Νέα κυκλοφορία: Ποιήματα Για την Τζαζ
Author Archives: Το κόσκινο
Απόστολος Κοτούλας, Δύο ποιήματα
Το τελευταίο φεγγάρι
Φεβρουάριος θλίψη στο φως του δειλινού,
διασχίζοντας τη μεγάλη Γέφυρα
ο Dom μεγαλοπρεπής στους αιώνες
Το κρύο φτάνει
Το κρύο έφτασε
θα καλύψει τα πάντα! Φύγε!
Το χαμόγελο φτερουγίζει ορφανό
Εσύ κοιτάς με απορία χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά
Η Πανσέληνος ξεπροβάλλει μέσα
από χωράφι, κοιμόταν χρόνια
Γεμάτη ρυτίδες, γεμάτη αράχνες
άδεια από ρομάντζο γεμάτη πληγές
Καμπάνες χτυπάνε, η μόνη μουσική
που ακούγεται
καμπανάκια συναγερμού
Μπείτε στις τρύπες σας, αιλουροειδή ποντίκια!
Αύριο πάλι θα συνεχίσετε’
θα σπείρετε Χολέρα
θα σκοτώσει εσάς πρώτα
Η Πανσέληνος
Η Πανσέληνος με φόντο
Γαλάζιο ουρανό
Πάνω απ’ τον Ρήνο
θα κάνουμε παρέα τελικά
Πέρασαν κιόλας σαράντα μέρες
Εκατό χρόνια και σαράντα μέρες
Σήμερα η Κολωνία μου μού χαρίζει
την Πανσέληνο.
***
Το γυαλί
Στον Γιώργο Ξένο
Μαδημένο μανίκι, χυμένο μελάνι,
και δίπλα ο χώρος της βροχής
Τρεις μέρες βρέχει
ο βωμός φαίνεται θολά,
όμως είναι εκεί
Πάντα στέκει εκεί βωμός
Ανυπόταχτα μόνο τα γυναικόπαιδα
Παιδική αντίδραση ζηλευτή
αμεσότητα αντίληψης
Κεραυνοί αλήθειας σκάβουν
τα κέντρα της πλατείας
Γελοιογραφίες παρασέρνει ο αέρας
Ούτε βρώμικα βρόμικα ούτε καθαρά ίχνη
μπορείς να δεις, μόνο ν’ ακούσεις
Μόνο ν’ ακούσεις, να μυρίσεις
και να θυμηθείς
Κυανές θλίψεις, πλάγιασμα
στην άκρη του γκρεμού
Ίχνη Ίχνη Ίχνη.
*Από τη συλλογή “Τα Τείχη / Τα Ίχνη”, εκδ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2013
Ειρηναίος Μαράκης, Τα Χριστούγεννα του Κάφκα
στον Γιάννη Ν.
Όταν αυτοκτόνησε ο Κάφκα
ήταν Χριστούγεννα.
Γυμνό τον βρήκαμε
ανάμεσα στα σκέλη μιας μηχανής
κομματιασμένο
και με την πλάτη γεμάτη τρύπες
που ένα μοτίβο λέξεων σχημάτιζαν
περίεργο αρκετά
που έδινε παραγγελιά
τα βιβλία του να κάψουμε
και τα χειρόγραφα.
Αυτό κάναμε, με μέθοδο και σπουδή
αν και πάλι κάτι έμεινε
νέες λέξεις κι ιστορίες που σχεδιάστηκαν
με το αίμα του νεκρού
πάνω στο ξύλινο πάτωμα.
Φεύγοντας απ’ το σπίτι
κάποιος παρατήρησε πως το αίμα
έμοιαζε με μικρά έντομα
που βιαστικά έτρεχαν να βρουν καταφύγιο
από τις καινούργιες ιστορίες
αλλά δεν τον πιστέψαμε.
21/12/2018
Ντέμης Κωνσταντινίδης, Εορταστικό
Να παίζουν χριστουγεννιάτικα τραγουδάκια
― να ψωνίζουν οι πελάτες.
Να πέφτει απ’ τον ουρανό ψεύτικο χιόνι
― να συγκινούνται οι πελάτες.
