Λίνα Βαταντζή, Ελπίδα


Ελπίζω να επιχειρηματολογήσω με χάρη

για την εμμονή μου να ελπίζω

ότι θα βρεθεί η αγάπη

κάτω από πεταλίδες θαλασσόβραχων

σύμβολο ευαισθησίας

και αντοχής.


Ελπίζω ότι θα ανακαλύψουμε

το δρόμο που οδηγεί σε θαύματα,

το μονοπάτι που ξεκλειδώνει

η θολή ματιά μας.


Ελπίζω ότι θα ακολουθήσουμε
το φως της αλήθειας

θα κατεδαφίσουμε
τον τοίχο της παραπλάνησης

που έχει καλυφθεί από πυκνό κισσό

και κρύβει βρύα ομιχλώδους προσέγγισης.


Ελπίζω ότι θα κορφολογήσω

το κλήμα της γνώσης

που φορτώθηκε αλήθειες

βαριές,

τα τσαμπιά τους κρεμούν

περήφανα στους κήπους.


Ελπίζω ότι θα αντιμετωπίσουμε

τις αντιπαραθέσεις μας

με σωφροσύνη αντήχησης

στις ποταμίσιες όχθες

καθώς στροβιλίζεται
ορμητικό το νερό.


Ελπίζω ότι θα βιώσουμε

την αναγέννηση της χαράς μας

όπως το περιβόλι απολαμβάνει

την ετήσια ανθοφορία 

της κερασιάς.


Ελπίζω ότι θα εμπλουτίσουμε
την υπομονή μας

όπως η ροδιά ωριμάζει

τον καρπό της
σε τρεις εποχές.


Ελπίζω ότι θα ανακτήσουμε
την εμπιστοσύνη μας

όπως τα φανάρια αλλάζουν χρώμα 

σε σταθερό χρόνο

ώστε τα οχήματα γλιστρούν 

στο οδόστρωμα.


Ελπίζω ότι οι λέξεις μου

θα αποκτήσουν φιλοσοφία

αυτή που δημιουργήθηκε

από την ένωση των πυξίδων μας

όταν οι διελκυστίνδες

χόρευαν.


Ελπίζω ότι ο έρωτα
θα χρωματίσει το ουράνιο τόξο
μετά από μπόρες

σε αστροποβολημένους ορίζοντες

όταν οι λάμψεις θα καταγράφουν

καρδιακές εκρήξεις.


Ελπίζω ότι η εικόνα μας θα ασπαστεί

το μπουμπούκι της παιώνιας 
στο λιβάδι της ζωής

και θα αποδείξει

ότι το στρείδι

που έχουμε κλειδώσει
θα ελευθερώσει

το αισιόδοξο ποίημα.

Τη χάρη που απλόχερα 

αρμάτωσε

το θαύμα του νου μας.



Κωνσταντίνος Π. Καβάφης, Η μάχη της Μαγνησίας

Έχασε την παληά του ορμή, το θάρρος του.
Του κουρασμένου σώματός του, του άρρωστου

σχεδόν, θάχει κυρίως την φροντίδα. Κι’ ο επίλοιπος
βίος του θα διέλθει αμέριμνος. Αυτά ο Φίλιππος

τουλάχιστον διατείνεται. Απόψe κύβους παίζει
έχει όρεξι να διασκεδάσει. Στο τραπέζι

βάλτε πολλά τριαντάφυλλα. Τί άν στην Μαγνησία
ο Αντίοχος κατεστράφηκε. Λένε πανωλεθρία

έπεσ’ επάνω στου λαμπρού στρατεύματος τα πλήθια.
Μπορεί να τα μεγαλώσαν όλα δεν θάναι αλήθεια.

Είθε. Γιατί αγκαλά κ’ εχθρός, ήσανε μια φυλή.
Όμως ένα «είθε» είν’ αρκετό. Ίσως κιόλας πολύ.

