδιώκω καθόλου να
περιαυτολογήσω, κάτι τέτοιο
είναι η ειδικότης μου.

Μα δεν περίμενα τόσο
περίτεχνα να τακτοποιήσω
προς ευχαρίστησίν σου,
τη δική μου κεφαλή.

Δ.
Όλη μας η ζωή μετριέται στις διαδρομές.
Από τη Δαμασκό έως την Αθήνα,
γνώρισα τον μισό μου εαυτό.
Από την Αμμόχωστο έως τη Βικτώρια,
τον έχασα και πάλι τον βρήκα.
Τα βήματα, που κάναμε και τα αρώματα, που μυρίσαμε
και το αλκοόλ 0 ρέζους θετικό, που κυλάει στις φλέβες μας,
είναι ο δρόμος μας
και τα σημάδια, που κουβαλάμε στο κουρασμένο σαρκίο μας,
είναι οι διαδρομές μας.
Από την Αμμόχωστο έως τη Βικτώρια
Και από τη Δαμασκό έως την Αθήνα.

*Aπό τη συλλογή “Πολύ”, εκδ. Βακχικόν, 2023.

ΣΗΜΕΙΟ ΜΗ ΔΥΝΑΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

Αναπνέοντας στεγνά και σκόνη
Με το κάταγμα του καιρού μες στο άκληρο αίμα
Τα φεγγάρι να βγαίνει συλλογισμένος παραλογισμός
Και ματωμένο κουρέλι απ’ το κεφάλι μου
Φτάνοντας ως το διαμέρισμα με τον χρόνο
Και σε μένα που κεντώ με μικρές ραφές μωβ μαρκαδόρου
Πάνω στο παγωμένο λίπος της πόλης
Απ’ το διαμέρισμα με την κόλαση
Και το καλοκαίρι
Που διαμελίζω τον χρόνο
Σκουντώ τα μεσάνυχτα είκοσι χρόνια πιο πριν
Στο πρόσωπο μιας γυναίκας χαμένης
Χιλιάδες χρόνια προτού γεννηθεί
Το κουτί με τη μουσική
Που σε τοποθετώ στη φρίκη του να υπάρχεις
Γύρω απ’ αυτό το σημείο καμιάς δυνατής επιστροφής
Kοιτάζοντας σε πάλι λίγο γυμνή
Με το ψύχος να εισχωρεί μες απ’ τη σβηστή σόμπα
Και ξέφτια της ρόμπας σου
Ως τις ζαρτιέρες και τα μπικουτί
Σε μια προσπάθεια ξανά επαφής
Με την έστω της ζωής
Μα τηλεφωνείς μόνο σ’ αυτό το καλλυντικό σκοτάδι
Kάποιος που σχηματίζει
Τα υπεραστικά ψηφία του Άδη
Ακούγοντας αυτήν την απέραντη ησυχία και σφαγή
Ή εκείνο το ξαφνικό γύρισμα της μουσικής
Μ’ ένα φλάουτο που ρουφούσε το αίμα σου
Και το ‘στελνε μουσικό πάλι μέσα σου
Χτες Είκοσι χρόνια πιο πριν
Που δεν ξέρω
Ίσως να ήσουν ο εαυτός σου
Σήμερα αυτό το άδειο
Με το μυστήριο του κόσμου ολοκάθαρο να σέρνεται πάνω σου
Εξέλιξη νεκρών κυττάρων