Η κούκλα στο κεφαλόσκαλο γδυμένη
χαμογελαστή και αμίλητη
― να μπαίνουν παραμέσα οι πελάτες.
Να τσουλάνε μετά σαν κονσέρβες
με την ημερομηνία λήξης στο κούτελό τους
για τα στολισμένα ράφια τους.
20.12.2018
Χριστόφορος Τριάντης, Τρία ποιήματα
ΕΝΑΣ ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ
Το ποίημα είναι
ένας αφορισμός,
μια απέχθεια
προς τη γενίκευση,
λόγω ραθυμίας
του δημιουργού.
Η ολότητα συγκροτείται
απ’ τα άγλωσσα μανιφέστα
σοφών και λογάδων,
τις πράξεις
θνητών κι αθανάτων
και το μίσος
για τις ψευδαισθήσεις.
***
ΜΕ ΣΒΗΣΜΕΝΑ ΦΩΤΑ
Μας πρόδωσαν τα ποιήματα.
Οι λέξεις ήταν λίγες
μπροστά στην ηδονή.
Οι σκέψεις πάγωσαν,
λόγω επανάληψης και ατολμίας.
Με σβησμένα φώτα
αποχαιρετήσαμε το ψέμα,
χωρίς να χαϊδέψουμε (λίγο)
τα νυχτολούλουδα.
Χειροκροτήματα
(αμοιβή για τους ρόλους)
ακούστηκαν έξω
απ’ τις κλεισμένες πόρτες
κι ύστερα σιωπή.
***
ΜΟΡΦΑΣΜΟΙ
Να, οι μορφασμοί γίνονται
μια ανεπαρκής ειρωνεία,
προς το τέλος της διαδρομής.
Και η ηδονή μασκαρεύεται
σε άδεια μικροτελετή
κυττάρων και αδένων,
αντιλογοτεχνικό λεξιλόγιο
(πέριξ της θλίψης),
που δεν αφαιρεί
τη μελαγχολία
απ’ τα βαθιά μεσάνυχτα.
Θανάσης Αθανάσιος, Ποδόλουτρο
Ανρί Ματίς, Γυναίκα με καπέλο
μέσα στις αλλήθωρες -για μας-
ντομάτες γεννιέται ένας άλλος κόσμος
γεμάτος ουρανούς, σωματίδια σφαιροειδή
και άκεφους ουρανοξύστες
μέσα στις ντομάτες ξεχειμωνιάζουν
οι φυλακισμένες αγγλομαθείς πινελιές
η μία πάνω στην άλλη σαν ζώα
μέσα στις ντομάτες βρέχει καταρρακτωδώς
και ο θεός δίνει τον τόκο που οφείλει
στη Θεοτόκο
μέσα στις ντομάτες τα θαύματα των φυτωρίων
γνωρίζουν κάποιον ελβετό κτηνοβάτη
ή κάποιον γάλλο ή άγγλο καθωσπρέπει κύριο
με εφτά γραβάτες στα μάγουλα τα οποία είναι εγχειρισμένα
από μέσα
για να συμβολίζουν τα έθνη
*Από τη συλλογή “Υαλοκαμβάς”, εκδόσεις Ενδυμίων, 2009.
