ΟΙΩΝΟΣ

Στα μαλακά μάτια των πουλιών
βλέπω πως θα συναντηθούμε

με το τρόπο που ξυπνούν
κι όπως πέφτουν στο χώμα.

*

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

Ι
Κάτω απ΄ τον ίσκιο των πουλιών
μικρή άνοιξη η αλκή σου.

ΙΙ
Γυμνή εφαπτομένη των νερών
και του κορμιού σου.

ΙΙΙ
Φιλοβόλος άνεμος
σκορπάει τα μαλλιά μας στο χώμα.

IV
Ένα φάντασμα κατοικεί μες στα μάτια σου.

*

ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ

Στις όχθες του Μαρτίου περνάς
πολιούχος
κοιτάς.

Έτσι μοιράζεται το φως.

Κι όταν σε λίγο κουραστείς
θα σκοτεινιάσει.

ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΛΑΘΟΥΣ

Ευγενικός διαβάτης της προσήλωσης
καλούμαι να με αναφέρω στη διεύθυνση
της ανίας·
οπότε κρέμασέ με από τώρα
να μ’ έχεις έτοιμο.

Αύριο εκεί γύρω στις δώδεκα
θα εκφωνήσω
το ξεβράκωμά μου·
μη με χάσεις.

Από τα τόσα μέλη, τις μυρωδιές και τα χρώματα
επέλεξα μονάχα
όσα θα μου χρησίμευαν για να σε συνθέσω.

Κι η ομορφιά τους με έθιξε ανεπανόρθωτα.

*

ΡΑΝΙΔΑ

Μέθη Μυκόνου

Κι είναι σκληρή ασήκωτη γυμναστική
σε δημόσιο χώρο
όλο αυτό το σύρσιμο της σάρκας·

πάρε λοιπόν το κέντημα
της νοσταλγίας των άκρων σου·

-εγώ είμ’ αυτό-

προκατακλυσμιαίος ματαιόδοξος
να σε μπατάρω,
διερμηνεύοντας μουσικές επιλογές…

Κι αν όλα γίνονται
για μια πρόγευση του τέλους
και όχι από απλή ηλιθιότητα;

*Από τη συλλογή “Προϊστορία για έναν”, εκδ. Υποκείμενο, Ιούνιος 2017.

ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Είμαι χειρότερος απ’ τους αλήτες, τις αρτίστες
αυτοί μπορούν και ζουν, δεν περιμένουνε
μα εγώ ό,τι παίρνω γίνεται προπέτασμα καπνού
για όσα ζητώ, και προπαντός μια εξιλέωση
στην τέλεια σχέση να σωθώ ή να μαρτυρήσω
Μα ο άλλος είναι ανέφιχτος, γιατί
δεν είναι μόνο σώμα ή κατανόηση
μα κάποια ανεπανάληπτη φωνή. Κι αν προχωρήσω
εγκάρσια μέσα του έντρομος θα ιδώ
πως μένει θεατής. Δεν είναι
ετοιμασμένος για μαρτύριο ή για μοίρασμα
σκοτώνοντας τη σίγουρη μικρή του ελευθερία.
Φυλάγεται και σε καλεί μονάχα αν υπογράψεις
πως όλα θα τα σεβαστείς, και το κυριότερο
την σίγουρη μικρή του ελευθερία

*

ΤΙ ΜΕΝΕΙ ΛΟΙΠΟΝ

Τι μένει λοιπόν μες στο πικρό μεσοκαλόκαιρο
μες στο μυχό ενός κόλπου ξαπλωμένος
και η θάλασσα ευτυχισμένη, αδιάφορη
δέντρα και βότσαλα και φύκια κι ο καινούργιος άνεμος
Και συ, φωνή ελπίδας, ταξιδιώτη που έρχεσαι
με τους ατμούς ενός μεσημεριού στα συνεργεία
φωνή που χρόνια έχτιζα, πεθαίνεις

*Από τη συλλογή “Αργό Πετρέλαιο”, 1974.

σαν αύριο μου φαίνεται το τώρα
πως χάθηκε για πάντα τούτη η ώρα
ποτέ μας δεν υπήρξαμε
τα χείλη μας σαν σμίξαμε
για τόσο όσο ήμασταν εμείς

προχώρα πάλι φεύγει τούτη η χώρα
ξανά όπως και πάντα μες στην μπόρα
ποτέ μας δεν υπήρξαμε
στην αγκαλιά σου σφίξε με
για τόσο όσο ήμαστε εμείς

*Το ποίημα και την εικόνα τα πήραμε από εδώ: https://enaetsi.wordpress.com/2023/08/05/7387/

Τους ζητώ να πάρουν ένα ποίημα
και να το κρατήσουνε ψηλά στο φως
σαν φιλμ χρωματιστό

ή ν’ ακουμπήσουνε το αυτί τους στο μελίσσι του.
Λέω, ρίξτε ένα ποντίκι μες στο ποίημα
και δείτε το ν’ αναζητά την έξοδο,

ή περπατήστε στο δωμάτιο του ποιήματος
ψαύοντας τους τοίχους για το φως.

