Καντάδες για ένα δαίμονα- Προσέλθετε!
Author Archives: Το κόσκινο
Μάκης Αποστολάτος, Μικρή ανθολογία ποιημάτων
ΑΠΟΠΛΟΥΣ
Ο ήλιος πέφτει με νωχέλεια
η μέρα γέρνει στους ώμους του
βουλιάζει, βουλιάζουν, βουλιάζουμε
Ταξιδεύουν τη ζωή μας τα μελτέμια
το καράβι το λένε “Νηνεμία”
χάσαμε την αίσθηση του χρόνου
διαπλέοντας προφανώς τις ακτές τις ακινησίας
ξεχάσαμε να λύσουμε τους κάβους
της μακαριότητας.
(από τη συλλογή Η απεργία των αγγέλων)
22-8-86 ΑΓΙΟΣ ΝΑΟΥΜ ΟΧΡΙΔΑΣ
Είμαστε εδώ μ’ αποσκευές γεμάτες όνειρα, μνήμες
μ’ ένα τραγούδι να χαϊδεύει τα μαλλιά
καταμεσήμερο πιστοί της νύχτας με τ’ ολόγιομο φεγγάρι
Πάνω απ΄τους ίσκιους ήλιος ράθυμος
κυλάει φορτία νοσταλγίες
Είμαστε εδώ στο φως τ’ απερίγραπτο
μέσα στο κλάμμα της γκάιντας
κάτα απ’ τον ίδιον ουρανό, εραστές και προδωμένοι
μ’ ένα κομμάτι θάνατο στην τσέπη
για να πληρώσουμε καιρούς που φύγαν άδειοι
και να γεμίσουμε αμπάρια μοναξιάς.
Είμαστε εδώ με τ’ αλκολίκι βιωμάτων στις αρτηρίες
καθένας μια ιστορία μικρή χωρίς τέλος
ο διπλανός μου, πάω στοίχημα
γυμνός τ’ απόβραδο σ’ ερωτικές ανάπαυλες
φυλλομετρούσε προσδοκίες.
Τώρα ρεμβάζει με της Οχρίδας τη γαλήνη στα μάτια
Βρίσκομαι εδώ, της ουτοπίας προσκυνητής
Όταν τη φτάνω ξεγλιστράει από τα δάχτυλα
ντύνεται γυναίκα
φεύγει για να βγάλει από την άπνοια τη ζωή.
Η ομορφιά πλανιέται γύρω γένους θηλυκού
φόρεσε δεκάδες γυναικεία ονόματα
και σεργιανάει στων σερνικών τα δώματα.
Η Μπίλιανα μιλάει με τη σιωπή της
κάνει σπουδές στη γλώσσα των ματιών
κρεμάει στις οθόνες οράματα που στάζουν
κάνει σπονδές στη γλώσσα των κορμιών.
Η Αττική ξαπλώνει με νωχέλεια
βουλιάζει στο νέφος
σε λίγο οι μύθοι θα χαθούνε στη βροχή.
(από τη συλλογή Η απεργία των Αγγέλων)
ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΔΙΑΜΟΝΗΣ
Το μπουκέτο σου το λένε παρελθόν
ο παραλήπτης του “αγνώστου διαμονής”
αποδήμησεν απ’ την οδό του καθήκοντος.
Τώρα ληστής των αισθήσεων
καταναλώνει Σαββατόβραδα
ξεφτίζει Κυριακάτικα απογεύματα
ξοδεύεται στην εξορία της πόλης.
Το μπουκέτο σου ανθίζει Παρασκευές χωρίς μέλλον
ξεχνιέται Κυριακές δίχως παρόν
μαραίνεται Δευτέρες και με φθίνει.
(από τη συλλογή Η απεργία των αγγέλων)
Ο ΛΑΙΜΟΔΕΤΗΣ ΤΟΥ ΑΖΩΡ
Δεκέμβρης ’72 βγάζω τα γραφήματα τούτα μαζί με άλλα, σεργιάνι στα τυφλά. Διαδρομή χωρίς νόημα ίσως, απ’ τα συρτάρια μου σε ξένα ράφια … και χωράφια. Τώρα πλέον δεν υπάρχει μήτε χρόνος να ψάξω στ’ αζήτητα το κατακερματισμένο μου πρόσωπο. Μα δεν με ξέχασαν. Πέρασα στα μητρώα
περιουσιακών στοιχείων και παραμένω απροσάρμοστος κληρονόμος των καιρών,
τέως ιδιοκτήτης διάτρητων οραμάτων, μ’ ένα ρολόι στην καρδιά κι υπακοή στα δάκτυλα, μη δείξουνε τους βολεμένους φίλους.
Ο Αζώρ έπαψε να γαυγίζει
ο λαιμοδέτης τρανή απόδειξη προαγωγής του μπόγια
στην ισχνών αγελάδων τις παρατεινόμενες εποχές.
Ακροβατούμε στις ζώνες του ανέφικτου
το τσίρκο παρουσιάζει τους έρωτες των κομπιούτερς
Πόρνη μας ξόδεψες και σε είπαμε ζωή
κούπα σημαδεμένη.