Norman Spinrad, O διάβολος δεν είναι ο Βασιλιάς της κολάσεως
Αργύρης Αργυριάδης, MD-PhD – Ψυχοπαθολόγος, μέλος του συνδικάτου των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW)
So don’t you bother calling
There ain’t nobody home
Sometimes we’ve got to stand together…
The King of Hell – The Nightwatchman
Αυτό πραγματεύεται το πρώτο κείμενο με τίτλο «της κολάσεως» του όμότιτλου βιβλίου του Norman Spinrad, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Στάσει Εκπίπτοντες», σε μετάφραση Σπύρου Κουρούκλη. Ο διάβολος είναι εγκλωβισμένος στον ρόλο που του έχει προσδώσει ο ίδιος ο «Τέλειος Άρχοντας Όλης της Πλάσης» και δεν μπορεί αυτός ο «φέρων το φως» να εκφράσει την ελεύθερη βούληση του – πράγμα για το οποίο εξεγέρθηκε. Και αν αυτός ο ρόλος του διαβόλου του επιτρέπει απρόσκοπτα να διευθύνει την κόλαση, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Όπως λέει και το αντίστοιχο άσμα του Nightwatchan, «κάποιες φορές πρέπει να σταθούμε μαζί», στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Αυτό θα είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα του διαβόλου όταν ο βρόμικος Τζίμι Ντι Άντζελο ιδρυτής και ντεφάκτο πρόεδρος του Εθνικού Σωματείου προσωρινών Αναπληρωτών ή καλύτερα Απεργοσπαστών πεθαίνει και καταδικάζεται εις το πυρ το εξώτερων και αποφασίζει να οργανώσει απεργία για καλύτερες συνθήκες εργασίας.
Φυσικά, εδώ δεν πρόκειται για μια κλασική συνδικαλιστική ιστορία αμερικανικού εργατικού κινήματος, μιας και οι παλιοί καλοί Wobblies των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW) όπως ο Joe Hill, η Mother Jones, ο Big Bill Haywood, βρίσκονται στον παράδεισο. Στην κόλαση πάνε οι βδελυροί: απατεώνες χρηματιστές, μεγαλοστελέχη μαφιόζοι και βρώμικοι συνδικαλιστές σαν τον Τζίμι Χόφα ή τον Λέιν Kέρκλαντ, ανάμεσα σε άλλους. Όλους αυτούς θα χρησιμοποιήσει ο Ντι Άντζελο στην προσπάθειά του να οργανώσει τους δαίμονες πάντα με ένα ιδιοφελές κίνητρο, χρησιμοποιώντας όμως όλα τα μέσα που είχαν χρησιμοποιήσει και οι άγιοι του αληθινού συνδικαλισμού αναδεικνύοντας το ότι μόνο «ενωμένοι είμαστε δυνατοί».
Αν κάποιος νομίζει ότι η κόλαση δεν είναι υπαρκτό μέρος δεν χρειάζεται να ανατρέξει στην μεταφυσική, αλλά να κοιτάξει τον σημερινό κόσμο. Την αλληγορία αυτή μας την περιγράφει περίτρανα ο Norman Spinrad σε αυτό του το κείμενο που, ναι μεν, είναι λογοτεχνικό, αλλά είναι βαθύτατα πολιτικό, όπως και τα περισσότερα έργα του συγγραφέα του «πράκτορα του χάους». Ο αναγνώστης μπορεί να το διαπιστώσει στο δεύτερο κείμενο του μικρού αλλά εξαιρετικού βιβλίου που μας προτείνουν οι εκδόσεις «Στάσει Εκπίπτοντες» με τίτλο «Η Ακανόνιστη Νέα Κανονικότητα».
Στο εν λόγω κείμενο ο Norman Spinrad, περιγράφει συνοπτικά μέσα σε λιγότερο από 30 σελίδες την «Μεγάλη Κρίση» του χρηματοπιστωτικού συστήματος το 2008, κάνοντας μια ανασκόπηση της αμερικανικής Αμερικανικής πολιτικής και οικονομικής ιστορίας αλλά και της δημοσιονομικής πολιτικής από το new deal μέχρι τις ημέρες μας δίνοντας μια διαφορετική αιρετική μα πραγματιστική οπτική. Πραγματεύεται πώς αλλάζουν όλα χωρίς να αλλάζει στην ουσία τίποτα μέσα σε έναν κόσμο μπερδεμένο αποιδεολογικοποιημένο που συνάμα παραμένει βαθιά ιδεολογικός, την άνοδο, την πτώση και τις αυταπάτες του κατεστημένου συνδικαλισμού, την δημοκρατία την αντιπροσώπευση και όχι μόνο. Καταλήγοντας σε κάτι που δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη: «Η αποτυχημένη Δημοκρατία της Βαϊμάρης εξάλλου, δεν αντικαταστάθηκε από μια πεφωτισμένη ουτοπία ελεύθερης αγοράς ή από κάποιον εργατικό παράδεισο, αλλά από το Τρίτο Ράιχ». Και αν φαντάζει αυτό δυστοπικό με την παλινόρθωση του εθνικισμού στις μέρες, ο ίδιον σπεύδει να δηλώσει την δυνατότητα μας για ελεύθερη επιλογή καταλήγοντας ότι «Το τέλειο είναι ο εχθρός του καλού και η μόνη δικαιοσύνη που υπάρχει, οικονομική ή άλλη είναι εκείνη που δημιουργούμε εμείς». Αρκετά χειραφετική ως προτροπή, αν την καλοσκεφτεί κανείς.