Θέλω -τους λέω- να κάνετε θαλάσσιο σκι
στην επιφάνεια ενός ποιήματος
γνέφοντας στ’ όνομα του συγγραφέα στην ακτή.

Μα το μόνο που θέλουν να κάνουν
είναι να δέσουνε το ποίημα με σχοινί σε μια καρέκλα
και να το βασανίσουν μέχρις ότου ομολογήσει.

Ξεκινούν να το χτυπούν μ’ έναν σωλήνα
ώστε να μάθουν τι πραγματικά σημαίνει.

*Το ποίημα το πήραμε από εδώ: http://poiitariato.blogspot.com/

ΝΥΧΤΑ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟΥ

Μισός ύπνος
μισός θάνατος.
Με τα χέρια στην άνοιξη
την καρδιά μες στη λάσπη.
Έτσι μεταλλάσσομαι.
Μεταξύ ανοίξεως και μη
όπου το δέντρο βαθύ
και ριζώνουν τα κύματα.

Έτσι μεταλλάσσομαι.
Μισός Νίκος
μισός θάνατος.

*

ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Το βράδυ
δεν πέφτει
ούτε έρχεται

το βράδυ αργά
σπάει μέσα μου.

Γιατί είμαι μια λίμνη
χωρίς πρόσωπο πάντα
και είμαι η λάσπη
στων κρυφών άστρων
τα όνειρα.

Το βράδυ λοιπόν
πια δεν πέφτει
ούτε έρχεται
το βράδυ χάνεται
σαν καλός
επισκέπτης.

*Από τη συλλογή “Αχτίδες νυχτόβιες”, εκδ. Γαβριηλίδης, 2009.

ΠΟΛΥ

Το πολύ μου μέχρι τώρα, δεν μου ήταν ιδιαιτέρως
αρκετό.
Παραδόξως, ήταν υπερβολικά υπέρογκο για τους άλλους
γύρω μου.
Ηλίου φαεινότερον πως έλειπε το πολύ σου, για την
κοινή μας ολοκλήρωση.

*

ΠΕΡΙ ΘΗΡΙΩΝ

Κι αν πρέπει κάποιος, το φταίξιμο για τα πάθη μας να πάρει,
ίσως να φταίει μονάχα το άγριο θηρίο, που συγκρατούμε μέσα στον θώρακα.
Σημειωτέον πως είναι μια εύλογη εκδοχή, γιατί τα πλευρά μας έχουν σχήμα κλουβιού.
Προς αποφυγήν του γεγονότος, να αφεθεί ελεύθερο και να αρχίσει να κατασπαράζει ό,τι βρει.
Από την άλλη όμως, καλύτερα έτσι.
Αρκετά επιρρεπείς είμαστε οι ίδιοι, να γίνουμε βορρά άλλων άγριων θηρίων.
Το μόνο αναλλοίωτο γεγονός είναι πως όλα τα θηρία έχουν πάθη.

*

ΠΕΡΙΠΟΙΗΜΕΝΕΣ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕΙΣ

Σε δίπλωσα και σε φύλαξα.
Αυτό έκανα τον λίγο χρόνο, που σε είχα.
Σε δίπλωσα προσεκτικά και σε φύλαξα κάπου τόσο βαθιά,
που πόνεσε πολύ να μπω μέχρι εκεί να σε αφήσω.
Σε δίπλωσα με περισσή ευλάβεια και σε φύλαξα τρυφερά μέσα μου.

*Από τη συλλογή «Πολύ», εκδόσεις Βακχικόν, 2023.