(από τη συλλογή Ο λαιμοδέτης του Αζώρ)
ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΦΘΟΓΓΟΣ ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΣ
Όταν θα φύγω
του πόνου σύντροφοι, παιδιά της ουτοπίας
απλά σαν την αλήθεια που δεν σας στέρησε η ζωή
μαζέψτε με το μαγνήτη του ειδώλου
τα βούκινα της ιστορίας, χαρίστε μου τη γαλήνη των βυθών.
Σκορπίστε ό,τι γράφω στο Νοτιά,
τα υπάρχοντα να πάρουν
πένητες, ερημίτες, προδομένοι
Η στάχτη του κορμιού ας ριχτεί στο Ιόνιο
χωρίς τελετουργίες κι εξουσίες
Μην πείτε λέξη πουθενά
μονάχα τ’ Αϊ-Γιώργη φίλοι
– αν υπάρχετε –
στην αρχόντισσα του πάθους απ’ τα χρωστούμενα των βιβλίων
δώστε ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα
και να της πείτε:
“Ως παλίρροια στων ωκεανών τις δίνες
ηδονές αναδύονται απ’ τα κοχύλια σου
που εξεγείρονται στα βάθη των μηρών
και διαλύουν την επικράτεια της Νεφέλης
Κυριαρχεί η αιωνιότητα των στιγμών
Ολονυχτίες στο άπειρο…”
Το τραγούδι έπαψε να στάζει την ερημιά των σωμάτων.
Απ’ τις ρωγμές του φθινοπώρου
ανεβαίνει στα χείλη του λεβάντε
το ορατόριο της βροχής.
(από τη συλλογή Ολονυχτία ή το αλφάβητο του έρωτα)
ΕΡΗΜΗΝ
Σ’ αυτόν τον τόπο που γεννήθηκε η άνοιξη
όλα ειπώθηκαν, τι ν’ απογράψω.
Το σώμα έχει ανάγκες
δε ρωτά
κι αδυνατεί το πνεύμα.
Πώς να συλλάβω τους παλμούς των ψευδαισθήσεων
και να μετρήσω τους σφυγμούς της ανημπόριας;
Ως τα ποιήματα
να κυοφορήσουν τους ποιητές
θα ιδιωτεύω.
(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)
Η ΠΥΡΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
Μην καις τις λέξεις για να ζεσταθείς
άσ’ τις ελεύθερες.
Θα επωάσουν μνήμες
θα γεννήσουν δρόμους και περάσματα
να διαφύγουν οι αγωνίες της ύπαρξης
κι ο φόβος του θανάτου
Απέναντι στη σιωπή βάλε σε παράταξη
τις λέξεις, όχι για πόλεμο, αλλά ν’ αγκαλιαστούν
αδελφικά, τη μοναξιά να κάψουν μόνο
Αν ενωθούν τα χνώτα τους, αρκούν
θα γίνουν σώμα να ζεστάνουν την καρδιά μας.
(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)
ΝΤΕΜΟΝΤΕ
Σκοπεύουμε στην καρδιά των πραγμάτων κι αστοχούμε
Άλλοι χάθηκαν στους σκοπούς κι άλλοι τους έχασαν
Πολλοί γυρνάνε άσκοπα μαζί με τον καιρό
Χάνουν τον εαυτό τους
Ίσως δεν αγαπήθηκαν, δεν τον αγάπησαν ποτέ.
Όσα κυοφορούσαν κίνηση χανόντουσαν στ’ αζήτητα.
Η ζωή δεν θέλει ανούσιους στίχουνς ντεμοντέ
Ξέρει πως στην επόμενη στροφή παραμονεύει ο θάνατος.
(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)
ΚΑΙ ΕΙΣ ΧΟΥΝ ΑΠΕΛΕΥΣΑΤΟ
Όπου κι αν κατοικούν τα σώματα
έχουν κοινή κατάληξη στο τέλος
Πρώτη στάση ο πόνος
ακολουθεί το σκοτάδι,
νόμοι αδυσώπητοι αδυνατίζοντας τη μνήμη
τ’ αποσυνθέτουν ώστε απρόσκοπτα
να οδηγηθούν στην ανυπαρξία
Κάποτε σκαλίζουν σε μάρμαρο τα πάνω τους
προτομές ψυχρές χωρίς να αιχμαλωτίσουν
έστω μια πνοή του ψυχισμού τους
Τα κάτω δε μένουνε στη μνήμη
μόνο κάποιες γέρικες υπάρξεις
αν δεν έφυγαν για το στερνό ταξίδι
θα νοσταλγούν τις άδειες νύχτες
των ηδονών που πέρασαν για πάντα.
(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)
ΑΝΑ-ΠΑΥΛΑ
Το τίμημα των επιθυμιών
βαριές ανάσες
Η αλμύρα της θάλασσας
σβήνει στα μάτια
κι ανοίγει πηγές δακρύων και νόστου
Μια ανα-παυλα περικλείει τη ζωή
κόκκινες καμπύλες, γκρίζες τεθλασμένες, μαύρες κάθετες
Ε-ΡΩΤΑΣ
ΔΙ-ΑΓΩΝΙΕΣ
ΘΑ-ΝΑΤΟΣ
(από τη συλλογή Διαστολή και συστολή των σωμάτων)
*Επιλογή: Χριστίνα Λιναρδάκη για το στίγμα Λόγου
Ένας ποιητής καταθέτει – Συνέντευξη με τον ποιητή Θεοχάρη Παπαδόπουλο
Του Αντρέα Πολυκάρπου
Ο ποιητής έχει πάντα μέσα του το ένστικτο, που τον σπρώχνει να γράψει. Ξεκινάει από το ορμέμφυτο
Ο ποιητικός λόγος του Θεοχάρη Παπαδόπουλου είναι οξύς, κόβει σαν λεπίδα τον αναγνώστη με την αμεσότητα του συναισθήματος και την ίδια τη δυναμική της εκφραστικότητας του ποιητή.
