4 at Steps – Έκθεση Τέχνης, 22 – 28 Μαρτίου, 2018 – Steps Gallery, 62 Lygon Street, Carlton

Έργο της Μαίρης Ραφαήλ

Για δεύτερη κατά συνέχεια χρονιά, τέσσερις Ελληνοαυστραλοί καλλιτέχνες παρουσιάζουν έργα τους σε ομαδική έκθεση στη Μελβούρνη, στη γνωστή γκαλερί «The Steps Gallery”,(Lygon Street, Carlton). Η έκθεση περιλαμβάνει ελαιογραφίες, σκίτσα με πέννα, ψηφιακά έργα και φωτογραφία. Οι καλλιτέχνες που λαμβάνουν μέρος είναι: η Θάλεια Ανδρέου, η Μαίρη Ραφαήλ, ο Φρίξος Ιωαννίδης και ο Σταύρος Μεσσήνης.

Η Θάλεια Ανδρέου, γνωστή στην παροικία της Μελβούρνης από προηγούμενες εκθέσεις, παρουσιάζει ελαιογραφίες εμπνευσμένες από την αυστραλιανή φύση. Τα έργα της Θάλειας είναι πραγματικά εντυπωσιακά, με χρωματισμούς που παραπέμπουν σε έργα της ιμπρεσιονιστικής περιόδου. Χειρίζεται τα υλικά της τέχνης της με επιδεξιότητα, ευαισθησία αλλά και με τόλμη. Αυτά τα χαρακτηριστικά δίνουν στα έργα της Θάλειας ένα έντονο ιδιόρρυθμο χαρακτήρα. Όπως λέει η ίδια: «χρώμα, πινέλο και καμβάς είναι τα μέσα με τα οποία εκφράζω τα εσωτερικά μου αισθήματα και τον θαυμασμό μου για τη φύση. Στην κυριολεξία, τα έργα μου είναι αντιπροσωπευτικά τοπίων που με προσελκύουν για την ομορφιά τους. Ανακαλύπτω την ομορφιά που είναι κρυμμένη στα χρώματα και στα σχήματα της γύρο μου φύσης, των πάρκων, των βουνών και της θάλασσας».

Η Μαίρη Ραφαήλ, επίσης γνωστή στην παροικία της Μελβούρνης από προηγούμενες εκθέσεις, παρουσιάζει έργα εμπνευσμένα από το μακρινό τοπίο της Αυστραλιανής υπαίθρου, και πιο συγκεκριμένα από τη Κεντρική Αυστραλία. Έντονα γήινα χρώματα και συνθέσεις που παραπέμπουν σε αφηρημένη τέχνη είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των έργων της Μαίρης Ραφαήλ. Η επιδεξιότητά της με τα υλικά και τα εργαλεία της τέχνης κάνουν τα έργα της άξια θαυμασμού. Όπως λέει η ίδια «τα έργα μου εκφράζουν ηρεμία, γαλήνη, αλλά και ενέργεια. Αυτά είναι τα αισθήματα που νοιώθω ατενίζοντας τη μεγαλειότητα της φύσης. Η εργασία μου είναι μια εξερεύνηση της φύσης, εμπνευσμένη από τα ταξίδια μου στην αυστραλιανή ύπαιθρο και σε άλλες χώρες».

Ο Φρίξος Ιωαννίδης είναι γνωστός στην παροικία από ατομικές και ομαδικές εκθέσεις που είχε διοργανώσει τα τελευταία χρόνια. Αυτή τη φορά, ο Ιωαννίδης παρουσιάζει μια σειρά από πρόσφατα έργα εμπνευσμένα από την γενέτειρά του την Κύπρο. Μερικά από τα έργα είναι σκίτσα με πέννα και άλλα είναι ψηφιακά. Ασχολείται κυρίως με το τοπίο. Τα θέματα που τον ενδιαφέρουν έχουν περιβαλλοντικό χαρακτήρα. Μερικά από αυτά είναι εκφραστικά, ενώ άλλα είναι απλώς διακοσμητικά. Και το ένα είδος και το άλλο προέρχονται από προσωπικές παρατηρήσεις και αντιλήψεις που αφορούν το ανθρώπινο περιβάλλον, ένα χώρο ευάλωτο από ανθρώπινες επεμβάσεις και που τώρα παρά ποτέ άλλοτε χρειάζεται επειγόντως την προσοχή μας.