*

ΤΟ ΧΤΙΚΙΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

Το χτικιό στον καθρέφτη
Τόσο αίμα κραγιόν τόσο χλωμό
Χρόνια σαν από λίγο πηλό
Έχοντας αλλάξει σ’ ένα ον από μηδέν εμένα
Μια προσπάθεια μόνο
Από λίγη ουσία στο ποίημα και στον κόσμο
Να καρφώσω αυτήν τη στιγμή
Στον αβέβαιο χρόνο κι ένα κάτι απ’ τον εαυτό μου
Σμπρώχνοντας έναν ακόμη άνεμο στην πυρκαγιά
Απ’ το πρόσωπο της νύχτας και το πρόσωπό μου
Θα ρίξω κι άλλα χαρτιά
Κι ό,τι βρω που πιάνει φωτιά
Κι αυτό εδώ που δεν πιάνει φωτιά
Που είναι από στάχτη
Θα προσπαθήσω ακόμη μια φορά
Μεσάνυχτα άγρια μ’ αυτό το μελάνι
Αυτό το μαύρο καπέλο του νεκροθάφτη
Δίχως όμως κεφάλι
Γιατί τίποτα δεν κάηκε
Όλα συνεχίζουν από πολύ παλιά
Με μια τάξη και στάχτη
Χιλιάδες ψεύτικα κοσμήματα στον ουρανό
Όπως και στη γη φυσικά που δεν προχωρά και πολύ
Από τοπία και τίποτα και τι θα πω
Για ένα ποτήρι δίχως καθόλου ποτό
Γυάλινο σαν το άυλο που γλίστρησε
Προκλασική γαλλική έξω απ’ την κάμαρα
Προς τη θάλασσα
Και γύρισε πάλι εδώ
Δίχως διάθεση καμιάς ματαιότητας και φυγής
Από τοπία και τίποτα και τι θα πω
Αυτός ο κύριος λοιπόν ο θάνατος
Εξήμιση το πρωί
Μ’ ένα μαύρο καπέλο δίχως όμως κεφάλι
Από χιλιάδες έτη φωτός μακριά
Σέρνοντας τη φωνή μου και φεύγοντας
Πίσω από μια μάσκα που ξέφτισε
Όπως ξέφτισε η ζωή
Μ’ ένα βραχνό ραδιόφωνο
Εξήμιση το πρωί
Κι έναν σπήκερ μετέωρο στο μετεωρολογικό δελτίο του άδειου
Μιας μέρας θαυμάσιας και νεκρής
Μιας λέξης στο χαρτί τόσο ψυχρής
Σαν από κάπου αλλού ν’ ακούγεται και ο χρόνος
Σε μια παράλογη κατάσταση αυτού και εμένα
Μ’ ένα μάτι χτικιό μες στα έπιπλα ξένο
Μια στάση πριν απ’ την κόλαση
Από τοπία και τίποτα σ’ ένα φεγγάρι από πολτό

*Από τη συλλογή “Το δεύτερο μάτι του Κύκλωπα / Cancerpoems” (1977).

**Το στιγμιότυπο στο βίντεο είναι από εκδήλωση για τον Αλέξη Τραϊνό που έγινε στο βιβλιοπωλείο “Βιβλιορυθμός” της Θεσσαλονίκης, στις 22/4/2014 και στην οποία διάβασαν ποιήματά του οι ποιητές Γεωργία Διάκου, Δημήτρης Μακούσης, Ελένη Φράγκου και Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου.

Μισώ που η ζωή με ξέρασε εδώ
στον τόπο που μαρτυρούν ανθρώπινες ψυχές.
Σκουλήκια έρπουν στα κράσπεδα
σκοτώνοντας ότι διαφορετικό ανθίζει.
Μου ληστέψατε το χρώμα
και μιια σβάστικα πετάξατε στην αυλή μου.
Εγώ όμως έχω μνήμη.
Δεν ξεχνώ.
Τον Κουμή
την Κανελλοπούλου
τον Καλτεζά
το Γρηγορόπουλο
το Φύσσα
τον Ζακ
το Βασίλη Μάγγο.
Το αίμα τους θα μου θυμίζει πάντα
οτι θα παραμείνω άνθρωπος.
Όσες αλήθειες κι αν διαστρεβλώσουν
όσους υπνωτισμένους κι αν παραπλανήσουν,
Μισώ που η ζωή με ξέρασε εδώ
σ,αυτό τον τόπο που γεννάει τα πάντα.
Ακόμα και δίποδα ζώα που βεβηλώνουν νεκρούς.

ΕΠΑΝΑΠΑΤΡΙΣΜΟΣ

Ἡ θερισμένη στήν ὥρα της σίκαλη
τό ἄγριο κανναβούρι
μιά βελανιδιά στήν ἄκρη τοῦ θέρους
ἤ μήπως ἀπό μουσική ὅλα
ἕνα νεκρομαντεῖο στή στροφή δεξιά
ἡ γερακίνα ἕτοιμη νά σ’ ἁρπάξει γιά τά καλά
ἐνῶ τό πορφυρό κοχύλι, ὁ ὁρίζοντας
ἀνοίγει δύο ἀπό τά μυστικά του.