Φτάνοντας στο τρίτο μέρος του βιβλίου είναι μια συνέντευξη του συγγραφέα που θα μυήσει τον νέο αναγνώστη που δεν γνωρίζει τον συγγραφέα για τις πολιτικές του θέσεις, τα γραπτά του και όχι μόνο εισάγοντας τον να κατανοήσει γιατί παραμένει για κάποιους αιρετικός και επικίνδυνος. Κλείνοντας, θεωρώ πως το βιβλίο αυτό απευθύνεται τόσο στο υποψιασμένο λογοτεχνικό αλλά και πολιτικό αναγνωστικό κοινό. Είναι δε αυτή η υποψία που κάνουν τα έργα του Spinrad τόσο διαφορετικά διότι όπως και ο εωσφόρος, οι συνδικαλιστές αλλά και οι λοιποί ήρωες του είναι και παραμένουν διαχρονικά «Στάσει Εκπίπτοντες».
Ρογήρος Δέξτερ, Περί ύπνου και αγρύπνιας
Ένα-δύο-τρία
Μετρώ προβατάκια για να κοιμηθώ
Ο έρμος των κοπαδιών και των ποιμένων
Τέσσερα-πέντε-έξι
Τόσοι νεκροί αριθμοί στην εξώπορτα
Βελάζουν με κουδουνίσματα
Επτά
Ο μέγας ύπνος ακόμη να με χωνέψει
Τις σάρκες μου καταπίνει το νυχτέρι
Οχτώ-εννιά-δέκα
Οικουροί λογισμοί με ζώνουν σα φίδια
Οι δήμιοι ακονίζουν φάσγανα
Και ο όχλος τις μαθημένες του λογοτριβές
Εταίρες αναμίξ με σωτήρες και ρήτορες
Κάτω από τους εξώστες
Μεγάλης πόλης αστών ή παραδόπιστων
Πιστών στις παραδόσεις και τις προδοσίες
Ονειροπωλητές χαλασοχώρηδες μικροπολίτες
Έντεκα-δώδεκα
Βροντόφωνοι κήρυκες
Διαλαλούν με στόμφο τις συντριβές μου
Στην πλήθουσα αγορά τής Βαβυλώνας
Όπου με έφεραν μέσα απ’ τό μάτι μιας βελόνας
Έρμαιο των πεπρωμένων•
Και πάλι μηδέν εις το πηλίκον –
Ξαναρχίζω :
Ένα-δύο-τρία
Πώς αντέχω να λογαριάζω τόσα καθέκαστα
Πριν λαγοκοιμηθώ
Τέσσερα-πέντε-έξι
Κορίτσια μού χάρισαν χαμόγελα
Επτά
Γυναίκες τους πιο γλυκούς μαστούς των εσπερίδων
Οχτώ-εννιά-δέκα
Φιλιά μαχαίρια και φεγγάρια
Που τροχίζει η γλώσσα
Αλλά κουράστηκα να σφάζω στίχους
Μήπως αγκαλιαστεί στον ύπνο το σαρκίο μου
Έντεκα-δώδεκα•
Εδώ θα σας αφήσω
Αντί για καληνύχτα
Κι άλλες καλές αυταπάτες να ονειρευτώ.
*Από τις “Σχεδίες”.
