Ο τροχός που συμπλεκόταν
με τον τροχό
σε έφερε εδώ και το απόστημα
που χωρίς αντιβίωση έσπασε της κίνησης
αυτή είναι η ιστορία μας
αυτήν έχουμε
αυτή μην την κατακρίνεις
όπως αυτός που κατακρίνει
την υψοφοβία καθισμένος
στην αναπαυτική μπερζέρα του
σαλονιού
άλλα έζησες εσύ
άλλα εσένα έχουν πληγώσει
μα πάνω απ’ όλα
έχε θάρρος τώρα που το
δέντρο του πόνου το μόνο δέντρο
της αυλής σου είναι κατάφορτο
καρπούς
ανέβα με την πονεμένη σκάλα
τοποθέτησέ τους στο πονεμένο
καφάσι
πάρ’ τους να τους πωλήσει ο
πονεμένος φθαρτέμπορας
στους πονεμένους
γιατί μια μέρα
μονάχα γιορτάζεις
μια μέρα μονάχα
συνάζονται πολλοί για τα
γενέθλιά σου
γιατί μονάχα μια γυναίκα
έχεις και το όνομά της
δεν είναι Χαρά
Χώρισε τον κόσμο
στα πράγματα που συμφέρουν
και σε κείνα που δε συμφέρουν
πιάσου πότε από τα
μεν και πότε από τα δε
στα πράγματα που σου φέρνουν
στα πράγματα που τα παίρνεις
μόνος σου σ’ όσα είναι
καμωμένα για να τρώγονται κι
όσα δεν
όπως τα ζώα φέρσου
όπως τα ζώα γίνου
κι αν νομίζεις ότι διαφέρεις
τόσο πολύ πήγαινε στον
καθρέφτη και στάσου ολόκληρος
μπροστά του όχι ο μισός
κοίτα τις τρίχες που βλάστησαν
στο μέτωπό σου πήγαινε
ύστερα στο σαλόνι
και κοίτα τ’ άδεια πορσελάνινα
πιάτα Ρεϊνό κοίτα τα όλα
που προσιδίαζαν στην
ανθρωπιά σου κι ανέβα μετά
στην κρεβατοκάμαρα
ένα μεγάλο φυτοφάγο ζώο
κείται στο διπλό κρεβάτι
και το αίμα του λέρωσε το
δικό σου πάτωμα
τη δική σου μοκέτα
ήδη η φουσκωμένη του
καρδιά πάλλεται
στο στόμα σου κι αν δε
σε πείθω
στάσου μπροστά στον καθρέφτη
ολόκληρος όχι ο μισός

*Από τη συλλογή “Η κλίση του ρήματος”, εκδ. Φαρφουλάς, 2009.

Η ατζέντα του ταξιδιώτη
γεμάτη με νούμερα
που κανείς δεν θα σηκώσει στο κάλεσμα τους
Σαν τις ματιές κάποιου μοναχικού που τον προσπερνάνε.
Γεμάτες με αίμα και χώμα
αίμα χρειαζόμαστε να ζούμε
και χώμα να σκεπάσει τους φόβους μας
Και μακριά όσο κάποιος σχοινοβάτης
ισορροπεί σε αόρατους κόσμους
από κάτω ποντάρουν με μανία στην πτώση του
Τι χυδαίος ο κόσμος.
στοιχηματίζουν στον θάνατο μας για να ζήσουν
δίνουν ψεύτικα νούμερα
και πάντα θυμούνται να μας στείλουν
ένα φτυάρι όταν γιορτάζουμε

***

Όταν νομίζεις ότι γράφεις ιστορία
κάποιος άλλος διαβλέπει ήδη το τέλος της
Σε ένα κεφάλι επικρεμάμενο κούκλας
μυριάδες σαπισμένα δόντια απαγκιστρώνονται
απαιτώντας επιβίωση
Τούτη την νύχτα που μαίνεται ο πόλεμος
έμεινα ατάραχος να μετράω σπίρτα
να δω πόσες στιγμές μου απομένουν ακόμα
να πυρπολήσω

***

Πολύ φοβάμαι τέλος ότι η αδιατάραχη κοπή
που διαφημίζεται τόσο στους τηλεοπτικούς δέκτες
τον τελευταίο καιρό, τείνει να γίνει ο τρόπος ύπαρξης
των υπηκόων στις δαιδαλώδεις μητροπόλεις του χάους

*Από την ποιητική συλλογή “Δοκιμές εκτός χάρτου” του Ανδρέα Βουτσινά. Το βιβλίο διανέμεται με ελεύθερη συνεισφορά μακριά από εκδοτικούς οίκους, κριτικούς τέχνης και βλέψεις για καλλιτεχνική καταξίωση. Επιδιώκει απεναντίας να συνεισφέρει αυτοοργανωμένη, αντιεμπορευματική έκφραση ως αναπόσπαστο κομμάτι του πολύμορφου αναρχικού αγώνα. Από ρτην εφημερίδα δρομου “Άπατρις” Νο 31, Οκτώβρης-Νοέμβρης 2015.