Τά βλέπω ξανά ὅλα αὐτά
ἀλλά ἐσύ ποῦ ἀκριβῶς νά εἶσαι τώρα πιά
καί πῶς νά δέσουν ἄραγε ὅλα μαζί
πού μάθαμε ὥς σήμερα μέ τόσο κόπο
μέ ὅσα μᾶς περιμένουν ἀπό αὔριο.

Ἕνα ζευγάρι πέρδικες
ἀπό τήν πατρίδα τῶν ἀναμνήσεων
κοντοστέκονται, δείχνουν ἀμέσως οὐρανό
ὅλες οἱ σημασίες βέβαια στ’ ἀγκάθια
στ’ ἀγριόχορτα οἱ ἀλήθειες.

⁜

ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ

Γιά τά καλοκαίρια πού ἔρχονται
γιά ὅσα μᾶς ὑπόσχονται ἀπό τώρα
καί μᾶς φτιάχνουν τή μέρα
δέν χρειάζεται νά περιμένουμε
ἄς κοιταχτοῦμε μόνο στά μάτια
ὄχι βιαστικά κι ἐπιπόλαια
ὅπως συνήθως συμβαίνει
μ’ ἐκείνη τήν εὐπρέπεια τῆς συνήθειας
καί τῆς παρακμῆς αὐτῶν τῶν καιρῶν
ἀλλά, κρατώντας ὁ ἕνας τά χέρια τοῦ ἄλλου
ἀπερίσπαστοι, μέ ἀφοσίωση ἐπιτέλους
ἄς μείνουμε βαθιά μέσα
στό βλέμμα τό συντροφικό
γιατί ἁπλούστατα ἐκεῖ
μέ ὑπομονή
μέ πίστη ἀκλόνητη
μᾶς περιμένουν ὅλα τά καλοκαίρια
ἀπό δῶ καί πέρα.

⁜

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΤΗΣ ΑΦΕΣΗΣ

Διότι τό νερό θά τά παρασύρει ὅλα στό τέλος
ὅπως σέ ἐκείνη τήν ταινία πού ἤθελες νά τήν ξαναδοῦμε
ὁπωσδήποτε τό καλοκαίρι
κι ἦρθε τό κύμα, ἀνέβηκε ὥς τά μάτια
νά σκεπάσει τήν ἔπαρση γιά πάντα νά μείνει τό σημάδι
ἐκεῖ πού ἔβλεπες τήν ἀλλαγή τῆς φωνῆς μας σέ βάραθρο
ὅταν τίποτε δέν ἔμενε στή θέση του πιά
ἐκτός ἀπό τό ὄνομά μας
χαραγμένο ἤδη π.Χ. στή φλούδα ἑνός μυστικοῦ
καθώς ἀνεβαίνει τώρα στήν πλάτη τῆς θεᾶς
θυμᾶσαι ἀναπόφευκτα τό ἄλλο νυχτολούλουδο
πού δέν θά ὑπάρξει ὅμως ξανά
παρά μόνο στό ὄνειρο τοῦ χειμώνα
ἴσως.

⁜

ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Θά θυμᾶσαι πάντα τόν Δεκέμβρη
λές καί ἤθελε νά καταργήσει
ἀκόμη καί τόν οὐρανό
ὄχι ἐκεῖνον τῶν ὑστερικῶν τῆς ἀθανασίας
ἀλλά τόν ἀποκλειστικά δικό μας
τῶν ἁπτῶν πραγμάτων
καθώς ἔμπαινε ἀνάμεσά μας
νά χωρίσει τό σῶμα ἀπό τή μνήμη του
νά ἰσοπεδώσει τά πάντα μέσα στόν ἀσπροχιονιά
ἕνα σπασμένο μολύβι ὁ νοῦς
νά ξέρει μόνο πῶς σέ λένε
κι αὐτό εἶναι ὅλο
μιά φυρονεριά πού βαστάει ὧρες
φλέβες κι ἀρτηρίες ἕνα κουβάρι
ἕνα τρέμουλο καθώς γέρνεις μπροστά
στούς ἑπόμενους αἰῶνες τῆς ρήξης
σίγουρη ὅμως πώς θά ἀντέξεις
θά μείνεις ζωντανή
ὅ,τι ἤσουν, ὅ,τι ἄντεξε
στήν πορεία μέσα στήν ἔρημο
ἀπό τήν Αἴγυπτο ὥς τήν Παλαιστίνη
κι ἀπό κεῖ ὥς τήν καρδιά τοῦ ἄλλου κόσμου.