Λόγος που εμφορείται από μια υποβόσκουσα κριτική ματιά για τη γύρω πραγματικότητα την οποία καυτηριάζει με μια υποδόρια ειρωνική διάθεση που πολλές φορές ανοίγει πολλαπλούς δρόμους στην ποίησή του.
Το νόημα δεν δίνεται εύκολα σ’ αυτόν που θα διαβάσει την ποίηση του Θεοχάρη Παπαδόπουλου. Ο αναγνώστης πρέπει να μπει στον τρόπο σκέψης του ίδιου του ποιητή για να διανοίξει τον ποιητικό κόσμο του Θεοχάρη Παπαδόπουλου.
Ο κόσμος της ποίησης του Θεοχάρη Παπαδόπουλου καθρεφτίζει την κοινωνική καταχνιά που μαστίζει το σήμερα. Τοπία έρημα, σπίτια γεμάτα αναμνήσεις που τριβελίζουν, άδειες καρέκλες που κουβαλούν ιστορίες, μάτια θλιμμένα και παράθυρα με «κρυσταλλιασμένο» χιόνι.
Και ανάμεσα στο ποιητικό τοπίο που φτιάχνει ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος ο ανολοκλήρωτος έρωτας που δεν του έχει απομείνει κάτι να κρύψει τη γύμνια του.
Μόνο που ο ποιητής μέσα από τη δική του οπτική γωνία μας δείχνει όλην τη γύμνια που κυριαρχεί μέσα και γύρω μας…
Πως αντιμετωπίζετε την ποίηση: ως μια ταυτότητα ή ως μια ετερότητα μέσα στη σύγχρονη ζωή;
Η ποίηση ξεκινάει σαν ταυτότητα, δηλαδή, προέρχεται από την έμφυτη τάση, που έχουν μέσα τους οι άνθρωποι για δημιουργία, όμως, πολλές φορές η ποίηση καταλήγει ως ετερότητα, δηλαδή, επηρεάζεται από τον κοινωνικό περίγυρο.
Ένας ποιητής μπορεί να εμπνευστεί από τις εικόνες της οικονομικής κρίσης και να τις μετουσιώσει σε ποίημα. Αυτό δεν σημαίνει ότι ξεκίνησε να γράφει με αυτή την προοπτική. Όμως, για να είναι κάποιος ποιητής, πρέπει να το έχει μέσα του. Όπως έχει γράψει και ο Ρίλκε να μην μπορεί να ζήσει χωρίς να γράφει.
Ο ποιητής είναι μια περσόνα γύρω από τις λέξεις ή λειτουργεί με έναν ενστικτώδη ορμεμφυτισμό;
Ο ποιητής έχει πάντα μέσα του το ένστικτο, που τον σπρώχνει να γράψει. Ξεκινάει από το ορμέμφυτο. Δεν μένει, όμως, εκεί. Η έμπνευση είναι μεθύσι. Μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε λογικά λάθη ή λάθη, που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από την περίφημη ποιητική αδεία.
Ο Paul Valery έχει γράψει: «Τον πρώτο στίχο μας τον δίνουν οι θεοί». Και με τους υπόλοιπους, τι γίνεται;
Ο Διονύσιος Σολωμός έρχεται να συμπληρώσει: «και μετά με καιρό και κόπο θα γραφτεί το ποίημα». Η ποίηση χρειάζεται διορθώσεις.
Προσεχτικό ξαναδιάβασμα του ποιήματος, λίγες μέρες αφού έχει γραφτεί και σβήσιμο, γράψιμο, ξανασβήσιμο και ξαναγράψιμο. Ακόμα και σκίσιμο αν χρειαστεί. Πολλοί σπουδαίοι ποιητές ήταν πολλοί σκληροί με τον εαυτό τους και γι’ αυτό μας άφησαν έργο, που δεν φημίζεται για την ποσότητα, αλλά για την ποιότητά του.
Ο Καβάφης έφτασε να αποκηρύξει τα πρώτα του ποιήματα, ενώ τα ποιήματα των Καββαδία, Πορφύρα και άλλων γνωστών ποιητών είναι λίγα και καλά. Σήμερα, πολλοί ποιητές γράφουν τα ποιήματά τους και χωρίς να τα ξανακοιτάξουν τα σκορπάνε στο facebook και στα διάφορα λογοτεχνικά blogs. Δεν θεωρώ ως κακό το ότι γράφουν, αλλά το ότι δεν διορθώνουν όσα γράφουν.
Μπορεί η τέχνη να κλείσει τις πληγές των ανθρώπων μέσα σε μια ενδότερη υπαρξιακή διαλεκτική;
Σίγουρα η τέχνη μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να ξεπεράσει ορισμένες δυσάρεστες καταστάσεις. Διάφορες τέχνες έχουν ήδη χρησιμοποιηθεί για θεραπευτικούς σκοπούς και ιδιαίτερα η μουσική είναι μια τέχνη, που μπορεί να βοηθήσει, ενδεχομένως και η ποίηση.
