Είχα ένα όνειρο

Πιθανολογικά απέθαντο

Ανυπέρβλητο εντός των

Ορίων των δικών σου ματιών

Αστείο για κάποιον παλιό μου

Εαυτό- ορθολογιστή

Άλλωστε η λογική χάνεται πάντα

Τα δευτερόλεπτα πριν πληγωθείς

Ανυπεράσπιστος πλην μόνος

Ποιο περισσότερο ή εξίσου

Το θέμα τελικά δεν είναι η υπέρβαση

Αλλά πόσο μπορεί κανείς να χωνέψει

Το αναπόφευκτο γκρέμισμα

Στο τελευταίο σκαλί

Στην τελευταία σελίδα της φυλακής

Πριν αλλάξεις…

Ένα ακόμα δωμάτιο

ΦΥΛΛΑ ΧΑΛΚΟΥ

Πλέουμε σε καθαρό νερό,
γύρω μας φύλλα χαλκού απειλούν με πτώση,
φύλλα φθινοπώρου που αιμορραγούν
και θέλουν να καρπίσουν.
Ρυτίδες στο νερό το πέρασμά μας·
πού θα μας πάει η ροή,
σε ποια θάλασσα θα καταλήξει το ποτάμι;
Ο άνεμος σηκώνει τα φύλλα, τα στροβιλίζει,
καταστρέφει την ομορφιά του τυχαίου.
Η νύχτα θα φέρει άλλες εκδοχές
να ψιθυρίσουν τα μυστικά του επερχόμενου χειμώνα.
Ίχνη στο χιόνι βαθιά, αποτυπώματα,
στοιχεία και τεκμήρια μιας παγωμένης ιστορίας
δεν αρκούν για την απόδειξη του τετελεσμένου.

***

ΜΝΗΜΗ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗΣ

Να με θυμάσαι όπως με άφησες,
με τα μαλλιά μου να χορεύουν στον αέρα
τα μάτια μου υγρά και σκοτεινά
στο ρίγος της θάλασσας χαμένα.
Να μη λησμονήσεις τον κοινό μας τόπο,
τις πηγές που μας ξεδιψούσαν
και πότιζαν τις ρίζες του χρόνου.
Ήταν κρύο το πρωί της αναχώρησης,
τα τζάμια χνοτισμένα, το πλοίο ανυπόμονο,
στο φουλ οι μηχανές.
Στήλη άλατος εσύ να ξεπαγιάζεις
σαν τη μνήμη που γυμνώθηκε.

Laurie Maitland, Symphony in red and khaki

απάθεια                                       ΒΙΑ

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

απάθεια

αδιαφορία

Όταν ακούω να μιλάν για τον καιρό
όταν ακούω να μιλάνε για τον πόλεμο
όταν ακούω σήμερα το Αιγαίο να γίνεται ποίηση
να πλημμυρίζει τα σαλόνια
όταν ακούω να υποψιάζονται τις ιδέες μου
να τις ταχτοποιούν σε μια θυρίδα
όταν ακούω σένα να μιλάς
εγώ πάντα σωπαίνω.

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου
ήχους παράξενους ψίθυρους μακρινούς
όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια
λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους
όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία
για νόμους ευαγγέλια και μια ζωή με τάξη
όταν ακούω να γελούν
όταν ακούω πάλι να μιλούν
εγώ πάντα σωπαίνω.

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη
κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή
θ’ ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράκτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια
οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς
ύμνους
ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

Πάλι σας δίνω όραμα.

Κράτα την ανάσα σου
Κράτα την σιωπή σου
Στο βάθος υπάρχει η εικόνα σου.
Που γύρευες ευχαρίστηση;
Μετά από εδώ σε αφήνω εκεί.
Το σημείο προσγείωσης, προσελκύει πάντα τα πλήθη
Πριν την πτώση έχουν χαράξει την πορεία του κομήτη
Είναι έτοιμοι
Είναι οι κύριοι του κανονισμού
Σε ακολούθησε κανένας ενώ ερχόσουν εδώ;
Έχουν τα ατού με το μέρος τους
Έχουν καταλάβει την είσοδο του μυστηρίου
Τους αρκεί, και το γνωρίζουν
Ασταμάτητη αυγή
Θα καταλάβεις το λάθος, από ένα άλλο λάθος
Ασταμάτητη πηγή
Σκέψου το όνειρο σαν μόλις να ξυπνάει.
Ο χρόνος δεν παίρνει το σχήμα που του δίνουν
Γιατί οι ίδιοι δεν τον αφήνουν
Κράτα την ανάσα σου
Κράτα την σιωπή σου
Στο βάθος υπάρχει η εικόνα σου.
Ο χρόνος παίρνει σχήμα τώρα
Θα δεις
Που ήσουν τόσα χρόνια-
Που γύρευες,
Που γυρεύεις ευχαρίστηση;