Ο Φίλιππος την εορτή βέβαια δεν θ’ αναβάλει.
Όσο κι άν στάθηκε του βίου του η κόπωσις μεγάλη

ένα καλό διατήρησεν, η μνήμη διόλου δεν του λείπει.
Θυμάται πόσο στην Συρία θρήνησαν τί είδος λύπη

είχαν, σαν έγινε σκουπίδι η μάνα των Μακεδονία.—
Ν’ αρχίσει το τραπέζι. Δούλοι τους αυλούς, τη φωταψία.

THE BATTLE OF MAGNESIA

He’s lost his old ardor, his courage.
His body, nearly ill with fatigue,

will be his only concern now. And the rest
of his life will go by without any worry. This

at least is what Philip contends. Tonight he plays
at dice to amuse himself, loads the table

with roses. What if Antiochos was destroyed
at Magnesia? They say complete carnage

crushed the ranks of his brilliant army. Perhaps
those claims were stretched a bit. Perhaps they are not all true.

Let us hope. Because, although enemies, they belong to our race.
However, one “perhaps” is enough. Maybe too much.

But of course Philip will not postpone the feast.
No matter how great the weariness of his life,

one good thing remains: his memory has not left him.
He remembers how much they mourned in Syria, that charade

of sorrow, when their Mother Macedonia fell to dust.—
Let the feast begin. Servants: the flutes, the lights!

*CONSTANTINE CAVAFY — SELECTED POEMS, translated by Manolis Aligizakis, Ekstasis Editions., Victoria, BC, 2014

**http://www.ekstasiseditions.com

Μαρία Πανούτσου, Ύμνος

Α
Πως ενώνονται όλα τα σπλάχνα σε ένα, 
μια τεράστια ζεστή πορτοκαλιά, μπάλα, 
ένα υπέρογκο κερί,
όταν σε σκέπτομαι.

Λαμπάδα μιας Μεγάλης Τετάρτης 
μια εμπιστοσύνη που τρεμοπαίζει
αυτό είμαστε.

Ναι. Είμαστε, πολύ κοντά,
πιο κοντά, δεν γίνεται,
σε αυτήν την γη.

Φτηνό κρασί πίνω,
στην υγειά σου,
και σου λέω:
Με το ίδιο σώμα πάμε σε ένα είδωλο,
με το ίδιο σώμα πάμε στη αγάπη. 
Μου λες μη μιλάς για την αγάπη
και εγώ ανοίγω το πώμα από το μπουκάλι.

Β

Εκεί πέρα στο βουνό
μια κορυφή που δεν επισκέφτηκα ποτέ
θα πάω και εκεί θα ζήσω την σιωπή 

Εκεί η ψυχή παίρνει μορφή
κατρακυλά στους κάμπους/
στα βουνά/
στις λαγκαδιές/
στην ακροποταμιά/
λούζεται με το άγιο ιμάτιο
και αναπολεί /
τις ασώματες στιγμές/
ας είναι ατόπημα κάθε σκέψη/
πράξη/
που δεν σε περιέχει θεάνθρωπε.

Σε ευχαριστώ Κύριε
για τις αμφιβολίες που μου φύτευσες.

Είναι το μόνο που με έσωσε,
από τον τέλειο χαμό.
Εδώ ο αέρας μιλάει,
με ό, τι βρίσκει μπροστά του,
με ό, τι του αντιστέκεται.

Τόσοι κι τόσων χρόνων, δεν έφτασαν για να σε υμνήσω,
μόνο έφτασαν, για να δοξάσω την απώλεια της αθωότητας.

Λυπήσου με κύριε και δώσε φως,
σε κάθε λέξη,
σε κάθε βήμα,
σε κάθε κίνηση, της κόρης του ματιού μου.