Ο Σταύρος Μεσσήνης, γνωστός από προηγούμενες εκθέσεις του, αλλά και από το δημοσιογραφικό και λογοτεχνικό του έργο, παρουσιάζει δημιουργίες του από τη σειρά «The Sovereign Sun» που είναι εμπνευσμένη από την ποιητική του σύνθεση «Έαρ το Πρώτο». Τα πέντε μεγαλύτερα έργα του στην έκθεση συνοδεύονται με ένα ποίημα από την εν λόγω ποιητική σύνθεση, εκτυπωμένο, υπογεγραμμένο και αναρτημένο δίπλα τους. Η σειρά αυτή περιλαμβάνει συνθέσεις με έντονους κυκλικούς χρωματισμούς, που απεικονίζουν το φως, το φάσμα και τα χρωματικά αποτελέσματα του διαχωρισμού του. Βασισμένα σε ειδικές φωτογραφήσεις του ήλιου, κάθε έργο δημιουργείται με ψηφιακή παρέμβαση σε μια νέα μη αντιπροσωπευτική οπτική μορφή, αποκτώντας τη δική του πραγματικότητα. Η οπτική επίδραση αυτών των νέων αφηρημένων μορφών μεγιστοποιείται από τις σκόπιμα θολές μεταβατικές ζώνες μεταξύ των χρωμάτων, δίνοντας την εντύπωση της κίνησης. Η σειρά «The Sovereign Sun» αποτελεί μέρος μιας συνεχιζόμενης εξερεύνησης της αφηρημένης φωτογραφίας και της ποίησης που εξετάζει τις δυνατότητες αφαίρεσης, χρώματος, φωτός, χώρου και μινιμαλισμού μέσω των φωτογραφικών μέσων.

*Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 22 μέχρι τις 28 Μαρτίου.

Ώρες λειτουργίας της αίθουσας: Καθημερινά 10 πμ – 4μμ, Σάββατο και Κυριακή: 11πμ – 6μμ.

Τα εγκαίνια θα γίνουν το Σάββατο 24 Μαρτίου, και ώρα 2 μμ.
Είσοδος είναι ελεύθερη και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι.

Έργο του Σταύρου Μεσσήνη

ένα έτσι's avatarένα έτσι

Κι αφού μάθαμε τόσα πολλά
Για το ψύχος, τους φράχτες και το φεγγάρι
Για το καθένα χωριστά μα και για όλα μαζί
Αναγκαστήκαμε, προκειμένου η γνώση αυτή να στεριώσει
Να πιστέψουμε πως κάποιος μας αγαπά
Ακριβώς όπως και μεις μπορούμε να τον αγαπήσουμε

View original post

ΕΞΟΧΗ

yorona's avatarγια τη φωτογραφία και την κριτική

IMG_4730

Ο ουρανός είναι από στάχτη,

τα δέντρα είναι λευκά.

Τα καμένα καλάμια

είναι μαύρα κάρβουνα.

Το αίμα πάγωσε

στην πληγωμένη Ανατολή.

Το βουνό άχρωμο χαρτί,

είναι τσαλακωμένο.

Η σκόνη από τις δημοσιές

κρύβεται στα φαράγγια.

Οι πηγές είναι θολές

κι οι βάλτοι ακίνητοι.

Τα κουδούνια των κοπαδιών αντηχούν μέσα σ’ ένα γκρίζο κοκκινωπό,

και το μαγκανοπήγαδο

τέλειωσε το κομπολόι τις προσευχές του.

Ο ουρανός είναι από στάχτη,

τα δέντρα είναι λευκά.

F.G. LORCA

1920

ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΜΟΣ Α’

View original post

Θεόδωρος Στασινόπουλος, Ζωφόρος

Ι

α

Μέσα μου η Μνήμη της Θάλασσας
μαύρες πλεξούδες και κόκκοι της Άμμου
Ζωή που ζυμώσαμε μα δε γευθήκαμε

β

Μελέτη των Σημείων των Άστρων
στους Καιρούς των Ομοιόμορφων Πινάκων
είμαστε Πρόσφυγες, χωρίς διαπιστευτήρια

ΙΙ

Μέσα στο πλήθος
με τη μαυρομάλλα αγκαλιά
αιρετικά άσματα απαγγείλαμε
προσεγγίζει η ηχώ:
αφορισμών και μετάλλων

ΙΙΙ

Εσύ,
φυλακισμένη Αγιογραφία
σε Άυλον του Νου Ναόν

Ανταύγειες των Λύχνων
από την πλευρά της Κρύπτης
Συσσωρευτές του Χρόνου
πεπέρασαν το Χρόνο.

