Η άνοιξη που έρχεται θα είναι παγωμένη

με τις ώρες μπροστά σ’ ένα κομμάτι
χαρτί
χαμογελάς
ω ναι
οι μεγάλοι ποιητές τα είπαν όλα
μα γράψε κάτι για τούτη τη νύχτα
-ειδικά ετούτη-
και μετά πέτα τις λέξεις στον αέρα
άστες να στριφογυρίζουν και
άπλωσε τα χέρια σου
άγγιξε τες
μα ναι
οι μεγάλοι ποιητές τα είπαν όλα
και εγώ
τι να σας πω
τι να σας πω
για τούτη τη πένθιμη νύχτα του
ακροβάτη
δεν ξέρω
οι άνθρωποι μοιάζουν περισσότερο νεκροί
από ποτέ
και οι γάτες τριγυρνάνε στις σκεπές
και οι γέροι κλαίνε στα λιμάνια
τα χέρια να αιωρούνται στο σκοτάδι
οι ψυχές να διαβαίνουν τα σοκάκια
και εγώ
μα τι να σας πω
δεν ξέρω
περπατάω σε ετοιμόρροπες
γέφυρες
ξενυχτάω σε μια άδεια άγνωστη
πολιτεία
οι μεθυσμένοι θα κοιμούνται στα
βρώμικα παγκάκια
τα παιδιά θα ονειρεύονται παρέα
με τ αστέρια
εγώ
καίγομαι
τα βράδια
εκτοξεύομαι
-μα οι μεγάλοι ποιητές τα είπαν όλα-
οι καμπάνες τις πόλης χτυπάνε
κάποιοι τούτη την ώρα έρχονται
κάποιοι τούτη την ώρα φεύγουν
τι να πει ένας μοναχικός καθώς
οι πόλεις ερημώνουν
οι ζωές χάνονται
τι να πει στις μέρες που φεύγουν ή
στα σκυλιά που κλαίνε στους δρόμους
-μάλλον τίποτα-
μόνο θα πάρει στη χούφτα του
δυο τρεις λέξεις
θα μυρίσει τη δροσιά τους
λίγο πριν σας τις δώσει και όλα χαθούν
θα τις κρύψει στη μασχάλη του
θα μοιραστεί μαζί τους τη γαλήνη
απόψε δε φυσά αέρας και ούτε
ο ουρανός έχει
αστέρια
λέξεις μαχαίρια
άγιες
ανέγγιχτες
ταξιδεύουν στον ορίζοντα
ελεύθερες
όμως εγώ θα τις κρύψω στη μασχάλη μου
θα μυρίσω τη δροσιά τους
λίγο πριν σας τις δώσω και όλα χαθούν

***

Τύχη

ω
τα ταλέντα είναι παντού
γεμίζουν τις οθόνες μας
μας κρατάν συντροφιά
λαμπερά χαμόγελα
χειροκροτήματα
φώτα
το κοινό παραληρεί
ουρλιάζει
και εκείνοι
τραγουδάνε
χορεύουν
διαβάζουν ποιήματα
ακροβατούν
κάνουν στριπτίζ
τυχερή χώρα!
σκέφτομαι
λίγο πριν σηκωθώ και
κοιτάω ένα τελειωμένο
η περίπου τελειωμένο ποίημα

να και κάτι που γράφτηκε χωρίς
ταλέντο

***

Μικρές νίκες

υποσχέθηκες να μη γράψεις ξανά εκείνα τα
ποιήματα
όμως βλέπετε είναι τόσες οι χαμένες νύχτες
σε κρατάει που τούτη τη νύχτα κάποιοι θα
βρίσκονται στην ίδια θέση με τη δική σου
-ελπίζεις να βρούνε τις λέξεις σου
και να τους δώσουν λίγο κουράγιο-
όμως εσύ να
το υποσχέθηκες
μάταιο όμως
οι φάροι δεν άναψαν ποτέ στο
σκοτάδι για εμάς
ούτε ζεστό χέρι μας απλώθηκε
κατεβάζεις μια γουλιά για όλους τους
ξεχασμένους
την ώρα που έξω
οι τηλεοράσεις θα τρεμοπαίζουν
τα νυχτερινά κέντρα θα γεμίζουν ασφυκτικά
οι περιπολίες θα αυξάνονται και
τα ζευγάρια θα τσακώνονται

το μπουκάλι αδειάζει και ένας μοναχικός
γελά δυνατά
στη μέση της νύχτας:
κέρδισες

***

Γλυκό βύσσινο

πίνει σκυφτή τον
καφέ της
μαζί με γλυκό βύσσινο
ρυτίδες και ένα
παλιό φόρεμα
ενώ δίπλα στη παραλία
νέοι πάνε κι έρχονται
παίζουν στο νερό
τραγουδάνε χαρούμενα τραγούδια
και η μουσική πάντα εύθυμη
εκείνη εκεί
να μετρά τα λεπτά
τις ώρες που φεύγουν
κανείς δεν της μιλά
κανείς δεν τη προσέχει

και καθώς γυρίζω σπίτι
τούτη την αποπνικτική
καλοκαιριάτικη μέρα
σκέπτομαι μόνο εκείνη
και τα κρύα
νεκρά
βράδια της

*Από τη συλλογή “Ανθισμένες νύχτες”, Ιδιωτική έκδοση, 2009.