Όμως, άλλο το προσωρινό βάλσαμο και άλλο το κλείσιμο των πληγών. Οι κοινωνικές αδικίες δεν διορθώνονται με την τέχνη. Έχει ειπωθεί πως «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος» και ότι ο άνθρωπος χρειάζεται άρτον και θεάματα, όμως, τι γίνεται, όταν εκλείπει ο άρτος και μένουν μόνο τα θεάματα;
Υπάρχει μια πολλή όμορφη λαϊκή παροιμία, που λέει πως: «Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει». Όμως, μέσα από την τέχνη, μπορεί να εμπνευστούμε για το πώς κλείνουν οι πληγές, συμπεριλαμβάνοντας και τις κοινωνικές αδικίες.
Πιστεύετε ότι ακολουθείτε το δρόμο άλλων ποιητών ή ακολουθείτε μια μοναχική πορεία μέσα στη γραφή σας;
Θα ήταν πολύ μεγάλη ασέβεια να πω ότι έχω καταφέρει να ακολουθώ τον δρόμο άλλων ποιητών. Εννοείται πως εμπνέομαι από τους άλλους ποιητές. Στην ποίηση δεν υπάρχουν παρθενογενέσεις. Όσο πιο καλός είναι ένας ποιητής, τόσο περισσότερο έχει διαβάσει.
Είχαν ρωτήσει κάποτε έναν νεαρό ποιητή, ποια είναι τα πρότυπά του στην ποίηση και είχε απαντήσει ότι διαβάζει ελάχιστα για να μην επηρεαστεί η έμπνευσή του! Το διάβασμα είναι απαραίτητο. Όλοι οι ποιητές ξεκινούν με μιμήσεις και μετά διαμορφώνουν το δικό τους προσωπικό στυλ. Το δικό μου στυλ είναι μια προσπάθεια απογείωσης στο τέλος του ποιήματος.
Ένας τελευταίος στίχος, που να ανατρέπει, να ξαφνιάζει, να απογειώνει το ποίημα. Δεν πιστεύω ότι το πετυχαίνω πάντα, αλλά, τουλάχιστον, το προσπαθώ.
Ποιές εικόνες κρατάτε μέσα σας από τη ζωή σας; Ποιές εικόνες με άλλα λόγια εφορμούν στη γραφή σας;
Είναι οι εικόνες της καθημερινότητας, που ζω. Από απλές εικόνες, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν πεζές , μέχρι και εικόνες, πολύ ποιητικές. Μπορεί να με εμπνεύσει ένα ωραίο ηλιοβασίλεμα, μπορεί, όμως, να με εμπνεύσει και κάποιος, που ψάχνει στα σκουπίδια ή η είδηση ότι πνίγηκαν πρόσφυγες στο Αιγαίο. Μπορώ να εμπνευστώ ακόμα και από απλά, καθημερινά αντικείμενα. Όπως έχει γράψει και ο Τσέχωφ: «Φέρτε μου ένα ποτήρι κι εγώ θα σας γράψω ένα διήγημα για το ποτήρι».
Ποια ερωτήματα καλείται να απαντήσει ο ποιητής διαχρονικά αλλά και στο παρόν που ζούμε;
Τα διαχρονικά ερωτήματα, που καλείται να απαντήσει ο ποιητής έχουν να κάνουν με θέματα, που έχουν ασχοληθεί οι περισσότεροι ποιητές. Ο έρωτας και τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου, νομίζω ότι έχουν απασχολήσει λίγο-πολύ τους περισσότερους ποιητές, ενώ αρκετοί έχουν ασχοληθεί και με τον κοινωνικό προβληματισμό της εποχής τους.
Στην εποχή μας, όλο και περισσότεροι ποιητές ασχολούνται με την κρίση και αυτό συμβαίνει, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, όχι από κάποια μόδα, αλλά από αναγκαιότητα έκφρασης και αναζήτησης διεξόδων.
Ποιο το νόημα της λέξης στην ποίηση; Μια απλή μορφή έκφρασης ή ένα ψυχικό αποτύπωμα;
Εξαρτάται από το πώς θα χειριστεί τη λέξη ο ποιητής. Μια λέξη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δώσει πολλά και διαφορετικά νοήματα. Από μόνη της μια λέξη δεν σημαίνει τίποτα αν δεν προσδιοριστεί. Σήμερα συναντάμε πολλούς ποιητές, που έχουν επηρεαστεί από το κίνημα του γλωσσοκεντρισμού. Δηλαδή, παιχνίδι με λέξεις, έτσι ώστε να δημιουργούνται όσο γίνεται περισσότερες παρηχήσεις, χωρίς να έχει σημασία το νόημα του ποιήματος.
Κάπως έτσι είχε εξελιχθεί και η λετριστική ποίηση. Σήμερα, κατά τη γνώμη μου, αυτά τα είδη είναι ξεπερασμένα. Ο ποιητής, για να θυμηθούμε λίγο και τον Coleridge, πρέπει να βάλει τις κατάλληλες λέξεις στη σωστή σειρά.