*

ΜΠΑΤΑΒΙΑ

Πνεῦμα τό ρεῦμα, ἡ δύναμη πού ἔρχεται ἀπό
Ἰσλάμ καί Σίβα, Μπάγκαβατ Γκίτα νά σηκώνει
τήν πολιτεία, ὅλους τούς μύθους της τόσο ψηλά
στό στερέωμα ἑνός πανθέου τῶν ἀνατροπῶν

ποτάμι πού γυρίζει πρός τά πίσω, μάσκες χρόνου
πέπλα πυκνά σκεπάζουν συνωμοσίες τά πάθη
ἡ δωρεά τῶν ἄστρων τιμή γιά τούς σοφούς
οἱ βροχές καταπίστευμα, τό ρύζι γαλαξίας

θυσίες ἀκυρώνονται, τά θολά τζάμια δείχνουν
ἀρχιπέλαγος τῶν ναυαγῶν τῶν ἀρχηγῶν δράκων
πορεία τεθλασμένη, γεωγραφία κινδύνων

ἀπό ποῦ ξεφυτρώνουν τά ἡφαίστεια οἱ ὀφθαλμοί
σκιές τρέχουν στό μέλλον τῶν ἐκρήξεων, Τζακάρτα
σέ λένε τώρα πιά κι εἶσαι τό σπίτι μου· δανεικό.

*Από τη συλλογή «Καταυλισμός», εκδ. «Ύψιλον», 2023.

i
Πάντα προτιμούσε τα μινόρε
Τις χαμηλές πτήσεις

Άφηνε το βλέμμα του στα νερά του δρόμου
Μετέωρο στις σπαθιές των προβολέων
Το είδωλό του πολλαπλό
Μοιράζεται σε πεινασμένα μάτια.

ii

Αφήστε λίγο χώρο
Στους ποιητές των χαμηλών τόνων

Ίσως σε κάποιους φανούνε χρήσιμοι.

iii

Ο Νάρκισσος μπρος στην πηγή θα σταθεί
Θα ξύσει πάλι την πληγή
Μα δεν θα βρει την άκρη της ομορφιάς
Μπρος στον καθρέφτη

Μαγνήτης η ζωή στα σκοτεινά θα τον τραβά
Στων γηρατειών τα ερέβη.

Έδεσσα, 2021-2022

ΠΟΥ ΝΑ ΣΤΡΑΦΩ;

Ψάχνω ένα ποίημα για να ταυτιστώ.
(Λέξεις που τις καρφώσανε
σαν τρόπαιο του τίποτα
εικόνες που συνέθλιψαν το νόημα),
ένα ρυθμό να βρω που να σκορπίζεται
όπως τα σύννεφα,
δίχως τη βεβαιότητα του τι είναι,
δίχως το τέλος που λογίζεται σαν δόξα,
δίχως τη γλώσσα και τον οφθαλμό.
Με όλη την αγωνία των αισθήσεων.

*

Η ΚΛΕΨΥΔΡΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ

Πόσες φορές τη γύρισα πλαγίως καθυστερώντας το απόσταγμα
των ειπωμένων,
να μείνει στέρεο κατακάθι.
Καθυστερώντας,
σε πείσμα όλων των χρονόμετρων,
δεν εναρμονιζόμουν.
Κι έμεινε τόσο στέρεο να διυλίζω
που τίποτε δεν έρρεε
μες στην κλεψύδρα του μυαλού μου.

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://fteraxinasmag.wordpress.com/2023/05/02/2-ποιήματα-ανθή-τσεκρέκου/#like-6475