Θέλω να σου μιλήσω ρε γαμώτο,
αλήθεια πριν να σε φτάσω να με πάρεις στο ψιλό,
να γελάσουμε
Πριν να μην… Όχι γιατί δεν βρήκαμε.
Όχι γιατί δεν είχαμε.
Όχι γιατί μας κάνει κακό.
Όχι γιατί τους κάνει καλό.
Όχι για τα κούφια λόγια.
Όχι για την αλήθεια.
Όχι για τίποτα… Έτσι για να ρίξω τα ζάρια.
Θέλω να σου μιλήσω, το στόμα μου να κάνω λιώμα στο δικό σου,
δόντια και αίμα να φτύνουμε, να μη μιλάμε. Θέλω ένα φλας που
να μην τελειώνει ποτέ και να μην το ντιλάρει κανείς.
Δεν ξέρω όμως. Θυμάμαι. Η μνήμη μόνο παγίδες. Μια για τα
φράγκα δυο για το σόου και εάν είσαι έτοιμος πάμε, πάμε τώρα.
Αγαπημένες παγίδες, συντρόφισσες όταν σπάσαμε τον κλοιό.
Το Παρίσι στα οδοφράγματα, στο Μεξικό, τι καλοκαίρι,
το τσεκούρι, τα τσεκούρια παντού, στο Σικάγο η ρουλέτα,
οι Μαύροι Πάνθηρες, τα σοβιέτ των αγγέλων, η νομιμοποίηση του μαύρου,
το δικαίωμα των κουνουπιών στην ηχορύπανση.
Τι να σου πω… Να ρίξω τα ζάρια.
Θάνατος στους τυράννους. Σ’ όλες τις τυραννίες.
Μας γλίστρησε το περίστροφο πριν εκπυρσοκροτήσει,
πριν καν είναι περίστροφο.
Εγώ φταίω. Αλλά εσύ πριν θυμήσου.
Τους μπάτσους όταν το σκάγανε. Τότε που σε κέρασε ένας τους
ένα τσιγάρο (τα μάτια του γαλάζια κι ωραία).
Τις βόλτες στου Στρέφη. Το γέλιο που κάναμε στο αεροδρόμιο. Τον Σιντ Βίσιους να μαρσάρει και πώς να σου πω δεν έχει σημασία το πώς τελικά στην Κροστάνδη ξεπεράσανε τον Ρούμπιν αγιοβασιλιάτικα τριπάκια στη Γουώλ Στρητ και τον Κον Μπεντίτ υπουργό εργασίας. Δεν έχει σημασία. Απόσπασμα από τη συλλογή «Η Γενιά της Ηπατίτιδας». Ιδιωτική έκδοση της δεκαετίας του ’80 – χωρίς ημερομηνία – την οποία κυκλοφορούσε ο ίδιος. Μέσα από το βιβλίο του Λεωνίδα Χρηστάκη «Τα Εξάρχεια δεν υπάρχουν στην ιστορία στο χάρτη στη ζωή», εκδ Τυφλόμυγα 2008.

Στην αμμουδιά εκείνο το κόκκινο απόγευμα
χαμένο το μυαλό στην ώχρα της ανάμνησης
σκεπτόμενος τον θάνατο του πρώτου έρωτα
ξεκίνημα στο ταξίδι μιας φριχτής ενηλικίωσης
Πόσα δάκρυα, πόσος πόνος, πόση αναζήτηση απομίμησης αγάπης
τα χρόνια που πέρασαν
Ανάγκη βρώμικης ψυχής για βρώση σάρκας
ματωμένης, έτοιμης για λαμπρό θάνατο καρδιάς
Την φαντάστηκα εκεί ξαπλωμένη δίπλα μου
με γερμένο το κεφάλι να με κοιτά με αυτά τα δυο αστέρια
που φώτιζαν το σκοτάδι μου
με το χέρι της αφημένο σαν λάφυρο στην κίτρινη άμμο
με τα δάχτυλά της διψασμένα για άγγιγμα πόθου
τυφλά δάχτυλα ερωτευμένα με τα δικά μου σκουλήκια
και εγώ σαν κλέφτης να γεύομαι τις χάρες της αφής
γεμίζοντας το βρωμερό εσωτερικό κελί
με αγνό φως
που φώτιζε τη δυστυχία μου
Να τιμωρούμαι με τον πόθο μου για την εικόνα
και την άρνηση της υποταγής στην ομορφιά.

Τώρα κοιτώντας τον κόκκινο ήλιο
θυμάμαι το κόκκινο της λατρείας της
θυμάμαι το γκρι της ανοησίας μου
της σάπιας αλαζονείας
τον θάνατο ενός αγγέλου
την φυγή μου από την αγάπη
και την πτώση μου
Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από τη θάλασσα
όπως κρύφτηκα εγώ απ’ τη ζωή
αυτός θα ξαναγεννηθεί
και εγώ θα συνεχίσω το μονοπάτι του μαύρου.

