…balancant le feston et l’ourlet…
                     CH. BAUDELAIRE
φυσάει ο άνεμος
του φθινοπώρου
και σαρώνει
πάνω στο πλακόστρωτο της αυλής
τα ξερά φύλλα
που επέσαν απ’ τα δέντρα
σκισμένες επιστολές
κουρέλια
πόθους
ελπίδες
όνειρα

άλλοτε ο άνεμος φυσά
κι’ ανοίγει τρύπες στο νερό
απ’ όπου αναβλύζουν
τα δάκρυα των ψαριών
λουλούδια
φραντζόλες
πόθοι
ελπίδες
όνειρα

κι’ άλλοτε ο άνεμος φυσά
και σε όχι πολύ παρωχημένες εποχές
«μούντερνε» κάτω από τις μακρυές τις φούστες
των ωραίων γυναικών
κι’ έφτανε μέχρι
τα ευγενικά τους κάλλη
τα μυστικά

*Από το βιβλίο «Στην κοιλάδα με τους ροδώνες».

Που τα ξημερώματα
Έχει τον ήχο από τσίγκινο κουτί στα σκουπίδια
Σαν σημάδι εύθραυστης παρέας.

Αλίμονο σ’ εκείνον
Που πονά η πλάτη του σε όλα τα σημεία
Από τα ελατήρια που χάσκουν στο στρώμα
Και τα μάτια του πια δεν ημερεύουν με τον ύπνο
Παρά μονάχα σκιάζονται.

Αλίμονο σ’ εκείνον
Που όλα τα ράφια των βιβλίων
Του φαντάζουνε μνήματα.

Αλίμονο σ’ εκείνον
Που μεταφράζει τη μουσική σαν εσφαλμένο μοιρολόι.

Αλίμονο σ’ εκείνον
Που του πατούν τα χέρια και τα πόδια και το πρόσωπο
Και τον αφήνουνε μισό
Να μετράει αδυναμίες στο οδόστρωμα.

Αλίμονο σ’ εκείνον
Που η σκέψη του ξεστράτισε τη νύχτα
Και τώρα ο Κόσμος μοιάζει άδειος και θολός
Σαν αντανάκλαση σκονισμένου ψυχιατρείου.

Αλίμονο σ’ εκείνον
Που το σώμα του
Με σώμα δεν σμίγει.

Αλίμονο σ’ εκείνον
Που μετά από τόσο τίποτα
Φτάνει στο τέλος.

Αλίμονο σ’ εμάς
Για εκείνον.

*Από την συλλογή «Οι ένοικοι των ημερών», Εκδόσεις Σμίλη.

εδώ δεν έχει παιχνίδια
ούτε μετράμε άνθη
-μόνο βόμβες-
κοιτάξτε πως αγκαλιασμένοι
περιμένουμε το τέλος
όλοι μαζί
αλλά το αίμα
θα σκεπάσει
τα πολυτελή σας γραφεία
τις χοντρές κοιλιές σας
σε λίγο θα γίνω κι εγώ
μια αχτίδα κάπου εκεί πέρα
όλοι εσείς λοιπόν
να με θυμάστε:

με λένε Τζαφάρ
και ήμουν εννιά ετών

Το Κόσοβο είναι η κόλαση η ίδια,
βρίσκεται κοντά στη Νεκρά Θάλασσα,
με τους γείτονές μας τα πάμε σχετικά καλά,
δεν τους ενοχλούμε,
δεν μας ενοχλούνε,
δεν ξέρουμε τίποτα για το Παρίσι,
δεν έχουμε βιβλία,
δεν ξέρουμε τι είναι η μπίρα,
ζούμε στον Μεσαίωνα,
στο κέντρο της Πρίστινας
η μητέρα του Χέοπα
πουλάει κάστανα σε προσφορά,
δεν παίζουμε ποδόσφαιρο,
δεν ξέρουμε τι είναι το τυρί,
πιστεύουμε στα ποντίκια,
δεν έχουμε δει ποτέ τη θάλασσα,
ζούμε με διατάγματα απ’ την εποχή των σπηλαίων

*Μετάφραση: Βίκτωρας Ηλιόπουλος.

**Δημοσιεύτηκε στο τεύχος 32 (Χειμώνας-Άνοιξη 2025) του περιοδικού ΤΕΦΛΟΝ.

Έτσι ως το θάνατο, πρόσωπα ενωμένα
Αδέξιες κινήσεις της καρδιάς στο ξανακερδισμένο σώμα,
Και πάνω του να πεθαίνεις, άκρα αλήθεια,
Σ’ αυτό το σώμα παρατημένο στ’ αδυνατισμένα χέρια σου.

Η οσμή του αίματος θά ‘ναι το αγαθό που ζητούσες,
Τόσον ελάχιστον, αχτιδοβολώντας σε μια σέρα από πορτοκαλιές.
Ο ήλιος θα στριφογυρίζει, με τη ζωηρή αγωνία του
Φωτίζοντας τον τόπο όπου όλα φανερώθηκαν.