Σημαντικό βραβείο στο νέο βιβλίο «Dream State» του Σταύρου Μεσσήνη – Σύγχρονη φωτογραφική ποίηση στη Μελβούρνη
Το βραβευμένο εξώφυλλο
Ένα από τα πρώτα βραβεία καλύτερης έκδοσης βιβλίου φωτογραφίας απέσπασε το νέο βιβλίο «Dream State» του Σταύρου Μεσσήνη, στην μεγαλύτερη έκθεση φωτογραφίας της Αυστραλίας «Salon 2018», που διοργανώνει αυτές τις ημέρες το Κέντρο Σύγχρονης Φωτογραφίας, στη Μελβούρνη.
Συγκεκριμένα, το βιβλίο του Σταύρου Μεσσήνη κέρδισε το πολύ σημαντικό βραβείο «Best Photobook Design», που χορηγείται σε έργα που ξεχωρίζουν για τον άρτιο σχεδιασμό και το περιεχόμενό τους.
Στο βιβλίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά η νέα του σειρά μαυρόασπρων φωτογραφικών συνθέσεων μέσω των οποίων διευρευνά το όνειρο και την ονειρική κατάσταση ως πηγή έμπνευσης και χώρο εξερεύνησης της φαντασίας και των επιθυμιών. Οι εικόνες ονείρων είναι στενά συνδεδεμένες με τον Σουρεαλισμό, καθώς ουκ ολίγοι φωτογράφοι στράφηκαν σε αυτόν χρησιμοποιώντας τη φωτογραφική μηχανή, τον φακό και τις τεχνικές επεξεργασίας για να πειραματιστούν και να δημιουργήσουν προσωπικές φανταστικές συνθέσεις. Σύμφωνα με τον Φρόιντ, τα όνειρα αναδύονται από το ασυνείδητο και διεγείρονται από το υποσυνείδητο. Η ψυχαναλυτική θεωρία του συνέπεσε με την εμφάνιση του Σουρεαλισμού, που εστιάζει σαφώς στην έννοια του ασυνείδητου ως βασικό εργαλείο καλλιτεχνικής δημιουργίας.
Ο Σταύρος Μεσσήνης επιχειρεί μέσα από τη φωτογραφική αυτή έκδοση να προσεγγίσει και εκφράσει ποιητικά τον κόσμο, το περιβάλλον και το χώρο όπου κινείται και δημιουργεί, φανερά επηρεασμένος από το σουρεαλισμό όπως και άλλωστε είναι και η ποίησή του.
Η νέα δουλειά του ξεπερνά τα όρια των συμβατικών φωτογραφικών τεχνικών, καθώς επιχειρεί να μετατρέψει την πληροφοριακή φύση της φωτογραφίας σε μια νέα οπτική ποιητική διάσταση, έτσι ώστε η φωτογραφία να μην αποτελεί πλέον την απεικόνιση μιας στιγμής της πραγματικότητας. Αντίθετα, να έχει αποκτήσει τη δική της πραγματικότητα προκαλώντας ανάλογο ενδιαφέρον και συγκίνηση στον θεατή, υποκινώντας τον να ερμηνεύσει και εφεύρει το δικό του νόημα. Η αφαίρεση και ο αφαιρετικός αυτοσχεδιασμός κυριαρχεί σε αυτή τη σειρά, χωρίς να αποκλείεται η παρουσία της πραγματικότητας. Από αυτή την άποψη, η σειρά επιτυγχάνει μια ισορροπία ανάμεσα στην ονειρική φυγή και την αφηγηματικότητα, ανάμεσα στον ποιητικό-φασματικό χώρο και την παρουσία συγκεκριμένων μορφών και χώρων.
«Στη σειρά αυτή, η φωτογραφία εξελίσσεται σε ένα εναλλακτικό μέσο ποιητικής έκφρασης με ισχυρές σουρεαλιστικές επιρροές και εμφανή την προσωπική παρέμβαση στην επεξεργασία και αναδημιουργία της αρχικής εικόνας σε ένα καινούργιο δραματικό και μυστηριώδες ποιητικό φωτογραφικό γεγονός» λέει ο Σταύρος Μεσσήνης.