Απρίλιος 2019

Ρογήρος Δέξτερ, Από τις “Σχεδίες” – Το Σύνδρομο τού Σκαντζόχοιρου

Κάποτε θα έδινα
Τουλάχιστον μια πεντάρα τσακιστή
Για όλα αυτά που συμβαίνουν
Πίσω απ’ τήν πλάτη μου
Και αρκετοί αποκαλούν γεγονότα
Μιας μέρας και μιας νύχτας
Ικανά ν’ αλλάξουν
Τη ροή τής ιστορίας δυο ανθρώπων
Αλλά εγώ τα ονομάζω πιο ψύχραιμα
Πανέρι γεμάτο συνωμοσίες τυφλών
Που δε νομίζω ότι βλέπουν να έρχεται
Ακάθεκτο από μπροστά το μέλλον
Που θα γίνει σε λίγο παρόν
Και κατόπιν παρελθόν•
Γι’ αυτό δε χολοσκάω πια αν όλα πάνε στράφι
Απ’ όσα ονειρεύτηκα ποτέ να μην κάνω
Στήνοντας αφτί στις Σειρήνες
Και σάρκα στις Άρπυιες
Αν διανύοντας τους παρασάγγες
Οι άγγαροι μιλήσουν φαρσί τα περσικά
Για ν’ αναγγείλλουν
Πως οι βάρβαροι που φτάνουν κατέφθασαν
Αφού τους κουβαλάμε χρόνια στο μυαλό μας
Ενώ πιο κάτω όπως το συνηθίζουν
Από παλιά τα Σάββατα
Νεκροί θάβουν τους νεκρούς τους με οδυρμούς
Στο κοιμητήριο μιας γαλήνης δέντρων
Κι εγώ επαναλαμβάνω μάταια μέσα μου
Πώς τάχα δε σκοτίζομαι για τίποτα
Ούτε γι’ αυτές εδώ τις σκέψεις που τρυπώνουν
Σαν προαιώνιοι εχθροί μες στο κεφάλι μου.

Βασίλης Βασιλειάδης, naif ποίηση

Έβλεπα
μία μία τις λέξεις
μειωμένες σε Σιωπή
να χάνουν το νόημά τους
έβλεπα
έναν έναν τους ανθρώπους
μειωμένους σε Σιωπή
να χάνουν την ομορφιά της ζωής τους
τα έβλεπα όλα αυτά
μειωμένος σε Σιωπή
και ξέρωντας να μιλάω μόνο τη γλώσσα της Σιωπής
ακύρωσα την αιτία της ύπαρξής μου
αφού δεν μπόρεσα να συνενοηθώ
ούτε με τη ζωή
ούτε με τον έρωτα.

(Βιέννη 1993)

Παγωτό από κανέλα

I Christina's avatarΤα χρώματα της σκέψης

play-with-me-tomasz-zaczeniuk “Play with me” Photography by Tomasz Zaczeniuk

Σαν παγωτό από κανέλα,

κολλάει στα δάχτυλα ο θυμός.

Οι αργοναύτες που δε ζύγωσαν.

Γιατί χωρίς την Πηνελόπη

δεν προσμένεις πια το θαύμα.

Έμαθα απ’ έξω τα ονόματα.

Οι προτάσεις τους μου κομματιάζουν τη γλώσσα.

Μαύρη σκιά με το όνομα εκείνης, η ιστορία σου.

Μου χτυπά την πόρτα.

Έμαθα από καιρό να μην ανοίγω σε ξένους.

Μη μου θυμώνεις το όνειρο.

Είχα κι εγώ κάποτε ένα παιδί

που ζήταγε πολλά.

Εντός.

View original post

μεγάλη Πέμπτη

ένα έτσι's avatarένα έτσι

Photo-0061_056

Υπήρχε μια πραγματικά υπέροχη ιστορία έως ότου αυτή η πρόταση πάρει μπρος μα τώρα πρέπει να αρκεστούμε στην πιθανότητα οι δύο αυτές ιστορίες να συναντηθούν κάποια στιγμή μετά το πέρας της τελείας.

View original post