Ανοίγω τον άνθρωπο στην ερημιά,
κι από τις ρηχές ρωγμές του,
φεύγουν ελάφια και λυγμοί και σύθαμπα,
μα ούτε μια λέξη/
κι ο ξοδεμένος έρωτας στουμπώνει τις πληγές του
και κάποιες νύχτες με στυφή πανσέληνο,
όλα τα ράμματα τ’ αλλάζει
σε γαλάζιο φως/
σ’ αυτό το φως θα μαρτυρήσει,
πλάι στα “Γράμματα σε έναν Νέο Ποιητή”,
που του είχε δωρίσει εκείνη η φιλόλογος
με τα ελαφίσια μάτια.
Με τους θερμούς επαίνους της,
τις συμβουλές,
την προτροπή της προς την ποίηση/
κι ας γύρευε αυτός
μόνο τα μάτια της
ή έστω να σφαλίσει για πάντα μέσα του,
τα ελάφια των ματιών της/
ο έρωτας βρίσκει τα αγόρια,
πολύ πριν να προλάβουν,
να γίνουν νέοι ποιητές._
ΚΛ – 14/01/2018

photo: Hugo Erfurth (Dresden)
Clotilde von Derp-Sacharoff
From Der Kunstlerische Tanz Unserer Zeit [The Artistic Dance of Our Time] p. 23
Published 1928

Φωτογραφία ταυτότητας

Χαμογελάστε παρακαλώ
ή κλάψτε αν θέλετε.
Αναλόγως το πουλάκι
που θα βγάλει το κλικ.
Αηδόνι ή κοράκι.
Αν πάλι ξεπροβάλλει
καμιά κουκουβάγια,
παραμείνετε απλώς σοβαροί.

Θα λέμε μετά
πως στην πανίδα των πτηνών
έγκειται
η φωτογραφία της ταυτότητας μας.

Αν δεν οικοιοποιηθείς ένα πρόβλημα δεν μπορείς να μετέχεις στη λύση του.

Γάμα τον παράδεισο. Ο θεός μας κοστίζει την γη.

Ο φασισμός είναι η ερωτική ψευδαίσθηση μιας εμμονικής μοναξιάς.

Η αριστεροσύνη είναι μια δύστροπη γεροντοκόρη δεσποσύνη.

Κανείς δεν σκέφτεται ότι λέει κι όλοι λένε ότι σκέφτεται κάποιος άλλος.

Οι ίσες αποστάσεις σε ένα ζήτημα σε μετατρέπουν σε αγγελιοφόρο.

Μια αδικημένη μεγαλοφυία δεν διαφέρει από μια δικαιωμένη ηλιθιότητα.

Κάποιοι καταναλώνουν τέχνη για να ζουν κι άλλοι για να υπάρχουν.

Οι περισσότεροι ζευγαρώνουν προς αποφυγή παρεξηγήσεων.

Είναι εύκολο για το στόμα να βρει την κατάλληλη λέξη αλλά για τα μάτια αδύνατο.

Με λένε Ελένη.

Κι είμαι άσημη ποιήτρια.

Χωρίς επίθετο συστήνομαι,

στο αδιάφορο κοινό.

Μου ‘μεινε μόνο το βαφτιστικό,

κι εγώ πια δεν ξεχωρίζω

από τις άλλες συνονόματες.

Το επώνυμο,

κάπως μου ‘πεσε σκύβοντας,

κι εγώ το ‘δωσα ενέχυρο στον μπακάλη

από τα χρωστούμενα:

μαζεύτηκαν πολλά

από ψωμί και μορταδέλα

και φιάλες κρασί ρετσίνα.

Το πατρώνυμο και το γένος,

μου ‘πε πως δεν είναι πια δικά μου,

δεν τους ανήκω

δεν μοιάζω στη μάνα μου και στον πατέρα μου,

τυχαία φύτρα και καταγωγή,

μάλλον προέρχομαι από γύφτους.

Αυτός μου βάζει πανωτόκια.

Εγώ χοντραίνω από τη μορταδέλα.

Το λίπος και ο οίστρος συσσωρεύονται

πίσω στο σβέρκο.

Μου κάνουν καμπούρα.

Πιο πανωτόκια βάζει

πιο ελεύθερα του γδύνομαι.

Το επί τοις εκατό στο τεφτέρι του

υπολογίζει τη συχνότητα

της εκπόρνευσης,

τις φορές που θα του γδύνομαι.

Αυτός με σέρνει από τα βυζιά.

Με περιφέρει επιτάφιο στα δωμάτια.

Έπειτα με γέρνει στα γόνατά του καθιστός

Δεν εκχωρείται η αθωότητα,
ούτε και η μακρινή μας – πλέον- εφηβεία εκχωρείται,
τα στριμωξίδια γύρω απ’ τα κορίτσια
των μεθυσμένων μας λυγμών
ή οι άσφαιρες βόλτες έξω από τα σπίτια τους,
για εμάς τους ξελιγωμένους κορμοράνους/
όσα τσιτάτα αποστηθίζαμε,
από καταραμένους ποιητές
κι ακόμη κι αυτά τα ίδια τ’ όνοματά τους,
με τα τρυφερά τους σύμφωνα,
που τώρα μου διαφεύγουν
λεπτομερώς,
μα υπήρξε ένας καιρός που τα απήγγειλα με ευλάβεια,
δεν εκχωρούνται επίσης/
κι ενώ τα κεριά μας λιγοστεύουν σταθερά προς
την απογευματινή τους
αγρανάπαυση,
ένας μολυβένιος ουρανός που απομακρύνεται ενοχικά
από τις πρώτες μας αρνήσεις,
έρχεται πια συχνά και ξαναγεύεται,
μια τζούρα από τσιγάρο Όσκαρ στο χρυσοπόρφυρο πακέτο
ή
το μελένιο πάνω χείλος της,
στο πίσω υπόστεγο
με τη βροχή,
όπου μεγάλωνε στη λάσπη εκείνο το μοναχικό γαρύφαλλο,
και τα φαντάσματα των πωλητών της λαϊκής,
άλλαζαν ρούχα πριν αντικρύσουν τη νύχτα της Δευτέρας._
ΚΛ – 24/01/2018

photo:

(πες μου, μήπως κατά τύχη τις φυλάς τις σχισμένες σελίδες
απ’ τα αγαπημένα βιβλία;)

όνομα ήταν ή περί πράγματος κατάσταση…

τα ξανασχεδιάζω αργά
τα ξεθωριασμένα τατουάζ
τα απ’ τη μέσα μεριά του δέρματος
κρυμμένα.

αγάπες τσακισμένες ή ιερογλυφικά
από περασμένες ζωές,
προτού την καταιγίδα με πονούν,
τα οστά μου κάνουν να στριφογυρίζουν
βροχή σαν να προαναγγέλλουν
από ουρανό γαλήνιο.