Ιδιοκτήτες καταστροφείς δημοσκοπήσεις εποχικές προσφορές προεκλογικές εξέδρες αναθέρμανση οικονομίας καταστολή εγκεφαλικών ιστών μισοτελειωμένα φαγητά τι θέλει να πει ο ποιητής ποτέ δε θα μάθουμε μεταφραστές υποκείμενων θεωριών προσβλητικές προσφωνήσεις ρούχα για όλα τα μεγέθη σώματα απόντα θα χαρούμε πολύ να σας συμπεριλάβουμε στην ατζέντα του ατελέσφορου μήνα φιλικά διακείμενοι στις εθελοντικές σφαγές προκαταρκτικές διαβουλεύσεις ανήμερα θηρία προκαταβολικές αναθεωρήσεις πνιγμένα γέλια μάς βρήκανε τα χρόνια ακόμα να συγκατοικήσουμε στα όνειρά μας μήπως να ξεκλέψουμε λίγα λεπτά παραπάνω οι μοναχικοί δρόμοι συναντιούνται λίγο πριν το τέλος των ευθείων εργόχειρα πώς αντέχεται τόση δυστυχία μετά τις δώδεκα (τα μεσάνυχτα) να έχεις ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά αποκοιμίζουν τα παιδιά δοχεία με αίμα γάτες σε οίστρο χαμένοι στα λόγια χαμηλά ημερομίσθια υψηλοί στόχοι βουλώνουμε τις τρύπες με ύφασμα οργάντζας εξουσιαστές εναντίον εξουσίας μακριά η διαδρομή από την ώρα που θα σηκώσεις το βλέμμα ευδιάκριτα σημεία δυσδιάκριτα όρια πίσω από σύμβολα κρύβονται ανθρωποδαμαστές αποστολή εξετελέσθη βουβά τα πουλιά κρατούνται σε κελιά από νοβοπάν ιδροκοπούν οι μύθοι να πείσουν για την αλήθεια τους εξαιρετικές αφηγήσεις εξαίρετοι μαέστροι εξαιρούνται οι κανόνες θυμάσαι νοσταλγείς χωρίς προφυλάξεις αποκόμματα ζωών ανήθικες προτάσεις τεχνοτροπία του όχλου σκέψεις διαμαρτύρονται συνθήκες κράτησης αποτυπώματα από παπούτσια νούμερο μηδέν (άγνωστο) γυμνοί πολυέλαιοι φωτίζουν τα σκοτάδια αιώνων μανούβρες ψήγματα υπομονής απόδοση ευθυνών βρεγμένα χαρτιά οι μυρωδιές δε σβήνουν ποτέ από τη μνήμη τσιμεντένιες φυλακές αποδράσεις στους δρόμους φεγγίτες καμωμένοι από όνειρα φιλάσθενες ανάσες δέντρα ξεριζωμένα κόβουν βόλτες σα φαντάσματα με χέρια σπασμένα τάφοι κοιμούνται υπό το άγρυπνο βλέμμα του ουρανού τρύπιες ομπρέλες καθυστερήσεις δρομολογίων χρόνια κωφοί κι αόμματοι ψάχνουν τη χαμένη Ατλαντίδα ζωντανοί σκελετοί χοροπηδούν τρομάζοντας τα πουλιά οι δρόμοι ξυπνούν τις νύχτες τις ημέρες παριστάνουν τους κοιμισμένους φύλακες των παιδικών ονείρων μας ο κόσμος δεν κατακτιέται αγαπιέται με ξεκούρδιστα ρολόγια προγραμματίζουμε τις δοσολογίες που μας αναλογούν αποστειρωμένη ελευθερία με λίγη εσάνς αποσταγμένου θυμιάματος παλιοκαιρισμένη η χλαίνη κρεμασμένη στα σχοινιά της αειφόρου συγκομιδής πτωμάτων οι πετεινοί έπαψαν να λαλούν σε μια κόλλα αναφοράς καταγράφονται ζωές δίχως πρόσωπο έσπασαν τα στηρίγματα και φάνηκε ο ζόφος της μηρυκασμένης συνήθειας διασταυρωμένες πληροφορίες μάς ενημερώνουν για το άτοπο της πληροφορίας τίποτα δεν θα αλλάξει εάν δεν (το) αγαπήσεις πραγματικά σταθμευμένες οι ώρες