IV

Αράχνης Ιστοί στους λεπτοδείκτες
των Ενδόξων Σταθμών
στις έρημες Αίθουσες αναμονής
τα σκονισμένα Αμπέχωνα.
πλάθω με τον Νου
τη βοή των χαμένων Ανέμων

V

Στην Ομίχλη κινούμενοι ίσκιοι
θραύσεις Αγγείων Σπονδικών
στοίχισις στίχων εν’ στοίχοις
Έλλειμμα Σίτου
περίσσια Μετάλλου
Τρωάδες!!!

VI

Περιηγούμαι του φθινοπώρου τους κήπους
συλλέγω τα θραύσματα
τα αποκαΐδια των κωδίκων

Γυναικεία Στήθη
και τρίγωνα ηβικά
στο χλευασμό των Ιερόσυλων

VII

Νυχτερινές επισκέψεις
λιπόσαρκων μορφών
οσμές αιθάλης
Πολιορκούμε τις φρουρές
με τους διάφανους λίθους
των Λόγων μας,
την ξηρασία των Τοπίων
καταργήσαμε

VIII

Μετά την καταιγίδα
απομείναμε μόνοι
η αφεντιά μου,
της εξόριστης Αγαπημενης η μορφή
και το Κρανίο του Άμλετ

Κάτω από τα Φώτα της Πόλης
η παράσταση συνεχίζεται

Παραμένω αθώος

IX

Ευωδία των Ροδανθών
κατά το υγρό πρωινό
στο Σχεδιαστήριο
το διάφανο κορμί σου
σημείο Στίξης
μιας αρμονίας συμπαντικής
Λευκά Γλυπτά στα βάθη
των μεγάλων Οριζόντων

X

Συνυγραίνονται
χείλη Ανθρώπων και Προτομών
μεταβολή χρωμάτων στις Λυχνίες
Καταρρέουσες του Αστυάνακτος οι Οπτασίες
διελύθησαν των Τηλεβόων οι μεμβράνες

ΔΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ
Ο ΣΙΣΥΦΟΣ ΑΠΕΔΡΑΣΕ!!!

*”Ζωφόρος”, Εκδόσεις Κέλωρ, Καλαμάτα 2013.

Ερίνα Εσπιρίτου, Τέσσερα ποιήματα

Με πέντε φωτογραφίες του Άγγελου Μπαράι

Ο Έρωτας

Ο έρωτας δεν ρωτά
Δεν ζητά το λόγο ευγενικά
Δεν αναγνωρίζει απαγορευτικά
Δεν υπολογίζει λογικές
Ζει κάτω από χόρτα ξερά
Έτοιμα να προκαλέσουν πυρκαγιά
Μέρα μεσημέρι στο τελείωμα του Αυγούστου

Ο έρωτας έρχεται
Σκαρφαλώνει στα πόδια σου
Τρυπά το στέρνο σου και μπαίνει μέσα σου
Κατακτά τα φρούρια
Σπάει τις πανοπλίες
Σε γυμνώνει
Σε αποτελειώνει
Σε συνθλίβει
Σε αφήνει μόνο

***



Λευκή Σελίδα

Λευκές κόλλες χαρτιού
λόγια χιλιοειπωμένα
για την αγάπη, τον έρωτα, το πρώτο φιλί

τις σταγόνες και τον ήχο της βροχής
την αλμύρα της μάγισσας θάλασσας
του ποταμιού την αδιάκοπη ροή

το γυναικείο κορμί που διψά
το λάγνο βλέμμα που σε μεθά
το άρωμα στα τσαλακωμένα σεντόνια
κι ένα κενό μαξιλάρι
το τυχαίο άγγιγμα
την πείνα της σάρκας
τις μύχιες σκέψεις
τα υγρά μάτια
τις κομμένες ανάσες
την απουσία
την σκέψη που οργιάζει
τα αδάμαστα όνειρα
το νου που ταξιδεύει

το σημαδεμένο χαμόγελο που στάζει γλύκα
το παιδί, που ζει ακόμα μες τα χαλάσματα της τύχης του
την παλιά γειτονιά
τους άγνωστους περαστικούς που βουίζουν σα μελίσσι
τους αδικοχαμένους φίλους που προσμένουν το δάκρυ
τις χαμένες πατρίδες να στέκουν γυμνές
κάτω από αχόρταγα βλέμματα
τα ξεθωριασμένα ιδανικά
το άγνωστο μέλλον που τρέχει πάντα ένα βήμα
πιο γρήγορα από σένα
το προκαθορισμένο τέλος

