Ι
Λέω τα πράγματα όπως είναι
Ή ξέρουμε τα πάντα από πριν
Ή τίποτε ποτέ μας δεν θα ξέρουμε.
Το μόνο που μας επιτρέπεται
Είναι να μάθουμε σωστά να μιλάμε.

ΙΙ
Όλη τη νύχτα ονειρεύομαι γυναίκες
Κάποιες με κοροϊδεύουν απροκάλυπτα
Άλλες, μου δίνουνε του κουνελιού το χτύπημα.
Δεν με αφήνουν σε ησυχία.
Βρίσκονται αδιάκοπα σε πόλεμο μαζί μου.
Ξυπνώ σαν κεραυνόπληκτος.
Εξ ου και συμπεραίνεται ότ’ είμαι παλαβός
Ή τουλάχιστον νεκρός από τον φόβο μου.

V
Οι νέοι
Γράφουν ό,τι θέλουν
Στο ύφος που τους φαίνεται καλύτερο
Πάρα πολύ κύλησε αίμα κάτω απ’ τις γέφυρες
Για να εμμένουμε στην πίστη -έτσι πιστεύω-
Πως μία μόνον είναι η σωστή οδός:
Στην ποίηση τα πάντα επιτρέπονται.

VII
Είναι αρκετά σαφές
Πως δεν υπάρχουν στη σελήνη κάτοικοι
Πως οι καρέκλες είναι τραπέζια
Πως οι πεταλούδες είναι άνθη σε αέναη κίνηση
Πως η αλήθεια είν’ ένα λάθος συλλογικό
Πως το πνεύμα πεθαίνει μαζί με το κορμί
Είναι αρκετά σαφές
Πως οι ρυτίδες δεν είναι ουλές.

ΧΙ
Από τα νέφη καταιγίδας του προγεύματος
Στις βροντές της ώρας του γεύματος
Κι από ‘κει στις αστραπές του δείπνου.

ΧΙΙΙ
Καθήκον του ποιητή
Είναι να υπερνικήσει τη λευκή σελίδα
Αμφιβάλλω αν αυτό είναι δυνατό.

XV
Για τελευταία φορά το ξαναλέω
Οι προνύμφες είναι θεές
Οι πεταλούδες είναι άνθη σε αέναη κίνηση
Χαλασμένα δόντια
δόντια που θρύβουν
Στην εποχή ανήκω του βωβού σινεμά.
Το γαμήσι είναι πράξη λογοτεχνική.

XVII
Αναλύοντας αποποείσαι τον εαυτό σου
Μόνο κυκλικά μπορεί κανείς να διαλογιστεί
Βλέπει κανείς μόνον αυτό που επιθυμεί να δει
Μια γέννηση δεν επιλύει τίποτε
Αναγνωρίζω ότι τρέχουνε τα δάκρυά μου.
Μια γέννηση δεν επιλύει τίποτε
Μόνον ο θάνατος λέει την αλήθεια
Ακόμη και η ποίηση δεν πείθει.
Διδασκόμεθα ότι ο χώρος δεν υπάρχει
Διδασκόμεθα ότι ο χρόνος δεν υπάρχει
Όπως και να ‘χει όμως το πράγμα
Το γήρας είναι τετελεσμένο γεγονός.
Ας λέει η επιστήμη ό,τι θέλει.
Μου φέρνει ύπνο η ανάγνωση των ποιημάτων μου
Κι ωστόσο έχουνε γραφτεί με αίμα.

*Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης.

Not a word about the wilting
no humility for the wrinkles
in the face
just to be guest at this meal
festively set the table
the scent of hunger
bathed in candle light
the scent of hunger
to one another.

*Αγγλική μετάφραση: Germain Droogenbroodt.

*

Μήτε μια λέξη για την κύρτωση της πλάτης
ούτε ταπεινότη για τις ρυτίδες
του προσώπου
μόνο για να πάρω μέρος σ’αυτό το γλέντι
έστρωσα το τραπέζι
και τ’ άρωμα της πείνα
λουσμένη στο φως του καντηλιού
και τ’ άρωμα της πείνας
του ενός μας για τον άλλο

*Zdenka Becker, Czech Republic (1951).
**Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη//Translated by Manolis Aligizakis.