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάτησης είναι από το βιβλίο “Ι συλλογή”, Τρίκαλα 2013.

Artwork: Maria Koniavitis

Η ζωή προηγείται της τέχνης.

Η τέχνη προηγείται της ιδέας.

Η ιδέα προηγείται της κοινωνίας.

Η κοινωνία προηγείται της ιστορίας.

Η ιστορία προηγείται της επιθυμίας.

Η επιθυμία προηγείται της τρέλας.

Η τρέλα προηγείται της ελευθερίας.

Η ελευθερία προηγείται της ζωής.

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από εδώ: https://enaetsi.wordpress.com/2018/04/13/%CE%B3%CF%81%CE%AC%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

η σκιά μου, με ακολουθεί
εσύ, μαζί της
κι οι δυό,
στις φτερούγες μου επάνω,
η θάλασσα από μακριά,
στέλνει την ευωδιά της
και ένα καράβι, στο χρώμα της ώχρας
αργοπλέει,
σε γαλήνια νερά,
ήσυχα,
ένας χρόνος άχρονος με επισκέπτεται
τελευταία
κι ομοιάζει,
με κάτι, που οι άνθρωποι,
το αποκαλούν ευτυχία,
προσευχές και αμαρτήματα
προπορεύονται της αγάπης
αγναντεύοντας την θάλασσα

12 Απριλίου 2018
Καλαμάκι

Artwork: Αλέξης Γεωργαντάς

Καταλαγιάστε

Φάσματα ονείρων τυραγνούν το έρμο το κορμί.
Μέρες χαντακωμένες.
Σπαράκι φαντασίας μου,
τι κι αν σ’ ασήμωσα με πρόσθετο ασήμι,
σπαρτάρισες και λύγισες στου καμακιού την άκρη.

Καλλιεργώ τις λέξεις
και έρημο θερίζω των αισθήσεων.

Σ’ αυτή τη μεταβατική περίοδο της σάρκας
καταλαγιάστε, επαναστάσεις μου ενδόμυχες.

Ας κοπάσουν οι θόρυβοι,
ν’ αποδεχτούμε ταπεινά την ήττα,
για να μπορέσουμε και πάλι να μιλήσουμε.
Μια μικρή θρυαλλίδα απομένει.
Κουράγιο.

Μάαστριχτ, 28.1.1998

***

Κατευόδιο

Γραμμένα χείλη που δεν παίρνουν
αναγραμματισμούς και άλλα κόλπα
γνωστά σε δόκιμους κι επίδοξους ποιητές.

Γραμμένα χείλη, κι αν αλλάξεις
τις συλλαβές ή και το σχήμα,
θα ’ναι σαν ν’ άλλαξες την ίδια την ψυχή σου.
Και πώς θα πάρεις ύστερα
το δρόμο για τον ελαιώνα!

Με υγρά τα χείλη απ’ τα καυτά φιλιά της
καμία χρεία για έτερες προμήθειες,
πήρες την άγουσα για το μακρύ ταξίδι
πετώντας στους αιθέρες,
θάλασσες διασχίζοντας
αφήνεις κατά μέρος παλτά και μάλλινα,
το σώμα σου ζεσταίνεται ακόμη από το σώμα της.

Κι η ζήλια να ζυμώνεται
μες στων παθών τη ζάλη.

Αεροδρόμιο Αθηνών, 6.1.2010 – Μάρτιος 2011

***

Επιβίωση

Ζόφος τριγύρω και παντού
κι εσύ να επιμένεις
να μεταβάλουμε τη θλίψη σε χαρά,
χαμένους θησαυρούς να βρούμε,
μα πού η ανθρωπιά και πού οι συγκινήσεις,
πού οι εκφράσεις των προσώπων για να σβήσουν
τη δίψα μας, να ευφρανθούν τα μάτια μας στις όψεις,
με τα χαμόγελα να σείσουμε το σύμπαν,
πού είναι η καρδιά μας, πού το πνεύμα μας,
να ξαναβρούμε λέξεις ξεχασμένες,
έστω και πεταμένες σε κάδους σκουπιδιών,
η ανελέητη πείνα μας να καλμάρει,
όλα για επιβίωση απλή ή αναβίωση
από τη λήθη.

12.7.2013

*Από τη συλλογή “Ο αχός κι ο βυθός”, Εκδόσεις Κέδρος, Μάρτιος 2016.

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Δημήτρη Τρωαδίτη “Δίοδος διαφυγής” από τις Εκδόσεις Κύμα. Παρουσίαση Μηνάς Βιντιάδης και ανάγνωση ποιημάτων και παρεμβάσεις από Γιώργο Δάγλα, Άκανθο, Βασίλη Βασιλειάδη, Γιώργο Κεντρωτή, Θεόδωρο Μπασιάκο, Αλεξάνδρα Δήμου, Στρατή Φάβρο, Κώστα Λουκόπουλο, Βαγγέλη Αλεξόπουλο και άλλους.