πώς να γεμίσεις μια σελίδα με φως
πώς να γιατρέψεις μια πονεμένη ψυχή
πώς να δαμάσεις έναν ανήσυχο νου
πώς να χορτάσεις τις ορμές

***

Ένα ματσάκι άρωμα

αν μπορούσα να νικήσω το χρόνο
θα το έκανα σήμερα για να σου φέρω ζεστό καφέ
και να σου πω από κοντά μια καλημέρα,
ύστερα θα περπατούσα στην πόλη σου
στους δρόμους σου
θα άγγιζα τις εικόνες των ματιών σου
και θα ’κλεβα από μια γλάστρα
ένα ματσάκι άρωμα
για να θυμάμαι στην επιστροφή
αν μπορούσα να νικήσω το χρόνο
θα ’μουν τώρα μια ανάσα από τα χείλη σου

***

Απώλεια Συχνότητας

Εσύ στρώνεις το κρεβάτι του πάθους
Και εγώ το καλό τραπεζομάντιλο
Απλώνεις τις επιθυμίες σου
Εγώ τα πιάτα από πορσελάνη
Είναι αγορασμένα με αγάπη
Θυμώνεις με τις αρνήσεις μου
Εγώ με τα θέλω σου
Βουτώ και βγάζω κοχύλια
Εσύ θησαυρούς
Φτιάχνω χαρταετούς
Πετάς με τα φτερά σου
Κι όταν κοιτώ τα άστρα
Έχεις στην αγκαλιά σου μια σελήνη
Ευτυχώς ακούμε μουσική
και ονειρευόμαστε σε διαφορετικές συχνότητες

*Από εδώ: https://meanoihtavivlia.blogspot.com.au/2018/02/blog-post_22.html?spref=fb

Στρατής Φάβρος, κι έπειτα η ζωή

Δεν έχει τίποτα νόημα μόνον το ηθικό χρέος στα παιδιά
κι έπειτα η ζωή, η ζωή μοναχά, μέσα στην ποίηση

Απεχθάνομαι τις μικρές και τις μεγάλες δουλειές
τις αποτυχίες και τις επιτυχίες

μια μελισσούλα σε ένα λιβάδι με μαργαρίτες
να μην υπάρχει αυτή η ανάγκη για νόημα
ή για εργασία ή θρησκεία ή θάνατο

θυμάμαι την εντύπωση του χειμερινού
θαλασσινού νερού
στα μάτια και στα ρουθούνια

αυτό ακριβώς είναι ζωή

*Από εδώ: https://stratesfabbros.wordpress.com/2016/04/10/%CE%BA%CE%B9-%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%84%CE%B1-%CE%B7-%CE%B6%CF%89%CE%AE/

Η λησμονημένη.