αναλώνονται σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων προκαθήμενοι σε έδρες ξοδεύουν και το τελευταίο γραμμάριο γνώσης πεινασμένοι αυλικοί διαπληκτίζονται με λιμοκοντόρους άμοιροι ευθυνών εξάγουν σκάρτο εμπόρευμα από το περίσσευμα της διαλλακτικής σύζευξης κοπράνων και αίματος αθυρόστομοι ταραξίες ενέπνευσαν την ποινικοποίηση εξαγωγής δοντιών και νυχιών στις στέπες της ερήμου ανθίζουν τριαντάφυλλα χάνεται η ανάσα μας μέσα σε νάιλον σακούλες ομαδικές απόπειρες δολοφονίας νέων (άνευ ηλικίας) κάποτε ο άνθρωπος θα απεκδυθεί το ρόλο του εξουσιαστή άκου δες μίλησε άσε το φεγγάρι να πλανέψει τους δείκτες των χεριών σου άσε την ομίχλη να δροσίσει τα χείλη σου άσε τον πόνο να κατέβει στο σώμα της γης πώς θα (μάς) ακούσουν ποια λόγια θα γκρεμίσουν το τείχος της πνευματικής αναπηρίας η πρόνοια της προνοητικής καταστολής η αοιδός ξεψύχησε κανείς δεν άκουσε τι ψιθύρισε στο αυτί του ανέμου αφυπνίστηκε η σάρκα και τώρα ζητάει αίμα η πολλή θεωρία σκοτώνει τη σκέψη καθοδήγηση σε ελεύθερη μετάφραση αυτόχειρες κρεμασμένοι στα κλαδιά της τραγικής ειρωνείας αναπολείς στιγμές του μέλλοντος στο ύψος του εμπροσθοβαρούς παρόντος η αγανάκτηση ανασηκώνεται στα δυο της πόδια κυκλοφοριακοί συνειρμοί οπισθοδρομικές υπερβάσεις μεταλλαγμένοι λαιμοί αφύσικο το όλον του σήμερα παρατάσσει τις δυνάμεις του στο επέκεινα οι κατσαρίδες ευγνωμονούν τους φωταγωγούς για την καθημερινή προσφορά τους το λουλούδι του κάκτου θα ανθίσει νωρίτερα προμηθευτές διαλόγων πελάτες μονολόγων ασβεστωμένα πρόσωπα αποχαιρετούν τη μιζέρια η θέληση αποστρέφεται την ένδεια της απόφασης μεταξοσκώληκες ροκανίζουν τρυφερά τις πρώτες κουβέντες του βίου τους κοινωνικός καμβάς με ξεθωριασμένες λεπτομέρειες οι ρόδες του μυαλού οργώνουν τα σύννεφα αφήνοντας ένα αμυδρό αποτύπωμα όσων ονειρευτήκαμε λιγότερο αύριο περισσότερο σήμερα πρώιμα σημάδια δείχνουν εκεί που δεν θέλαμε να φτάσουμε ατροφικοί κριτικοί σχολιάζουν την απουσία μέριμνας φιλόστοργοι υπερόπτες καταργούν την αλυσίδα των συνεχόμενων αιματοβαμμένων πρωινών πριν λύσεις έναν κόμπο βεβαιώσου πρώτα πως υπάρχει καβούρια στις τσέπες τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος κανείς δεν κατάφερε να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση ανάλγητο το ψέμα ξυρίζει τις φαβορίτες της κάλπικης μοίρας άλλη μια αλληγορική μέρα προσκρούει στον τοίχο της κουτσής ιστορίας νεκροταφεία αυτοκινήτων φοβικοί εναντίον εμμονικών η διαιώνιση της βίας της επιβίωσης της αντιβίωσης η γελοιότητα και η επικινδυνότητα να μιλάς για όραμα και να σκοτώνεις τα όνειρα άλλοι διαβάζουν το βιβλίο άλλοι μένουν στα σημεία στίξης δεσμοφύλακες παρακαταθήκη κι όλα αυτά για λίγα χρόνια ζωής