*Μετάφραση: Μηνάς Δημάκης.

**Από το βιβλίο “Υβ Μπονφουά, Ποιήματα”, Εκδόσεις Καστανιώτης, Αθήνα 1985.

Ο άνεμος, μια μέρα λαμπερή, κάλεσε την ψυχή μου με μια μυρωδιά γιασεμιού.
«σε αντάλλαγμα για τη μυρωδιά του γιασεμιού μου, θα ήθελα όλη τη μυρωδιά απ’ τα τριαντάφυλλά σου».
«δεν έχω κανένα τριαντάφυλλο• όλα τα λουλούδια στον κήπο μου είναι νεκρά».
«τότε λοιπόν, θα πάρω τα μαραμένα πέταλα και τα κίτρινα φύλλα και τα νερά του σιντριβανιού».
O άνεμος έφυγε. Κι έκλαψα. Και είπα στον εαυτό μου: «τι έχετε κάνει με τον κήπο που σας ανατέθηκε κύριε;»

*Μετάφραση: Μαριάννα Τζανάκη.

Το θάνατό μας περιμένω
Όπως ένα παιδί τις διακοπές

Σ’ έναν τάφο θα μπούμε και οι δύο
Η βροχή σου θα είναι και δική μου
Από τον ίδιο άνεμο θα λουλουδίζουν οι καρδιές μας
Στων πλευρών μας το μαλαματένιο πανέρι
Το ίδιο μειδίαμα θα φωτίζει τα κρανία μας

Δεν θα είμαι πια μόνη
Ν’ αφουγκράζομαι τ’ αστέρια
Και τις αδύναμες μωβ οιμωγές
Από τ’ ανάλαφρα κύματα των πανσέδων
Κανείς δεν θα διακόψει πια
Τις σιωπηλές εκμυστηρεύσεις μας

Τον θάνατό μας περιμένω
Όπως ένα παιδί τις διακοπές.

*Μετάφραση: Νίκος Κοντομήτρος.

**Από το βιβλίο “Εγκόλπιο Ερωτικού Λόγου – Ανθολόγιο ξένης ερωτικής ποίησης του εικοστού αιώνα”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000.

Συμμετρίες

Στο φόντο: πέτρες, βράχια,
βουνά πριονισμένα σε κοντραπλακέ, βαμμένα
σχεδιασμένα σύμφωνα με την ανάμνηση
κάποιου για μια κάποια
ζωγραφιά ανεμοδαρμένων κορυφών.
Μπροστά: κανείς δε θυμάται
τι περιέγραψε αυτό, που το φόντο του
δεν ήταν όπως περιγράφτηκε
μια απότομη κίνηση προς κάθε σημείο:
αυτό που δεν περιγράφτηκε.
Δεξιά: λίγα βρύα, ένα και μοναδικό
φυτό: σκόρδο μαλλί και πλαστικό.
Αριστερά: πλάσματα που αλωνίζουν εδώ κι εκεί
αν σβήσει το ηλεκτρικό
ακόμη σχέδια για μια τεχνητή
βροχή που σίγουρα θα ξυπνήσει
μια εντελώς απερίγραπτη λαχτάρα.

*Μετάφραση: Σωτήρης Σουλιώτης.

*Από το βιβλίο “αυτό”, Εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2017.

Κύριε
τα κανάλια και ο τύπος σας
αγαπάνε
συνεντεύξεις
αναγνώσεις και
κολακευτικά σχόλια
μα γιατί με κοιτάτε έτσι
Κύριε;
φυσικά και σας θαυμάζω
ναι το ξέρω
δεν θα διαβαστώ ποτέ
υπήρξα άλλο ένα λάθος
των αιώνων
όμως εσείς Κύριε
συνεχίστε έτσι
μ’ αυτό το ζήλο
σας θαυμάζω
θα μαθαίνω όλα τα τελευταία
νέα σας

μα Κύριε κοιτάξτε!
το φως
λιγοστεύει
χλωμιάζει
τρεμοπαίζει
γιατί;

Ήμουν σε σύγχυση
τα νεύρα μου κρόσια
μαύρο σκοτάδι επικρατούσε
στην ψυχή μου
ένιωθα την κατάθλιψη
να με αγκαλιάζει
ώσπου ήρθες εσύ ξαφνικά
εκεί που δεν το περίμενα
μου ‘πιασες το χέρι
μ΄αγκάλιασες με το χαμόγελό σου
κι ένιωσα πάλι ζωντανός
ήταν θαύμα
ένα περιφερόμενο σαρκίο
ξαναγεννήθηκε
και βάλαμε μαζί
νέους στόχους για το μέλλον
μαζί ξεκινήσαμε
το μεγάλο ταξίδι της ζωής.