Είναι η ποίηση το καταφύγιο του ανθρώπου;
Ναι, η ποίηση μπορεί να γίνει καταφύγιο του ανθρώπου, γιατί τόσο ο άνθρωπος που διαβάζει ποίηση, όσο και ο άνθρωπος που γράφει ποίηση την έχουν ανάγκη. Ο άνθρωπος, που διαβάζει ποίηση, καταφεύγει σε εκείνη για να ζήσει ορισμένες όμορφες στιγμές.
Για να συγκλονιστεί και να εξυψωθεί πνευματικά. Ο άνθρωπος, που γράφει ποίηση, πολλές φορές γράφει για να ξεσπάσει, για να πνίξει τον πόνο του, για να νιώσει καλύτερα. Πολλοί ποιητές, γράφοντας σε στιγμές μεγάλου πόνου μας έδωσαν τα καλύτερά τους ποιήματα.
Μπορεί ο κόσμος να ζήσει ποιητικά;
Στη σύγχρονη κοινωνία κρίσης και παρακμής, όχι. Όταν, οι περισσότεροι άνθρωποι, έχουν μια εξοντωτική ρουτίνα σπίτι – δουλειά – δουλειά – σπίτι, όταν ο ελεύθερος χρόνος συρρικνώνεται όλο και περισσότερο, τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για ποιητική ζωή.
Σε μια καλύτερη μελλοντική κοινωνία, αν έχει εκλείψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τότε, ίσως, ο κόσμος να μπορεί να ζήσει ποιητικά. Ίσως ο άνθρωπος να μπορεί να βάλει περισσότερη ποιητικότητα στη ζωή του.
*Ο Αντρέας Πολυκάρπου είναι υποψήφιος διδάκτορας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού. Επιστημονικά άρθρα του δημοσιεύτηκαν σε Ελλάδα και Κύπρο. Εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές στην Κύπρο και το 2013 εξέδωσε την τρίτη του ποιητική συλλογή «Απρόσωπα Φαγιούμ», στις εκδόσεις Άπαρσις στην Αθήνα. Το 2014 εκδόθηκε το θεατρικό του έργο «Κατά Ιωάννη Αποκαθήλωση» από τις εκδόσεις Vakxikon.gr στην Αθήνα. Ποιήματα του δημοσιεύτηκαν σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά και μεταφράστηκαν στα αγγλικά. Το 2008 και το 2010 βραβεύτηκε από τη European Commission για δημοσιογραφικές του έρευνες και εκπροσώπησε τη χώρα του σε Σλοβενία και Κωνσταντινούπολη αντίστοιχα.
**Αναδημοσίευση από εδώ: http://www.onlycy.com/articles/perissotera/vivliogonia/125510-enas-poiitis-katathetei-synenteyxi-me-ton-poiiti-theohari
Γεωργία Τρούλη, Δύο ποιήματα
Ακριβώς την στιγμή που υπάρχουμε
Σε αυτήν την καμπύλη του χρόνου θα συναντηθούμε
Δυο μικρές περιπτώσεις αγωνίας
Σε μια ιστορία που περιέχουμε και δεν μας περιέχει
Κι έπειτα η μουσική, το θάμβος, η φαντασίωση, η προσμονή , η ματαίωση
Ακριβώς την στιγμή που τα μάτια μας θα κοιτάξουν
Ούτε αλλήθωρα, ούτε ονειροπόλα το ένα το άλλο
Τότε θα είμαστε σε θέση να τα βγάλουμε
Να τα τοποθετήσουμε στο στόμα
Και μετά πάλι στην θέση τους.
***
Χλοοτάπητας
Υπήρξε μια φριχτή διαπίστωση της απουσίας
Κι ο χρόνος μεγάλωσε
Κι έφυγαν οι δυο τρεις στιγμές
Δεν ακολούθησαν ούτε βήμα-
Ούτε προορισμό είχαν.
Κι η ανάμνηση μένει στιλπνή
Εκείνη
Οι στιγμές
Που τα χέρια της δένουν τον λαιμό του
Κι εκείνος να μοιάζει με κορμό εκατόχρονου δέντρου
Που ποτέ δεν τού ‘λαχε να δει καφενείο στη σκιά του
Ν’ ακούει συζητήσεις άλυτων θεμάτων
Από ανθρώπους που ζουν στο μεταίχμιο μας κρίσιμης αναπνοής
Μικρή συμπύκνωση στα χείλη της που δεν ένιωσε ποτέ αρκετά
Τις σχισμές των δικών του
Έτσι αποφάσισαν να κουρέψουν το γρασίδι
Να δημιουργήσουν γκαζόν
Κι έπειτα πάνω να αφήσουν
Χλοοτάπητα ιστορίας
Έγιναν δύο σεισμοί
Οι ρωγμές σχηματίστηκαν
Κρακελάρει το σώμα μιας γης
Χαμόγελα θλιβερού κλόουν
Έδαφος που από μέσα λάβα καμιά δεν δημιουργεί
Και καμιά δυνατότητα να ενωθεί το ένα χάσμα με το άλλο
*Το σχέδιο της ανάρτησης είναι έργο της ποιήτριας.
Ζαχαρίας Στουφής, Σε κρίση αυτοκριτικής
1)
Ναι, σε αυτή την ζωή ή την άλλη… πολλά μπορεί να μου προσάψουν, όμως, δεν θα ήθελα ποτέ να με χαρακτηρίσουν αλτρουιστή ή διανοούμενο.
