Στον τόπο που τελευταία επισκέπτομαι, τα γκρεμισμένα σπίτια ορθώνονται σιωπηλά την νύχτα. Ζητούν κήπους, κερδίζουν το χορτάρι, τα φυτά, άνθη την μυστική εποχή του έτους. Είναι ένα στοίχημα που όταν παιζόταν, χρόνια πριν, κανείς δεν ήξερε ότι είχε ήδη κερδηθεί. Ένας πλανήτης ζωντανών που τον επισκέπτονται κάτοικοι μιάς διάστασης διαφορετικής από εκείνη που μαγκώνεται απ’ την αναπηρία.

Την πόλη μου οργώνουν άροτρα· ξεριζώνουν πέτρες, τις ρίζες γιγάντιων κισσών. Εδώ ζωή είναι τα σκουλήκια- Πρωτέας που αργοπορεί σε σχήμα κύκλου. Οι θόρυβοι παύουν με τη δύση. Η ανατολή συγκρούεται με τα κλειστά παράθυρα.

Καιρό το τρέμουλο στο βάδισμα δε μ’ άφηνε να δω τις διαβρωμένες όψεις των κτιρίων. Κάποια απ’ αυτά σωριάζονταν.

Το βιβλίο ανοίγει, έπειτα κλείνει με τους λυγμούς τού αναγνώστη.

Στην τρέλα της αρχής οφείλουν τον νεκρό που επισκέπτεται αυτή την πόλη.

*Aπό την συλλογή “Καρναβαλιστής”, Κέδρος, 2011.

Αυτά όλα έγιναν καιρό πριν
ένας Θεός απ’ όλους τους Θεούς
είπε πως δεν υπάρχουν πολλοί Θεοί στην πραγματικότητα
και πως μόνο αν υπάρχει ένας
υπάρχουν κι άλλοι
αντίθετα – είπε- αν ο ένας Θεός δεν υπάρχει
κανένας Θεός δεν υπάρχει.

Κι αν δεν υπάρχει Θεός τι υπάρχει;
Σκοτάδι μόνο και άγριοι βράχοι
άγρια πουλιά και σωθικά ανθρώπων
δίχως των ανθρώπων τη φλόγα

Θεός δίχως των ανθρώπων τη φλόγα
είναι καλύτερα
-είπαν τότε οι Θεοί –
οι πολλοί και ο ένας.

Κι αν δεν υπάρχει Θεός τι υπάρχει;
Η εξουσία χωρίς τη φλόγα των ανθρώπων

Κι άρχισαν οι Θεοί να χάνονται και να λιώνουν
όπως το χιόνι στους βράχους
-που κρέμονταν τα σωθικά μας
μήνα Αύγουστο- .

Χωρίς Θεούς ο Προμηθέας
ένα κουφάρι άδειο
θα μείνει – είπαν
κι άρχισαν οι Θεοί να λιώνουν.

Ο ένας – όλοι οι Θεοί- γνώριζαν πια πως δεν υπάρχουν
και πως υπάρχουν μόνο
άνθρωποι κρεμασμένοι στα βράχια
μήνα Αύγουστο
στα βράχια και Φλεβάρη
και τους καλάρεσε
για πάντα να υπάρχει
ό,τι δεν υπάρχει
και για πάντα άνθρωποι
μισοφαγωμένα μαρτύρια.

Μα απ’ τους ανθρώπους κάποιοι έλεγαν
τα ονόματα των πραγμάτων.
Θεό έλεγαν την εξουσία του
και έλεγαν φωτιά την συντριβή της.

Κάποιοι που δεν είχαν Θεό.

Ένας ντελιβεράς
ένας σερβιτόρος
μία νεκρή γυναίκα
το πνιγμένο παιδί της
ένας εργάτης
ένας Αφγανός
ο Ζακ
μια νεκρή γυναίκα
ο Παύλος.

Ένας

Προμηθέας που ζει στη γειτονιά μου
κι η εξουσία ξέρει πάντα να σταυρώνει
σαν ειμαρμένη σκαρφαλώνει στην ποδιά μου
κι ένας Καύκασος κάθε στιγμή φυτρώνει.