23/4/17

Τους θάμνους μέριασε η μικρή, πετάχτηκε μπροστά τους

Ζητώντας χάρη ή πληρωμή του χρέους της στον μάγο

Όταν την βόηθησε άλλοτε -

Ικέτης.
Η διάθεσή της ήταν ευπροσήγορη και άκουσε,

Αλλά και μεγαλόπρεπη

Στους υπαλλήλους διέταξε να λύσουνε το θέμα

Μ’ αυτά τους απομάκρυναν.

Εγώ τι συμπεραίνω:

Στη Ροδαλίνα μέσα της πως ξύπνησε ένα παλιό της πάθος

Μα η επιθυμία έλειπε πια τώρα απ’ την καρδιά της

Γι’ αυτό ατάραχη

Κι η εκδίκηση στους χαμηλούς της τόνους.

Άλλωστε όταν γύρισε μας φάνηκε κάπως αφηρημένη.

*Από τη συλλογή “Γεγονότα και Ιστορίες της κυρά-Ροδαλίνας”, Ύψιλον/βιβλία, 1990.

Το χείλι είναι ακόμη κόκκινο
Το χέρι παραμορφωμένο από την προσμονή
Συνέχισε την προσπάθεια και προετοιμάσου για εμπόδια
Η ευκαιρία αναζητά τη λήθη

Το σώμα του δεν έχει αντανακλαστικά
Η ανάσα του είναι καμωμένη από την ωραιότερη ανάμνηση
Το φιλί του είναι σιωπή

Η σιωπή ράγισε

Ένας σταυρός ορίζει τη γραμμή του κεφαλιού
Η ατυχία βραίνει πάνω μας και πάνω στο σκυθρωπό κεφάλι της
Η δόξα γίνεται πικρία
Ο χρυσός σκουριάζει
Επιθυμίες και καημοί ανάκατοι σηκώνουν αέρα

Ο εραστής της χειρομάντισσας είναι ένας άγρυπνος εραστής
Το πρόσωπό του είναι γεμάτο αίματα
Το βλέμμα του διάφανο τρυπημένο από νερό
Κραδαίνει εφιάλτες

Αναδύεται από τήν πρασινοκόκκινη θάλασσα σαν ένα αντικείμενο ελπίδας

Τρομερέ πειραματιστή
Κάνε το αίμα ν’ αναβλύζει απ’ τις ούλές
Γιάτρεψε τήν καρδιά απ’ το χαμένο έρωτα
Απάλλαξε το έργο απ’ τους ψευδοπροφήτες
Για σένα ολα είναι Ζέση καί Παιχνίδι
Στον κολαστήριο φόβο των βίαιων ρήξεων

(Αθήνα 1937 – Παρίσι 1939)

*Από τα “Δεκαέξι Γαλλικά Ποιήματα”, που περιέχονται στο βιβλίο “Δεκαέξι Γαλλικά Ποιήματα και Αλληλογραφία με τον Ουίλλιαμ Κάρλος Ουίλλιαμς”, σε μετάφραση Σπήλιου Αργυρόπουλου – Βασιλικής Κολοκοτρώνη, εκδόσεις Ύψιλον / Βιβλία, 2002.

Στον Κέννεθ Ρέξροθ

Είναι πρωί
κάθομαι τώρα και σκέφτομαι
τι είναι αυτό
που μας άφησες κληρονομιά
ο ντανταϊσμός σου
η παρουσίαση των μπητ
τα δοκίμια
οι κριτικές σου
ο ήλιος βγήκε εδώ και ώρα
φωτίζει όλη την πλάση
δίνει δικαίωμα και αφορμή
για ατέλειωτο αγώνα
για νέα ζωή
και λέω εν τέλει
να! αυτό μας άφησες
τον αγώνα για την ελευθερία
και την ομορφιά
στην τέχνη
στη ζωή
στον έρωτα.