2)
Τίποτα δεν βαριέμαι περισσότερο, όσο τις ποιητικές βραδιές.
3)
Τι μαρτύριο κι αυτό! Κάθε φορά που μπαίνει μια συλλογή μου στο τυπογραφείο, συνειδητοποιώ πως δεν έπρεπε να την τυπώσω…
4)
Όταν πρωτομπλέχτηκα με την ποίηση, όλα έδειχναν πως θα κάνω πολλούς και σπουδαίους φίλους, τελικά όμως, έχασα και αυτούς που είχα.
5)
Πολλές φορές μου λένε πως… να… με όλα αυτά που γράφεις ενοχλείς! Δεν γίνεσαι ευχάριστος! Τους προκαλείς! (και τότε είναι που τους απαντώ με μια θυμωμένη έκπληξη).
-Δεν κατάλαβα! Αυτή ακριβώς δεν είναι η δουλειά μου;
6)
Υπάρχουν ποιήματα που με έκαναν να κλάψω τόσο σπαρακτικά, όσο, κανένας άνθρωπος δεν θα καταφέρει.
7)
Πραγματικά, δεν ξέρω τι διάολο να πω. Αφού υπάρχουν τόσα χόμπι, τόσες τέχνες, τόσα επαγγέλματα… πως μπλέχτηκα έτσι με την ποίηση!
8)
Όταν ο ποιητής αρχίσει να νιώθει την ανάγκη να συμβουλεύει τους νέους ποιητές, σημαίνει, πώς άρχισε να γερνάει.
Αυτό δυστυχώς συνέβη και με μένα…
9)
Τόσο πολύ αφέθηκα στο τάλαντο, τόσο πολύ εμπιστεύτηκα την ποίηση, που άφησα τον μέσα μου φασίστα να μεγαλώνει ανεξέλεγκτα.
10)
Σιχαίνομαι απίστευτα αυτούς που γράφουν προλόγους για ποιητικά βιβλία άλλων, καθώς και τους ποιητές που επιζητούν να προλογιστεί από άλλους το βιβλίο τους.
Πρόκειται για γελοιότητες…
11)
Μεγαλώνω, ωριμάζω, γερνάω.
Είμαι έμπυρος και ξέρω το σωστό!
Αυτό σημαίνει πως δεν είμαι πια ποιητής. Ο ποιητής, δεν μεγαλώνει, δεν ωριμάζει, δεν γερνάει και κάνει πάντα λάθος.
12)
Λυπάμαι πολύ για τον εαυτό μου, αλλά, κάνοντας ποίηση σε μία χώρα που θεωρούν το πολίτευμα, δημοκρατία και την τηλεόραση, ενημέρωση, το μόνο που μπορεί να είμαι, είναι να είμαι τρελός.
13)
Με αυτά που γράφω με αντιπαθούν ακόμα και οι φίλοι μου, οι συγγενής μου και γενικότερα οι μαλάκες, (απ΄ όπου κι αν προέρχονται).
14)
Μετά από κάθε ποιητική βραδιά που συμμετέχω κι εγώ με ποιήματά μου ή μετά από κάθε δημοσίευση ποιημάτων μου σε περιοδικό, οι φίλοι μου λένε ότι το έργο μου ξεχωρίζει. Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε η ελληνική ποίηση έχει πάψει να υπάρχει.
15)
Τον τελευταίο καιρό βρίσκω ωραία ποιήματα με γνήσιο αυθορμητισμό σε συλλογές νέων και πρωτοεμφανιζόμενων ποιητών που πιθανότατα δεν τους έχει δηλητηριάσει ακόμα η «κατεστημένη» ποίηση.
Αυτές οι γραφές, ή είναι τουλάχιστον ελπιδοφόρες, ή έχω αρχίσει να γερνάω επικίνδυνα.
16)
Το πιο αγαπημένο μου σπορ και η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης συνάμα είναι η μελαγχολία. (ούτε πρίγκιπας να ήμουνα)
17)
Πια έχω μπλοκάρει, θαρρείς και δεν με συγκινεί η ποίηση, δεν βρίσκω κάτι καινούριο και ενδιαφέρον να διαβάσω. Κάθομαι λοιπόν και ξαναδιαβάζω τα ποιήματα που με γαλούχησαν.
18)
Ότι έκανα πάει… το έκανα….
Έχει πια τελειώσει. Τώρα πια είμαι ότι δεν κατάφερα, αυτό είναι το βιογραφικό μου.
19)
Είναι απορίας άξιο το γεγονός ότι (αν δεν ήμουν ποιητής) αυτό που θα ήθελα να ήμουν, είναι, βασανιστής και δήμιος καθηγητών πανεπιστημίου.
20)
Αχ, πόσες φορές θα ήθελα πραγματικά να ξυπνήσω ένα πρωί και η ποίηση να μου είναι μια άγνωστη λέξη.
21)
Σε όλη μου τη νεότητα παιδεύτηκα να μάθω να τα γράφω τα ποιήματα και τώρα στα 40, κάνω ταχύρυθμα για να μάθω να τα ζω τα ποιήματα.
22)
Πολλές φορές έκπληκτοι με ρωτούν οι φίλοι. Πως είναι δυνατόν να μην βγάζουν τα βιβλία σου μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι; Πολύ απλά τους απαντώ· τα βιβλία μου (ποίηση, λαογραφία, δοκίμιο) δεν πουλάνε κι εγώ δεν είμαι διατεθειμένος να κάνω εκπτώσεις, γράφοντας μυθιστορήματα και διηγήματα.