ΜΗΔΕΙΑ *

Εδώ μπροστά σας, θεατές
(Γιατί εγώ δεν είμαι δειλή
Είμαι φτιαγμένη από πρωτότυπο υλικό
Μάγισσας καταγωγή στους ώμους κουβαλώ
Το παρελθόν μου δεν ξεχνώ
Γραμμένο είναι στο DNA μου το τερατώδες
Παντρεύτηκα ό,τι χαώδες)
Εδώ μπροστά σας λοιπόν!
Εγώ η ποιήτρια
Εγώ ιερουργώ
Το νέο μου έργο γράφω
μετά του Ευριπίδη εκείνο το παλιό
Εγώ, όχι ο Σενέκας.
Μου δίνω το ελεύθερο
Κείμενο να δώσω ανατρεπτικό
Εδώ μπροστά σας!
Είναι στ’ αλήθεια πολύ ερεθιστικό,
εξαίσιο, μοναδικό,
κτηνώδες και σαδιστικό.
Κάνω κακό, το ξέρω.
Επί σκηνής – ω τι ηδονικό
Σκοτώνω τα παιδιά μου.
Βογκάω.
Σκοτώνω τα παιδιά μου.
Κραυγάζω.
Σκοτώνω τα παιδιά μου.
Πόσο απροκάλυπτα αισθησιακό!
Κι εσείς! Τι υπέροχο κοινό!

*Εμπνευσμένο από τη Μήδεια του Σενέκα.

*

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

Η ομορφιά κάνει τον χρόνο να μην υφίσταται
– ως έννοια, ως αίσθηση.
Πάντα έχει τον τρόπο να τον καταργεί.
Έτσι και το ποίημα. Είναι μοιραίο.
Το ποίημα καταργεί τον χρόνο.

*

ΠΡΙΝ ΤΗ ΓΡΑΦΗ

Ξέρω ότι το ποίημα με περιμένει.
Φροντίζω να μην αργήσω.

*

Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ

Την ψάχνω για να της πω τα νέα.
Για να μου ερμηνεύσει τα όνειρα.
Για να μου βράσει το κουνουπίδι που της έφερα εχθές.
Για να μου πει πάλι την ιστορία που της έλεγε η νονά της
– για έναν καθρέφτη και ένα άλογο.
Για να μου τρίψει τον αυχένα.
Για να τη δω να στρώνει το τραπέζι και να τραγουδάει.
Για να ξεφλουδίσουμε μαζί φιστίκια.
Για να μου πει πως δεν υπάρχει θάνατος, μόνο ζωή.
Την ψάχνω ένα πρωί σαν όλα τ’ άλλα.
Αλλά η μαμά μου λείπει.

*Από τη συλλογή «Mια απέραντη ματιά», εκδόσεις Βακχικόν, 2023.

Θερινή ραστώνη
στα μάτια βαραίνει
το σώμα αντιστέκεται
στο κάλεσμα των επίμονων ήχων

Αναγκαιότητα, επιθυμία ή επιλογή άλλοτε
τ’ Αυγούστου η προσμονή
σέρνει ολάκερου το χρόνου
το υπέρβαρο φορτίο

Αν τυχόν ο δρόμος φέρει
εικόνες και πρόσωπα
να σταθεί το βλέμμα να ημερέψει
τ’ Αυγούστου θα’ ναι η ζεστασιά

Ο σύζυγός μου μου έφτιαχνε χυμό
–κάθε πρωί σηκωνόταν κι έστυβε το φρούτο
στην κουζίνα, στο πρωινό φως που ’πεφτε τεμπέλικα
στο γαλάζιο τζάμι, το πίεζε με την παλάμη του
στον αποχυμωτή, φίλτραρε τα κουκούτσια και τον πολτό και
και μου έφερνε τον χυμό˙ έτριβε τον ώμο μου
ενόσω εγώ έπινα. Ο εραστής μου
σηκώνεται νωρίς –ώρες πριν από μένα–
κόβει το φρούτο σε φέτες και μ’ ένα κυρτό, οδοντωτό
μαχαίρι, τέμνει την κάθε φέτα, διαχωρίζει προσεκτικά
τις μεμβράνες, όπως λένε ότι ο Θεός έκοψε
τον άνθρωπο στα δύο –άντρα και γυναίκα– έτσι ώστε
το καθένα να λαχταρά το άλλο μισό.
Εγώ τα θέλω και τα δύο. Θέλω τον χυμό και τη σάρκα,
τον αγνό εκλεκτό χυμό και την τρυφερή
σάρκα, τον κοκκινωπό πολτό. Όλο.
Αν ο χυμός είναι αγνός, χάνεις
τη ζουμερή σάρκα, κι αν φας τη σάρκα, δεν νιώθεις
τον χυμό να κατεβαίνει στον λαιμό. Τόσο εύκολα.

*Μετάφραση: Peter Constantine.

**Το ποίημα είναι από εδώ: https://teflon.wordpress.com/2023/07/17/donna-masini-pente-poihmata/