Photo: Paradowski Leszelc

Επεχείρησα τα μεγάλα ταξίδια γιατί
ήξερα ότι θα επέστρεφα στην πόλη που ξεκίνησα,
στο δωμάτιό μου, στον καφέ του πρωινού που μόνον
εγώ ήξερα να φτιάχνω όπως ήθελα, καθισμένος στο γραφείο,
ακίνητος, με τις σκέψεις ακόμα στο ταξίδι και κείνη
τη φοβερή ευεξία που δεν κατάλαβα ποτέ αν οφειλόταν
στο ότι πήγα τόσο μακριά, πιο μακριά δεν γινόταν ή στο
ότι επέστρεψα.
Κι όταν κανείς με ρωτάει: γιατί ταξιδεύετε, κύριε;
(σαν να υπονοούν: αφού δεν έχετε να πάτε πουθενά…
Άντε να ’χετε ταξιδέψει σε κάνα σώμα, σε κάνα
κείμενο, σε κάνα κομμάτι από το παρελθόν σας
πράγμα που μπορείτε να κάνετε από το σπίτι σας, τόσοι το κάνουν…)
Εγώ, χαμογελάω μετριοπαθώς και για να μην εξοργίσω
τον συνομιλητή μου, έλεγα, για να γνωρίσω τον κόσμο,
τους ανθρώπους… Κι αν η ματιά του ήταν επίμονη,
συμπλήρωνα, με Στρώς και “Τροπικούς”,
για να γνωρίσω εμένα, τον εαυτό μου.

Κι απέκρυβα επιμελώς κι επιδέξια την υστερόβουλη
σκέψη μου ότι αν κάποτε το ταξίδι γινόταν
one way ticket, θα ’χα προλάβει ν’ αφήσω σ’ όλο τον κόσμο,
σ’ όλα τα μέρη της γης, ένα βλέμμα, ένα ίχνος,
μια σκέψη, το σώμα μου, σταδιακά εμένα, έτσι
που να μην έχω κρατήσει τίποτα για μένα
αλλά ούτε και για κείνον, τον άθλιο, που δεν θα ’ξερε
πια που να με ψάξει.
Πώς να με συμμαζέψει, ο ανόητος, από τόσα
σώματα, σκέψεις, χώρες, διαβάσματα, βλέμματα;
Γελάω από τώρα. Ας τον να ψάχνει.

Όσο για μένα, ανύπαρκτος πια αφού θα χω
διασκορπιστεί παντού, αϊλά γελαστός κι αισιόδοξος
θα σας καλώ τα βράδια και παρέα με τον φιλο μου τον Λούντβιγκ
θα σας διαβάζω κάποιο ποίημα
από κείνα που δεν θα ‘χω γράψει
από κείνα που δεν θα ’χω καν σκεφτεί.
Θα σας δείχνω με το βλέμμα
το συρτάρι με τις κρυμμένες μουσικές
και με το δάχτυλο τ’ Αμίλητα Μεγάλα Μυστικά.
Γιατί είμαι σίγουρος, σας λέω, ότι στα φανερά, στα
γραμμένα, στα φθαρτά

θα με περιμένει
στην επόμενη στροφή.

*Από τη συλλογή “Γεύμα στη χλόη”, εκδ. Κουκούτσι, Αθήνα 2012.