Ένα πρωί
που περπατούσα
είδα στο δρόμο
δυο πέτρες
και είπα μέσα μου
“Αν δεν τις πάρω εγώ αυτές τις πέτρες,
δεν θα τις πάρει κανένας”.
Κι έτσι τις πήρα
και πήγα
και ήπια
τον καφέ μου
παρέα μ’ αυτές τις πέτρες.
Τις έβαλα απέναντι στο τραπέζι
και τις μιλούσα
περίπου δυο ώρες.
Στο τέλος κατρακύλησαν απ’ το τραπέζι
και πήγαν
και σκαρφάλωσαν
σε μια καρότσα με φρούτα.
Εγώ δεν παρεξηγήθηκα
απ΄ αυτήν τους την Κίνηση,
γιατί πιο κοντά είναι στη φύση τους
τα φρούτα
απ’ ό,τι τα καφεδάκια
και οι μαζώξεις.
Κι έτσι τις άφησα να πάνε όπου θέλουν.

*Από το βιβλίο ‘Το κλείστρο και άλλες ιστορίες”, εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2022.

Τα νεύρα μου τις ρίζες μου βαθιά στη γη

Ύστερα ξαφνικά ήρθε η έκρηξη
Που με κομμάτιασε σ’ αμέτρητα κομμάτια
Κι έγινα πέτρες ή καλύτερα
Έγινα μια απ’ τις ανόμοιες πέτρες
Που αργότερα ήρθε η βαριά
Να διαμελίσει ακόμα μια φορά
Σ’ ακόμα πιο μικρά κομμάτια

Είμ’ ένα ελάχιστο χαλίκι
Ανάμεσα σ’ αμέτρητα άλλα χαλίκια

Ριγμένα εδώ μες στο καλούπι νιώθουμε
Τη γκρίζα μάζα του τσιμέντου γύρω μας
Να σφίγγεται να πήζει να μας δένει
Σε μια παράλογη καινούργια ενότητα

Είμαστε τα κορίτσια που κουράστηκαν
να γελούν και να αμύνονται.
Είμαστε οι ρίζες των δέντρων που ξάπλωσαν
ο αέρας που κουνούσε πάνω τους τα φύλλα.
Άδειοι στρατώνες οι ψυχές μας, μυρίζουν
Το φθινόπωρο περ’ απ’ το δάσος.
Η βροχή μυρίζει, τα φύλλα μυρίζουν
η γη μυρίζει.
Οι νέοι άνθρωποι φεύγουν
τα παραθυρόφυλλα κλείνουν.
Μπαίνουν τα γυναικεία ποδήλατα
στην αποθήκη.
Το άλλο καλοκαίρι θα ευθυμήσουμε.
Είμαστε οι άνθρωποι που έμειναν
κάτι είναι και αυτό.

‘Όλοι πιστεύουν ότι μπορούν,
να χορεύουν από το βράδυ μέχρι το πρωί,
σαν κλεμμένα κοσμήματα,
γαλάζια βήματα που εξαφανίζονται στην γη.
Εγώ από την άλλη,
περίμενα την στιγμή,
που θα κλειστώ στο σπίτι μου,
απλώνοντας βιβλία μέσα στη νύχτα.
Το τραπέζι,
η πολυθρόνα,
τα σύνεργα του ποτού,
εκείνο το ξεδιάντροπο ποτήρι,
με σχήμα από πρόσωπο ανθρώπου,
με χτυπάει άγρια…
στην γλώσσα των λουλουδιών.
Διαφορετικά όνειρα,
Ακατάλληλες ώρες,
εκστατικές κινήσεις,
λείπει το μισό φεγγάρι,
εγώ δεν μπορώ να κλείσω μάτι,
όλα έχουν πάνω τους τα σημάδια της μοναξιάς.

*Ο Νεκτάριος Μπέσης γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Μεγάλωσε στην Αίγινα. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει δημοσιεύσει τρία βιβλία. Ποιήματα του και μικρά διηγήματα έχουν δημοσιευτεί σε διάφορες ανθολογίες, περιοδικά ποίησης και εφημερίδες.

Στο ταβάνι σχήματα τριαντάφυλλα
και σχήματα αράχνη
τα φώτα κίτρινα θαμπά σκοτεινά
μεγάλα ψάρια στους πράσινους βαθιούς τοίχους
καρφωμένα
αίμα
τρύπιες κουβέρτες και σπασμένα τζάμια
η βροχή
και ξάφνου μέσα στα χέρια μου τα μαλλιά της
το σώμα της και τ’ ανοιχτό στόμα της
μακριά βαθιά πάνω στο βουνό.

Το μυαλό μου κουρασμένο
κι ο αγέρας διάφανος σαν κρύσταλλο
ρολόγια πέφτουν ολοένα και
σπάζουν πάνω στο πλακόστρωτο
σήμερα ο αγέρας δυνάμωσε ακόμη
απ’ το παράθυρο βγήκε ένα χέρι
μεσ’ τον καθρέφτη φάνηκε έν’ άλλο χέρι

έδερναν τα μεσάνυχτα
μακριά ακουγόταν ένα βογγητό.