*Από το ιστολόγιο http://vickyliouka.blogspot.com/

Γιορτές

Σήμερα
κάπως δύσκολα σηκώνεται
στα πόδια του αυτό το ποίημα

Είναι μπόλικα και έχει το καθένα
δύο γιορτές
μια ονομαστική
βαριά
και μια πιο ανάλαφρη
της ημέρας

Όταν πλησιάζει ο καιρός
ξαπλώνουν και πριονίζουν τις άκρες από τις λέξεις
κόβουν δυο γράμματα
στο περίπου την κατάληξη
και όπου έγραφα εγώ
ή και εσύ μένει το ίδιο

*

Ποιήματα Σκέτο

Ποιήματα με ροδάκια
που σκαλώνουν στα πεζοδρόμια
και κάνουν πολύ θόρυβο
λίγο πριν ανοίξει το μετρό

*
Ποιήματα που κρέμονται στα κλαδιά
δίπλα στα τζάμπα λεμόνια

*
Ποιήματα στερεωμένα σε αυτοσχέδια ράφια

*

Ποιήματα που χάσαν το τελευταίο λεωφορείο Ζωγράφου
και ξημερώνουν Κυψέλη

*

Ποιήματα που περίμεναν σε φυτώρια
να ‘ρθει εκείνο το ρεπό
ή κανα έξτρα εικοσάρικο

*

Ποιήματα που περπατάνε πάνω κάτω την Πατησίων

*

Ποιήματα που στιβάζονται
σε στρατιωτικά νοσοκομεία
με την πιο τρελή συνοδεία

*

Ποιήματα που θα γραφτούν
χωρίς τις παλιές αφιερώσεις

*

Ποιήματα καραντίνας

*Από τη συλλογή ‘Ποιήματα σε δόσεις”.

Παρατηρώ μία αποκαλυπτική
φωτογραφία της Amy Winehouse
από τη σκηνή, στην οθόνη μου
και θυμάμαι ότι σαν παιδί
δεν έκανα άλλο παρά ερωτήσεις

-Μ’ αγαπάς μαμά;
-Γιατί δεν πετάει η ραπτομηχανή;
-Πότε κοιμάται η θάλασσα;
-Γιατί σε κάποιες ταινίες πεθαίνουν οι καλοί;
-Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;
-Γιατί οι γιατροί φοράνε άσπρα ρούχα;
-Πού πάνε οι προσευχές;
-Γιατί αυτοκτονούν οι άγγελοι;

*Από τη συλλογή “Οδηγίες χρήσης ιπτάμενης ραπτομηχανής”, Εκδόσεις Οδός Πανός, 2020.

MOVE IN DARKNESS

move in darkness
know the touch of a woman

a wall of normalcy
wraps your body
strangles
brightens

wrinkled ugliness
sin
fear
admission

two days later
you shudder
& take 2 aspirins

ΚΙΝΕΙΣΑΙ ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ

κινείσαι στα σκοτεινά
γνωρίζεις το άγγιγμα μιας γυναίκας

ένα πέπλο κανονικότητας
τυλίγει το σώμα σου
στραγγαλίζει
φωτίζει

ρυτιδιασμένη ασχήμια
αμαρτία
φόβος
παραδοχή

δύο μέρες μετά
ρίγη σε διαπερνούν
& παίρνεις 2 ασπιρίνες

*

CONFLAGRATION

I wonder
how many matches
it would take
to lay a single-file trail
from here
to richard nixon’s ass.