Η σειρά αυτή φέρεται να έχει δεχθεί επιρροές από διακεκριμένους φωτογράφους όπως τους Μάν Ρέι, Φραντζέσκα Γούντμαν, Μάικλ Άκερμαν, Νταϊσούκε Γιοκοτά, Χιρόσι Τακισάβα και Νταϊντό Μοριγιάμα και από την τεχνική υψηλής αντίθεσης μιας σχολής μεγάλων φωτογράφων της Ιαπωνίας, αλλά και Ευρωπαίων.
«Γράφοντας ποίηση εμπνευσμένη από τον σουρεαλισμό και τον αυτοματισμό κατάφερα να ξεφύγω και να κινηθώ πέρα από το χρόνο και τους γεωγραφικούς περιορισμούς. Χρησιμοποιώ ειδικές τεχνικές φωτογράφησης και επεξεργασίας φωτογραφιών ως μια εναλλακτική γλώσσα για να εκφράσω τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου. Η διαδικασία δημιουργίας της τελικής εικόνας είναι σαν τη δημιουργία ενός νέου ποιήματος» εξηγεί ο Σταύρος Μεσσήνης.
«Σε αυτή τη σειρά χρησιμοποιώ εξαιρετικά υψηλή αντίθεση, θόλωση, κίνηση, διπλή έκθεση και κοκκώδη αισθητική για να επιτύχω ένα πιο δραματικό και μυστηριώδες αποτέλεσμα. Με μια ασπρόμαυρη παλέτα και την επεξεργασία των φωτογραφιών επιδιώκω να δώσω νέα διάσταση στη φωτογραφία μου».
Το «Dream State» είναι μια ειδική συλλεκτική έκδοση 50 αριθμημένων και υπογεγραμμένων αντιτύπων, αποτελούμενη από 40 σελίδες και τρία διπλωμένα εξώφυλλα. Το βιβλίο θα παρουσιάζεται ως τις 22 Δεκεμβρίου στην έκθεση ‘CCP Salon 2018’ στο Centre for Contemporary Photography (404 George St, Fitzroy, Τηλ.: 39417 1549), από όπου μπορούν να το παραγγείλουν οι ενδιαφερόμενοι, καθώς και από την ιστοσελίδα του Σταύρου Μεσσήνη: messinis-art.com.
Στην ίδια έκθεση παρουσιάζονται και δύο ακόμα φωτογραφικά έργα του Σταύρου Μεσσήνη, «The Messenger» και «Abstraction #8», που αποτελούν μέρος δύο νέων σειρών πάνω στις οποίες δουλεύει την περίοδο αυτή, επιχειρώντας να συνδέσει τη φωτογραφία με την ποίηση και τη ζωγραφική. Τα νέα του έργα είναι επηρεασμένα από τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό και τον ινφορμαλισμό.
Ο Σταύρος Μεσσήνης σπούδασε Δημοσιογραφία, Φωτογραφία, Λογοτεχνία και Τέχνες στην Ελλάδα και την Αυστραλία. Ενδιαφέρεται κυρίως για την τέχνη της φωτογραφίας, τη ζωγραφική και τη λογοτεχνία και, ιδιαίτερα, την ποίηση. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε εφημερίδες, περιοδικά και ραδιοσταθμούς. Επίσης, ίδρυσε και λειτούργησε τον εκδοτικό οίκο Elikia Books στη Μελβούρνη και έναν ειδησεογραφικό ιστοχώρο, που κέρδισε το πρώτο βραβείο από το Υπουργείο Τύπου της Ελλάδας για το 2001 και το απένειμε ο πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωστής Στεφανόπουλος. Σήμερα εργάζεται σε διάφορα έργα τέχνης με βάση τη φωτογραφία. Έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συνθέσεις στην ελληνική γλώσσα: Ώρα Μηδέν (Elikia Books, 1983), Δεντρόπολη (Elikia Books, 1987), Έαρ το Πρώτο (2010, e-book), Το Σπίτι των