Μη
μιλάτε Ελληνικά: να γαβγίζετε
να γρυλίζετε
να μουγκρίζετε
Να μη μιλάτε καθόλου.
Μη
διαβάζετε Ελληνικά:
να διαβάζετε τους λόγους των πολιτικών σας
να διαβάζετε τα «καλέσματα» των οργανώσεών σας
να διαβάζετε τον ημερήσιο και τον περιοδικό σας τύπο.
Να μη διαβάζετε καθόλου.
Μη
γράφετε Ελληνικά:
να γράφετε την «Καθαρεύουσα» του Γενικού Επιτελείου
να γράφετε την «Δημοτική» του Υπουργείου «Πολιτισμού»
να γράφετε όπως γράφουν στον ημερήσιο και στον περιοδικό σας τύπο
Να μη γράφετε καθόλου. Και
Μη
κατεβαίνετε στη θάλασσα: σας βλέπει κι αρρωσταίνει· γυρίζουν τα μέσα της
αφρίζει
ξερνάει σακκούλες σαγιονάρες
σερβιέτες
Ξερνάει πετρέλαιο και πίσσα
Μη
κατεβαίνετε στη θάλασσα κατεβείτε στο ύψος σας.
Μη
ανεβαίνετε στα βουνά:
σάς αισθάνονται και πεθαίνουν·
χάνουν τα δάση τους και τα πουλιά τους χάνουν τη δρόσο τους και τ’ άρωμά τους
χάνουν τα χιόνια τους και τα νερά τους.
Μη
ανεβαίνετε στα βουνά ανεβείτε στα ρετιρέ σας.
Μη
συντηρείτε αρχαιότητες: είναι Ύ β ρ ι ς. πάρτε κασμάδες και σωριάστε τες φέρτε μπουλντόζες και σαρώστε τες ρίχτε βενζίνη και κάφτε τες
Είναι
….. η προτελευταία τιμή που μπορείτε να κάνετε στον Τόπο. Η τελευταία είναι:
Να φύγετε
με τις γυναίκες σας και τα παιδιά σας
με τα σαλόνια σας και τα σκυλιά σας
με τη Βρωμιοσύνη σας και την κακομοιριά σας.
Και
αναμένοντας βαρβάρους: Εσείς είστε οι βάρβαροι
και πρέπει ν α φ ύ γ ε τ ε.

*Από τη συλλογή “Οι Απολαύσεις”, 1981.

ΛΑΘΟΣ ΚΙΝΗΣΗ

Καθισμένος ένα ολόκληρο απόγευμα
Στην παλιά μπαλωμένη μου πολυθρόνα
Μην περιμένοντας κανέναν να μου χτυπήσει την πόρτα
και κανέναν να με χαϊδέψει
και κανέναν να με μαστιγώσει
και κανέναν να με δεχτεί
και κανέναν να με απορρίψει
Ένιωσα να με πλησιάζει κάτι
που θα μπορούσε να ‘ταν η ευτυχία
Τότε σηκώθηκα να σημειώσω αυτές τις λέξεις
Και όλα πήγανε στράφι

***

ΜΙΑ ΕΥΧΗ

– Κάνε μια ευχή με μια λέξη
— Όχιπ ό ν ο ς
– Μα αυτές είναι δύο
– Στ’ αρχίδια μου

***

ΗΑΡΡΥΕΝD Ι

– Έι, μάνατζερ, έχω κάτι δάκρυα για πούλημα – Επιτέλους, πάνω που σε νόμιζα ξοφλημένο! – Πιο πολύ γι’ αυτό έκλαψα
– Έλα στην αγκαλιά μου, μεγάλε μου αρτίστα,
Πληγωμένο μου σκυλί,
Σ’ αγαπώ σαν φουσκωμένο πορτοφόλι!

***

ΜΗΤΕΡΑ ΘΛΙΨΗ

Φανερώσου
Με τα σκοτάδια σου να χαμογελούν
Την πέτρινη αγκαλιά σου να ορέγεται ακόμη
Στρατιές μοναχικών δημίων
Τους πειρατές των εφτά σκουπιδότοπων
Με τις λιγδιάρικες στολές τους
Να λαμπυρίζουν
Στη διάταξη των μικρών και των μεγάλων φαλλών
Αναλογίσου όλους εμάς
Που καρτερούμε τυλιγμένοι σε μολυσμένες ρόμπες
Με παντόφλες και κέρατα
Ρίχνοντας χαμόγελα νάρκες στους καχύποπτους γείτονες
Όλους εμάς
Που φτυαρίζουμε αποκαμωμένοι το σκοτάδι
Με υπεριώδη βλέμματα
Και στρώνουμε δείπνα συντροφικά
Και μοιραζόμαστε ψίχουλα μπαγιάτικιας δόξας
Και μουχλιασμένους μύθους
Αναλογίσου μας και φανερώσου
Με το επίσημο σου ένδυμα
Με τα δόντια σου τα κοφτερά τα δίκαια
Ροκάνισε το θάνατο
Που καρφιτσώθηκε στα κόκαλα μας
Και ξαναβάφτισέ μας γιους σου
Φανερώσου
Μητέρα θλίψη
Δεν την αντέχουμε πια
Τόση ορφάνια

*Από τη συλλογή “Πώς τολμάς και νοσταλγείς τσόγλανε;”, εκδ. Νέα Σύνορα-Α.Λιβάνης.