Το Κάστρο του Κάφκα στέκεται πάνω από τον κόσμο
σαν μια τελευταία φυλακή.
του Μυστηρίου της Ύπαρξης
Οι τυφλές προσεγγίσεις του μας μπερδεύουν.
Απότομα μονοπάτια
δεν βυθίζονται πουθενά από αυτό.
Ο δρόμος ακτινοβολεί στον αέρα.
όπως ο λαβύρινθος των καλωδίων
ενός τηλεφωνικού κέντρου
μέσω του οποίου γίνονται όλες οι κλήσεις
απείρως μη ανιχνεύσιμες
Εκεί πάνω…
ο καιρός είναι παραδεισένιος.
Οι ψυχές χορεύουν ξεγυμνωμένες
μαζί
και σαν περιπλανώμενοι
στις παρυφές ενός πανηγυριού
χαζεύουμε το άπιαστο
φανταστικό μυστήριο
Ωστόσο, μακριά στην άλλη πλευρά…
σαν την πόρτα της σκηνής ενός τσίρκου
είναι ένα ευρύ, ευρύ άνοιγμα στις πολεμίστρες
όπου ακόμα και οι ελέφαντες
χορεύουν μέσα από αυτά

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

και έρχου νότε
Αεί ωραία
Μια υποψία παιδιού
μια σπασμένη μετώπη ένα ακροκέραμο
-νάμαν πουλί να πέταγα –
το βλέμμα ενός άνδρα στο δρόμο
-υπάρχω ακόμη;
Δελφίνια αγγίζονται απαλά
κάτω από την επιφάνεια του Αιγαίου
απέραντο ασήμι
κεντρίζει
τη ναρκωμένη μνήμη
Ανοίγονται διάπλατα οι θύρες οι ολόχρυσες
καθώς κοιτάς τούς φοίνικες
τα περιστέρια
να ερωτεύονται στον άνεμο
Η θάλασσα
αεί
ωραία
ην και εστίν και έσται

2.3.2002

*Από τη συλλογή “Έρχου”, εκδ. Αφή, 2011.

Give me love,

I will give you bread and water to calm a bellowing gut
that despairs over rumours of drought.

Give me books,

I will give you clothes to comfort weather-beaten bones
bruised by the cold bite that grinds humour dry.

Give me music and dance,

I will give you soap to scrub tired hands gashed by a barren soil
that once fed a village mocked for their jolly bellies.

Give me art,

I will give you local beauty, a muse excused from love,
bartered in a bar brawl to fill a father’s empty pockets.

Give me a bed,

I will give you visions to nurture a starving imagination
wounded by the isolation of a land and its apocalypse.

Κι έτσι όπως γέρνει το φεγγάρι στους ώμους σου
και των δοντιών σου η σειρά αστράφτει στο σκοτάδι
γυναίκα θα σε πω
θα εννοώ όμως ύαινα
που οσμίστηκε τη λεία της και πλησιάζει.

*Από τη συλλογή «Τα καθημερινά βάραθρα», εκδ. Κοράλλι (σελ. 52).

Υπήρξε ένας καιρός
που μες στη γλώσσα σ’ έβρισκα
ευκολότερα
από ότι με τη γλώσσα·
απέναντι
εικόνες που γράφονταν
αυτοφυείς
δίχως εντολοδόχους
ποίηση που χτιζόταν με την αγωνία της ύπαρξης
και όχι εξ αιτίας της·
και τα τετέλεσται των ανίσχυρων
που διέθεταν την εξουσία
των ισχυρών.
Θα βρω με μιας
πώς στροβιλίζεται η σκόνη εκείνη
που υποφέρει
σαν τον Ορφέα στον Άδη
ή σαν το Ρόδινο Ταττού·
εκεί έχω αφήσει
από τα νιάτα μου
μια ψύχρα,
που τώρα θα ‘ταν αν την είχα
ένα ποτάμι λάβας συνεχές
ή έστω αυτός ο στεναγμός
που μου χρωστάς
όπως με βλέπεις να γέρνω αδιαμαρτύρητα
στην έλξη τη χθόνια ολοένα
υπακούοντας,_

17/12/2019

*Από τη συλλογή “Κάτω Χώρες”.
**Το ποίημα είναι αναφορά σε δυο θεατρικά έργα του Τένεσι Ουίλιαμς: “Orpheus Descending” (O Ορφέας στον Άδη) και “Rose Tattoo” (Τριαντάφυλλο στο Στήθος).

Στις αζύγωτες ακρογιαλιές του Αϊ Στράτη
—γυμνές τώρα από ανθρώπινα ίχνη—
λευτέρωσα το κορμί και την ψυχή μου.
Είδα τους πολιτικούς κρατούμενους να συνομιλούν με τους
ψαράδες.