23)
Οι πιο ωραίες μου διακοπές, είναι τα διαστήματα που ξεχνάω ότι, έχω γράψει εγώ τα όσα έχω γράψει.
24)
Δεν θέλω να ξαναγεννηθώ για να έχω μια δεύτερη ευκαιρία, μια δεύτερη αρχή. Μονάχα να έρθω σε ειρήνη με τον εαυτό μου θέλω.
25)
Ένας ακόμα λόγος για τον οποίο δεν φοβάμαι τίποτα και κανέναν, κάνοντας πάντα αυτό που μου αρέσει, είναι γιατί έχω κατακλυστεί από το μηδέν, την σίγουρη κατάληξη των πάντων.
26)
Αυτές οι καθημερινές μου δημοσιεύσεις, (ας τις ονομάσουμε ημερολόγια ενός κακού ποιητή) μου έχουν δώσει να καταλάβω πόσο ανυπόφορος είμαι ακόμα και για τους «φίλους μου».
27)
Όταν ένα βιβλίο μου ενοχλεί τους φασιστοδεξιούς, τότε ξέρω πως είναι καλό. Όταν όμως ενοχλεί τους αριστεροπροοδευτικούς τότε θα μπορούσα να ισχυριστώ πως είμαι πρωτοπόρος στην τέχνη μου (αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία). Σημασία έχει ότι μου επιτρέπουν οι οπαδοί και των δύο, αυτών πολιτικών τάσεων, να τους βάλω στο ίδιο σακί και να τους πετάξω στα σκουπίδια.
28)
Αυτή η μαλακία με τα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα με ξεπερνάει και ειδικά όταν το κάνουν ποιητές, αποκρύπτοντας το πραγματικό τους όνομα. Λυπάμαι πραγματικά!
29)
Προς ζακυνθινούς επιστολή:
Στο δηλητήριο σας έχω ανοσία, την μαλακία σας έχω αποκηρύξει, το μίσος σας και η σνομπαρία σας επιβεβαιώνουν την αξία μου.
30)
τελικά η γνώμη μου περί ποίησης έχει μεγάλη βαρύτητα.
κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου πολλές κωλότρυπες σφίγγουν.
31)
Και λέω,
θα αλλάξω τέχνη.
Και κάνω λαογραφία, και κάνω θέατρο, και κάνω performance.
Μα είναι πια αργά.
32)
Όλους εσάς που βλέπετε ποδόσφαιρο σας παρακαλώ μη διαβάζετε τα ποιήματά μου.
Δεν θέλω, εξάλλου, τόσοι ποιητές υπάρχουν…
33)
Αλήθεια, πόσα χρόνια πάνε που έχω να κλάψω για ένα ποίημα;
34)
Εγώ να σκέπτομαι σοβαρά πως δε πρέπει να ξαναγράψω, πως δεν υπάρχει κανένα νόημα να επαναλαμβάνομαι και να μου λέει ο μαλάκας πως είμαι στην πλέων δημιουργική μου περίοδο.
35)
Σήμερα ήθελα πολύ να γράψω ένα καλό ποίημα μα… δεν έχω καμιά ιδέα… δεν ξέρω τι να πω…
Τελικά μου είναι ανυπόφορο να είμαι καλά.
36)
Κάθε φορά που μπαίνω σε λεωφορείο του ΚΤΕΛ συνταξιδευω με την ποίηση.
37)
Αφού μπορείς και σωπαίνεις ξανά και ξανά
Πάνα πει πως ή ποίηση μέσα σου τελείωσε.
(Σε μένα μιλάω)
38)
Και όλα αυτά δεν είναι παρά
Το ημερολόγιο ενός κακού ποιητή
Που θέλει να διασφαλίσει την απέχθεια σας.
39)
Είναι πλέον σίγουρο
Για όλα μου φταίει ή ποίηση
Χωρίς ποτέ να μου έχει κάνει κάτι.
40)
Μετά από χρόνια ξαναδιαβάζω τα ποιήματά μου και βλέπω ότι δεν είναι ποιήματα.
Είναι γράμματα που έστειλα στον εαυτό μου και αυτός δεν τα παρέλαβε ποτέ
41)
Μπορώ άνετα να ισχυριστώ ότι με έχουν καταστρέψει τα ναρκωτικά (όχι δεν έχω πάρει ποτέ) απλά η δική σας εξάρτηση αποτέλεσε την καταστροφή μου.
42)
Δεν γράφω ποιήματα
Τον Κώστα Καρυωτάκη επιβεβαιώνω.
43)
Αγαπητοί μου φίλοι σας παρακαλώ μην μπείτε ποτέ να ψηφίσετε το νέο μου βιβλίο στα Public.
Γιατί ποτέ ποτέ δεν θα το βρείτε.
44)
Και ούτε μια διακήρυξη σιωπής δεν πρόλαβα να γράψω που να προσδιορίζει την πνευματική μου αυτοκτονία.