It’s probably not a good idea.
I can see him now,
waving his singed prick
on nationwide television,
telling how it was saved
by a tub of confidence
provided by
his silent majority.

ΠΥΡΚΑΓΙΑ

Αναρωτιέμαι
πόσα σπίρτα
χρειάζονται
για να φτιάξεις μια μονή γραμμή
από δω
μέχρι τον κώλο του ρίτσαρντ νίξον.

Πιθανότατα δεν είναι καλή ιδέα.
Τον βλέπω τώρα,
να κουνά πέρα δώθε το ξαναμμένο καβλί του
Pat Parker (1944-1989)
στα κανάλια εθνικής εμβέλειας,
εξηγώντας πώς το γλίτωσε
η υπερβολική εμπιστοσύνη
που του παρείχε
η σιωπηλή πλειοψηφία.

*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Τεφλόν”, Νο 10, Χειμώνας-΄-Ανοιξη 2014. Μετάφραση: Kyoko Kishida], Maleficia.

Πλάτων
Ψυχή και (π)οίηση
Διαλεκτική των αντιθέτων

(πενήντα επτά επιγράμματα)

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ
ΕΠΙΘΥΜΗΤΙΚΟΝ
Είναι

Παραμυθία
στις επίγειες χαρές
των φαινομένων.

…στων αισθήσεων
την αυτοκρατορία
κυριαρχία…

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΥΛΙΣΜΟΣ
ΕΠΙΘΥΜΗΤΙΚΟΝ
Μη είναι

Γαστριμαργική
και τερψιλαρύγγια
η αισθητική;

Χαλκός ηχών
το κέρδος της προδοσίας
το αλαλάζον.

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΨΥΧΙΣΜΟΣ
ΘΥΜΟΕΙΔΕΣ
Είναι

Κοίλα όστρακα μνήμης
εγκιβωτίζουν
την απουσία.

Πόνου και χρόνου
αγάλματα γλύφουν
τη χαίνουσα πληγή.

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΨΥΧΙΣΜΟΣ
ΘΥΜΟΕΙΔΕΣ
Μη είναι

Φόβος Θεού και
-βούλησης Συμπληγάδες-
Φόβος Θανάτου.

Δίκης οφθαλμός·
των αδύναμων θνητών
φαντασίωση.

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΛΟΓΙΣΜΟΣ
ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΝ
Είναι

Τυφλός Οιδίπους
κορυφαίος του χορού
της επίγνωσης.

Κώδικας της γλώσσας
το θέατρο του νου·
μπαρόκ οι τόνοι.

ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΟΣ ΛΟΓΙΣΜΟΣ
ΛΟΓΙΣΤΙΚΟΝ
Μη είναι

Δημοκρατία
των Αθηναίων˙
ύβρις προς τους Μηλίους.

Χαρακίρι
της άστοργης εκδίκησης
το ΜΗΔΕΙΑμα.

ε
κοίτα
τα άστρα χάνονται στο βαθυγάλαζο τοπίο
και συ περπατάς
οι στιγμές που περίμενες πως κάτι σπουδαίο θα συνέβαινε
ποτέ δεν ερχόταν
-κάτι έχεις μάθει-

ε
θα ‘ρθουν δυσκολότεροι καιροί
γι αυτό φύτεψε ένα κυκλάμινο
ενώ τα πλήθη ουρλιάζουν
οι συγγραφείς μας δεν
λένε τίποτα

ε
άδειασε το ποτήρι σου
χαμογέλα
πάρε ένα ουράνιο τόξο
ένα χάρτη μια σαΐτα
και
εκτοξεύσου