Όλα όσα βλέπω
τα παράξενα σπίτια μου θυμίζουν εσένα
η νύχτα μου θυμίζει εσένα
ένα μικρό παιδί που κλαίει μου θυμίζει
εσένα
κι ο τάφος μου θυμίζει εσένα
τα ψάρια τα λουλούδια μου θυμίζουν εσένα
όλες οι φωτογραφίες όλα τα χρώματα
όλα μου θυμίζουν εσένα
κι όλα τ’ αγαπώ για σένα.

ΩΔΗ ΣΤΙΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΕΣ

Σκυφτή γυναίκα καθαρίστρια των καφενείων
μέσα σ αναποδογυρισμένα τραπέζια
και σε σκόνες
Μόνη σου συντροφιά η τελευταία λάμπα
της περασμένης νύχτας
το τελευταίο αστέρι της αυγής
η ψυχή σου,
που τρεμοσβήνει
ετοιμάζοντας τις «καθαρές» ζωές
αυτών που έρχονται τη μέρα
η γρηά ρακοσυλλέκτις ένα τσουβάλι παραμορφωμένα κόκκαλα • οστεοπόρωσης
η νέα μόνη της μ ένα βυζί (το άλλο της το κόψανε)

*Λειτουργία του νεκρού παρόντος, Σχέδια και ποιήματα 1974.

*

ΔΙΑΒΟΛΗ/CALUNNIA

Ζήτησα ένα σώμα
λαχτάρησα ένα σώμα
Άφησα τον μαγνήτη της πείνας
να με ρίξει απάνω του
Βούλιαξα ηδονικά
μέσα στις πρώτες
άγριες φτέρες
του Θεού.
Εκεί
με βρήκε
ο συριγμός
του απόκρημνου.
Έτσι πέφτει ο κόσμος
Με μια σπαθιά στο βλέμμα
που τυφλώνει
σαν ράχη φιδιού στον ήλιο
ρουφώντας στην τρικυμισμένη ίριδα
τα καράβια
μαζί με τις ακτές του παράδεισου.

*Από αφιέρωμα στην ποίηση της Έλενας Τουμαζή Ρεμπελίνα-10 ποιήματα, από την ποιητική συλλογή Marginalia,2016,της ιταλικής ποιητικής ιστοσελίδας: https://poetarumsilva.com,29.11.2021

Τι διακεκριμένοι και ευκατάστατοι
Τι ταπεινοί και λιμασμένοι
Να τα σπαθιά, να τα λοφία και τα βρακάκια τους
αδειάζοντας, γεμίζοντας μια γούρνα στο Δρομοκαΐτειο

Καλοί, κακοί, αλαζόνες
έχουν όλοι τον ίδιο προορισμό
να αγγίζονται, να ποθούν, να εξευτελίζονται
εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως

Εδώ θα βρείτε τα όνειρα και τα οστά ξεγυμνωμένα
στάση Αφαία Σκαραμαγκά, στην Ιερά Οδό
στις εσοχές, στα ντουλαπάκια φυλαγμένα

Να τα κεφάλια των τρυφερών, των λησμονημένων
των κοριτσιών, των αρχαγγέλων
να τα ωραία μάτια, τα εξαίσια χείλη, τα στήθη
το ομφάλιο κάλλος και τα επίγεια χάδια

Όλα αθροίζονται στο ίδιο πηλίκον
«Τι είναι ζωή; Τι μη ζωή; Και τι τ’ ανάμεσά τους;»
Τίποτα δεν διαρκεί στις μικροσυνοικίες του θανάτου

Γκάζι, Κεραμικός, Θησείον
κι ο Λαπαθιώτης σκόνη, μιά ξεχασμένη πόρνη
εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως.

*Από τη συλλογή “Εξάγγελος”, εκδ. Περισπωμένη, 2021.

Μια σταγόνα στη λίμνη
και το εύθραυστο είδωλο χάθηκε
αυτό που παντοδύναμο έστεκε
στα ατάραχα νερά

Μια κίνηση τυχαία
σαν απαλό αεράκι
μια πετρούλα ομόκεντρους κύκλους ομοιόμορφα σκορπά
φυσική ομοιόσταση

Στην κυρίαρχη εικόνα εμπρός
μικροί στεκόμαστε
λησμονώντας το ευμετάβολο του εαυτού μας
και του άλλου την ψευδή σταθερότητα