yorona's avatarγια τη φωτογραφία και την κριτική

30094478013_a4bc568492_cVI

H λησμονημένη είναι ο στρατιώτης που σταυρώθηκε

η λησμονημένη είναι το ρολόγι που σταμάτησε

η λησμονημένη είναι το κλωνάρι που άναψε

η λησμονημένη είναι η βελόνα που έσπασε

η λησμονημένη είναι ο επιτάφιος που άνθισε

η λησμονημένη είναι το χέρι που σημάδεψε

η λησμονημένη είναι η πληγή που ανατρίχιασε

η λησμονημένη είναι το φιλί που αρρώστησε

η λησμονημένη είναι το μαχαίρι που ξαστόχησε

η λησμονημένη είναι η λάσπη που ξεράθηκε

η λησμονημένη είναι ο πυρετός που έπεσε

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ 1945

View original post

Δημήτρης Βούλγαρης, Σημείωση 1

Επιστροφή.
Στην πόλη με το θλιμμένο πρόσωπο.
Αυτή τη φορά μόνος.
Το ίδιο τρένο. Το ίδιο δρομολόγιο. Τα ίδια τοπία.
Μόνο που τώρα πια χειμώνιασε και το σκοτάδι απλώνεται νωρίς. Σκεπάζει τις εικόνες και δοκιμάζει τη φαντασία και τις μνήμες.
Ο καπνός ζεσταίνει το μέσα μου, καθώς βαδίζω στον κρύο σταθμό με το σακίδιό μου στην πλάτη. Κοιτώ την ταμπέλα που γράφει Θεσσαλονίκη. Ρίχνω ένα βλέφαρο στον ουρανό και σκέφτομαι με μπερδεμένα συναισθήματα.
Πάλι στα ίδια. Πάλι εδώ. Αυτή τη φορά με άλλα δεδομένα. Λειψός. Εσύ κάπου ξεχάστηκες. Έστριψες σε λάθος γωνία. Πήρες λάθος τρένο/ίσως πάλι να χάθηκες στο χρόνο αναζητώντας μια μάσκα ή μια προσωπικότητα. Μπορεί να είναι το ίδιο.
Περίπου πριν ένα χρόνο υπήρχαν όνειρα. Τώρα υπάρχει η ανάμνηση εκείνου του χειμώνα.
Θα αγοράζω σαλέπι και θα περιφέρομαι μόνος στην πόλη όταν το κρύο πιάσει για τα καλά.
Θα χαζεύω τη θάλασσα και θα ζεσταίνω τα χέρια μου με τσιγάρα και χνότα.
Θα συνεχίσω να πηγαίνω στα βιβλιοπωλεία και να μαντεύω τι θα έπαιρνες. Πολλές φορές στη φαντασία μου θα σου τα χαρίζω. Ίσως να τα αγοράζω και για μένα.
Θα συχνάζω στα ίδια στέκια κι εσύ θα κάθεσαι στο απέναντι τραπέζι, αλλά δεν θα σε φτάνω.
Θα βουλιάζω και θα πνίγομαι στο φλιτζάνι μου.
Θα με επαναφέρουν και θα είμαι τόσο μικρός.
Θα έχω μαζέψει τόσο που θα χάνομαι στις τσέπες του παντελονιού μου. Θα χρησιμοποιώ τα μανίκια μου για πετσέτα, να στεγνώνω τον βρεγμένο μου εαυτό.
Μετά θα φεύγω σκυφτός για να κρυφτώ ανάμεσα στις λέξεις και τα χρώματα. Βλέπεις η σχέση μου μαζί τους είναι αμοιβαία. Είναι επιλογή μου να με προδώσουν γιατί είναι εγώ. Όσο μπορώ εγώ να είμαι εγώ.
Ο χειμώνας προβλέπεται κρύος, χωρίς δέρμα.
Μόνος.
Τουλάχιστον πήρα ζεστά παπούτσια.
Τα πόδια μου με οδηγούν γοργά από τις σκάλες τουσταθμού στο δρόμο.
Ψιλά για εισιτήριο κι έφυγα.

*Από το βιβλίο “Κονστάνς”, Εκδόσεις Απόπειρα, Αθήνα 2015.

Αλέξης Αντωνόπουλος, Το πιο ρηχό ποίημα στην ιστορία της ποίησης

Αυτό είναι το πιο ρηχό ποίημα στην ιστορία της ποίησης.
Κανένα νόημα κρυμμένο από πίσω.
Και δεν προσπαθεί να διεκδικήσει τίποτα από σένα – ούτε απάντηση, ούτε πράξη.
Δεν προσπαθεί να διεκδικήσει τίποτα από σένα – ούτε καν από εκείνη.

Είναι το ίδιο άχρηστο με μια αγκαλιά.
Είναι μια κραυγή ενώ κοιμάσαι.
Είναι άλλο ένα ποίημα που μιλάει για εκείνο το κλισέ.
Άλλο ένα ποίημα που μιλάει για την αγάπη.
Για μια αγάπη τόσο δυνατή που θα έπρεπε ν’ αλλάξει τον κόσμο,
και δεν ξέρω γιατί δεν το έχει κάνει. Κάθε βράδυ αναρωτιέμαι γιατί δεν το κάνει.

Είναι μια κραυγή ενώ κοιμάσαι.
Είναι μια απάντηση στην ανυπαρξία που μας υπόσχονται,
είναι η μόνη επανάσταση που μπορώ ν’ αγγίξω.
Είναι το πιο ρηχό ποίημα στην ιστορία της ποίησης. Αλλά κάνε υπομονή.
Μένουν 27 λέξεις, μένουν 3 στίχοι.

Είμαι εδώ. Είμαι αληθινός. Γιατί αγαπάω. Την αγαπάω.
Και δεν ξέρω γιατί ο κόσμος παραμένει ίδιος.
Υποτίθεται πως είμαι ποιητής. Τι θα τους πω όταν με ρωτήσουν;

*Για περισσότερα ποιήματα του Αλέξη Αντωνόπουλου: http://www.alexantonopoulos.com