*Αναδημοσίευση από τη Θράκα στο http://www.thraca.gr/2016/12/7.html
3 ποιήματα | Μανώλης Μεσσήνης
Υπερβάσεις
Είναι ν’ απορεί κανείς γι’ αυτά
που η σκέψη ως βεβαιότητα εκκολάπτει
και η φιλμική αναπαραγωγή της όρασης ορίζει
Κράτησε αυτό που θα σου πω,
λέγεται συμβάν
σαν από αυτά που εκτρέφουν υπερβάσεις :
Όταν μες στην καταιγίδα τρέχουν
πουλιά στον ουρανό
μη νομίσεις ότι φοβούνται
View original post 61 more words
Αδηφάγος κατανόηση προσώπου ανάγνωσμα επιβαίνει θάνατος
Κατανόηση ανάγνωσμα θάνατος ανάγνωσμα θάνατος κατανόηση.
Ανάγνωσμα θάνατος ανάγνωσμα κατανόηση προσώπου.
Ανάγνωσμα προσώπου επιβαίνει θάνατος.
Κατανόηση θάνατος προσώπου.
Προσώπου θάνατος κατανόηση αδηφάγος.
Ανάγνωσμα κατανόηση αδηφάγος θάνατος.
Επιβαίνει θάνατος κατανόηση θάνατος.
Κατανόηση θάνατος κατανόηση ανάγνωσμα αδηφάγο.
Θάνατος κατανόηση θάνατος κατανόηση αδηφάγος.
Προσώπου ανάγνωσμα κατανόηση θάνατος προσώπου.
Ανάγνωσμα κατανόηση ανάγνωσμα επιβαίνει προσώπου.
Ανάγνωσμα κατανόηση ανάγνωσμα θάνατος.
Αδηφάγος θάνατος επιβαίνει προσώπου.
Θάνατος προσώπου κατανόηση αδηφάγος.
Θάνατος αδηφάγος ανάγνωσμα θάνατος.
Κατανόηση θάνατος κατανόηση ανάγνωσμα.
Θάνατος προσώπου ανάγνωσμα επιβαίνει.
Θάνατος αδηφάγος θάνατος κατανόηση θάνατος ανάγνωσμα.
Is this Freedom? by Andy Brown
I am strength in surrender
I am roar inside whimper
I am acceptance of hate
I am blind in sight
I am numb with feeling
I am safe in my nightmare
I am voice in silence
I am cheek that accepts
I am bruises of your love
I am knowledge of doubt
I am laughter in misery
I am escape by closure
I am sure in uncertainty
I am pain when you smile
Γιώργος Β. Μακρής, Συμβάντα
Σήμερα κυμαίνομαι πάλι, δίχως να παίρνω μια απόφαση
κυμαίνομαι και σήμερα
δεν μας ενδιαφέρει ανάμεσα σε τι κυμαίνομαι.
Είμαι ένα γυαλιστερό εκκρεμές.
Ίσως μονάχα αυτή η κύμανση να υπάρχει.
Μια κυρία με στόμα σοβαρό σηκώνεται από τον πάγκο και λέει στα άνθη με την κλειστή της ομπρελίτσα.
Μα εγώ προχωρώ λυπημένος
χωρίς να ξέρω τι να λέει ακριβώς.
Θυμάμαι διάφορα πρόσωπα σε καταστρώματα σκαφών.
Ούτε κι αυτό εντελώς δε θυμάμαι…
(1944)
*Από το βιβλίο “Γιώργος Β. Μακρής: «Γραπτά»” Εκδόσεις Εστίας (1986). Εισαγωγικό σημείωμα – Σημειώσεις – Επιμέλεια: Ε. Χ. Γονατάς.
Γιάννης Ρίτσος, Ο χώρος του ποιητή
Το μαύρο, σκαλιστό γραφείο, τα δυό ασημένια κηροπήγια,
η κόκκινη πίπα του. Κάθεται, αόρατος σχεδόν, στην πολυθρόνα,
έχοντας πάντα το παράθυρο στη ράχη του. Πίσω από τα γυαλιά του,
πελώρια και περίσκεπτα, παρατηρεί τον συνομιλητή του,
στ’ άπλετο φως, αυτός κρυμμένος μες στις λέξεις του,
μέσα στην ιστορία, σε πρόσωπα δικά του, απόμακρα, άτρωτα,
παγιδεύοντας την προσοχή των άλλων στις λεπτές ανταύγειες
ενός σαπφείρου που φορεί στο δάχτυλό του, κι όλος έτοιμος
γεύεται τις εκφράσεις τους, την ώρα που οι ανόητοι έφηβοι
υγραίνουν με τη γλώσσα τους θαυμαστικά τα χείλη τους. Κι εκείνος
πανούργος, αδηφάγος, σαρκικός, ο μέγας αναμάρτητος,
ανάμεσα στο ναι και στο όχι, στην επιθυμία και τη μετάνοια,
σαν ζυγαριά στο χέρι του θεού ταλαντεύεται ολόκληρος,
ενώ το φως του παραθύρου πίσω απ’ το κεφάλι του
τοποθετεί ένα στέφανο συγγνώμης κι αγιοσύνης.
«Αν άφεση δεν είναι η ποίηση, –ψιθύρισε μόνος τους–
τότε, από πουθενά μην περιμένουμε έλεος».
*Από τη συλλογή «12 ποιήματα για τον Καβάφη» (1963). Επίσης, από το βιβλίο Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. Θ΄, Κέδρος, Αθήνα 1989, σελ. 179.
1963 gia ton kabafh.TIF