Όχι τίποτε σπουδαίο.
Ζητήματα καθημερινά του μόχθου και της βιοπάλης.
Μιλούσαν με τα μικρά τους ονόματα.
Ύστερα ήρθαν τα καράβια και τους πήραν.
Δεν ήξερα για πού.

Ξάπλωσα στη λευκή άμμο,
κοιτάζοντας τη γαλαζοπράσινη θάλασσα.
Άκουγα το πρωτόγνωρο τραγούδι των πουλιών
μιας Άγονης γραμμής.

(Ανέκδοτο) 11/11/2023

Ένας αποχαιρετισμός…
ένας αποχωρισμός για πάντα;…
Να πηγαίνεις μακριά…
πολύ μακριά από τη γη σου…
να αφήνεις την πατρίδα σου μέσα
στην καταστροφή και τους
φονικούς βομβαρδισμούς…
είναι ο Πόλεμος!…
είναι ο Πόλεμος!…
παιδιά γυμνά να τρέχουν μέσα στα ναρκοπέδια…
άντρες και γυναίκες ολόγυμνοι
μπροστά στον τρόμο του Πολέμου…
είναι τα Ναπάλμ…
μέσα στους ορυζώνες του Βιετνάμ
που έχουν ήδη ανθίσει…
είναι οι εύφλεκτες βόμβες…
είναι οι βόμβες εμπρησμού που
εκτοξεύουν απ’ τους ουρανούς
δαίμονες με φτερά αμερικάνοι και γάλλοι…
είναι ο Πόλεμος…
είναι ο τρόμος του πολέμου…
είναι ο πόνος μπροστά σε τόση ατιμωρησία…
είναι η σπαρακτική κραυγή μιας
μάνας που χάνει το παιδί της
σ’ αυτό τον άδικο Πόλεμο…
Είναι ο τρόμος που σπέρνει ένας
άγνωστος στρατιωτικός,
που λέγεται
Φράνκο ενάντια σ’ ένα λαό που
λέγεται Ελπίδα…
Είναι η Γκέρνικα που μας φωνάζει
πάνω απ’ τις συνειδήσεις μας…
ο Πόλεμος είναι μια σκληρή
πραγματικότητα στη διάρκεια
όλης της
ανθρώπινης ζωής;…
εμείς θα ψάξουμε γι αυτή την
ακατάδεκτη κόρη που λέγεται
Ειρήνη…
πόσο την αγαπούμε …
απόμακρη κόρη…
αχ εμείς που τόσο παλεύουμε για
την Ειρήνη…
τόσο στην Κολομβία…
όσο στη Μέση Ανατολή…
αχ εμείς που τόσο την ψάχνουμε…
μόνο Ειρήνη και πάλι Ειρήνη…
Όχι στον τρόμο του Πολέμου…
εμείς που τόσο αγωνιζόμαστε για
την Ειρήνη και είδαμε μόνο άλογα
κομματιασμένα από τις βόμβες…
κτίρια τελείως κατεστραμμένα
στη Δαμασκό…
εμείς που τόσο ψάχνουμε την
απόμακρη κόρη της Ειρήνης…
εμείς που κάθε μέρα βλέπουμε να
πεθαίνουν πνιγμένα στο Αιγαίο
και
στη Μεσόγειο χιλιάδες
ανυπεράσπιστα παιδιά,
μανάδες που
ψάχνουν τα παιδιά τους μέσα στα
κύματα της θάλασσας…
αχ θάλασσα…
αχ αιώνιο πέλαγος
πληγωμένο επέστρεψέ μας
ζωντανούς
τόσους σύριους πνιγμένους σ’
αυτές τις κατεστραμμένες ακτές
της Ελλάδας.
Λέσβος πατρίδα ποιητών
και ωραίας ποίησης…
νησί της αλληλεγγύης… ανάμεσα
στους φτωχούς και σ’ αυτούς που
υποφέρουν…
εμείς που αγαπούμε αυτή την
πολυπόθητη Ειρήνη…
Την αυγή και με τ’ αστέρια στο
καθημερινό τους ξύπνημα…
δε θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε
για την Ειρήνη…
Πάντα για τη Ζωή πάντα για την
Ειρήνη ενάντια στον Πόλεμο.

*Μετάφραση: Άννα Καράπα.