Υακίνθων (2010, e-book ) και Καλειδοσκόπιο (2010, e-book). Ο Σταύρος Μεσσήνης ήταν, επίσης, συνεπιμελητής, μαζί με τον Θανάση Σπηλιά, της δίγλωσσης ανθολογίας Reflections – Selected Works from the Greek-Australian Literature (Elikia Books, 1988). Ήταν μια ειδική έκδοση που χρηματοδοτήθηκε μερικώς από την Αυστραλιανή Υπηρεσία Εορτασμού των 200 Ετών της Αυστραλίας, το 1988. Έχει επίσης εκδώσει δύο φωτογραφικές συνθέσεις: Poetics – Mediated Memories (M-ART Books, 2017) και Sovereign Sun (M- ART Books, 2017).Έργα του έχουν παρουσιαστεί σε διάφορες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, όπως: Poetics – Mediated Memories, Steps Gallery (Μάρτιος 2017), Antipodean Palette (Αύγουστος 2017), CCP Salon 2017, Centre for Contemporary Photography (Μελβούρνη, Δεκέμβριος 2017) Poetics – Mediated Memories, West End Art Space (Δεκέμβριος 2017), Sovereign Sun, Ατομική Έκθεση, Steps Gallery (Μάρτιος 2018). Ήταν επίσης ένας από τους συντονιστές των εκθέσεων Antipodean Palette 2017 και Antipodean Palette 2018 (Steps Gallery). Έργα του πρόκειται να παρουσιαστούν τον Ιανουάριο σε ομαδική έκθεση στην Brunswick Street Gallery.
Μια από τις φωτογραφίες του Σταύρου Μεσσήνη
Μια ακόμα φωτογραφία
Μαργαρίτα Μηλιώνη, Γυναίκες
που περνάτε τις λευκές σας νύχτες
νοσηλεύοντας αρρώστους
και το πρωί σας βρίσκει μ’ ένα κόκκορα σφαγμένο
ανάμεσα στα σκέλη σας
γυναίκες που τακτοποιείτε τα συρτάρια σας
τα μυαλά σας τα ψώνια της λαικής
γυναίκες με άβυσσο την ψυχή να κατρακυλάνε
τα νεκρά έμβρυα που θάβετε κάθε πρωί
στον κήπο η στην κατσαρόλα με τη λαχανόσουπα
γυναίκες φυτά λουλούδια φρούτα λαχανικά και όσπρια
γυναίκες έρμαια του καιρού και των ορμονών
γυναίκες που γεννηθήκατε σαν ελλείμματα
συμπληρώματα διατροφής και πλεονάσματα ενοχής
μέρος του κορμιού του Αδάμ -πάρε λίγη μαμά νάχεις
λίγη ερωμένη λίγη κόρη λίγη γύρη
λίγο βυζί να θηλάζεις τις νύχτες που φοβάσαι
κι ένα είδωλο να καθρεφτίζεσαι
η παναγία γέννησε το χριστό παρθένα
η ηδονή ως επάγγελμα στις πουτάνες
ως παροχή υπηρεσιών
αλλά όχι ως αίτημα του κορμιού σας
γυναίκες μόνες στα σαράντα ή στα πενήντα
χωρίς τρόπο να σφραγίσετε το χάος ανάμεσα
στα πόδια σας και ο χρόνος να σας χλευάζει
γυναίκες που σας σμίλεψαν γυναίκες υποταγμένες
όπως η κοίτη στο ποτάμι
που φτεροκοπάτε γύρω από την ματαίωση
όπως οι μύγες γύρω απο την λάμπα
με δεκαέξι ημιτελή ποιήματα στο συρτάρι
με δεκαέξι ημιτελείς συλλογές στη μήτρα του κόσμου
με δεκαέξι ημιτελή φωνήεντα στο λάρυγγα
με δεκαέξι ημιτελή σύννεφα στο ουρανό σας
γυναίκες που σας την έχουν στημένη στη γωνία
το γήρας που έρχεται
οι ρυτίδες τα βυζιά που θα αδειάσουν
κι οι κριτές υπεράνω πάσης υποψίας
κορμιά δίχως ανάγκες
θαλασσινές σπηλιές που μπαινοβγαίνει
ανέγγιχτος ο χρόνος
γυναίκες δίχως τόπο