*Από τη συλλογή «Αυτά που γράφτηκαν κάτω από βρώμικο φως»
**Εμείς πήραμε το ποίημα και τη φωτογραφία από εδώ: https://christinehag.wordpress.com/2021/07/31/ektoxeysi-mesa-sti-nyxta/

Μόλις είχαμε συναντηθεί
όταν άρχιζε να βραδιάζει.
«Δεν μπορώ τώρα
να κάνουμε έρωτα»,
μου είπε,
«πρέπει να είμαι ξεκούραστος,
να έχω ύπνο κι ένα γερό πρόγευμα».
Έμενε σ’ άλλη πόλη
και την άλλη μέρα
θα έφευγε.
Το ραντεβού είχε γίνει
με δική μου πρωτοβουλία.
Δεν είχα χρόνο, ούτε κρεβάτι,
ούτε πρόγευμα,
κι επειδή ήταν τόσο λαχταριστός
στην πρώτη γωνία τον άφησα.

*Από τη συλλογή «Το γυμνό ζευγάρι και άλλα ποιήματα» (1990).
Το ποίημα δημοσιεύτηκε εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2021/07/30/αλεξάνδρα-μπακονίκα-άρνηση/ και εδώ: https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=11286.msg745833#msg745833

α

με ξύπνησε το φεγγάρι τραγουδώντας ένα σκοπό
και βρέθηκα στο σπίτι των γονιών μου
που το ποθούσα-μητέρα πατέρας- καβαλημένοι
και εγώ με την αναπνοή έξω απ το σώμα

ούτε ο ήλιος βγήκε την μέρα αυτή
γυμνή περπατούσα με πέλματα να πονούν
σε πισσαρισμένο δρόμο τέλος ξάπλωσα
και μια λαχτάρα με γραπώνει

β

Ο ήλιος καίει τις ρίζες
μακριά η ημερομηνία 401 π.χ
ο άνθρωπος γεννήθηκε με δυο πουλιά
ξερίζωσε το ένα
ελεύθερος αναζήτησε τα’ άλλα πουλιά
αυτά που πέταγαν αγαπούσε πιο πολύ
με χειρονομίες με πήρε ένα απ’ αυτά
και μ’ έβγαλε απ’ την λίμνη που κρυβόμουν

γ

ένα παιδί πάντα στο όνειρο μέχρι το χάραμα/
σε σκουπιδότοπο το βρήκα/ σε μάντρα/

μέσα μου ήξερα/
δικό μου γέννημα ήταν/

μια τσιμπιά στο μπράτσο/
μέλισσα με συναισθήματα και βλέμμα ανθρώπου
λιγδιάρικο μωρό φώναξα και ξαναφώναξα/ και γλίστρησα/
φύγε από πάνω μου/ δεν σε αναγνωρίζω

δ

Ναυάγιο το ταξίδι
Και το κραταιό φιλί ανύπαρκτο
Στεγνά τα χείλη και το κάθε τι
Σταφύλι και ρόγα κουκούτσι χυμός
Αναδύονται και ένα σώμα στο χώμα μπηγμένο
Αναφωνεί το υπέρτατο όχι
Νοσταλγία, νοσταλγία, νοσταλγία, φωνάζω
Τώρα η πόρτα ανοιχτή περάστε κόσμε

στο Θοδωρή

Έπεσε σαν κεραυνός
η φυγή του φίλου μου
του Θοδωρή Μπασιάκου
έμεινα με το στόμα ανοιχτό
αρνιόμουν να το πιστέψω
δεν μπορεί, έλεγα
και είχε τόσα να δώσει ακόμα
μ΄αυτή τη δικιά του ποίηση
που είχε άρωμα
που είχε χρώμα
είχε αγάπη για τον άνθρωπο
και την ελευθερία
αφοσίωση στους κοινωνικούς αγώνες
α ρε Θοδωρή
κι ήθελα τόσο πολύ
να ΄ρθω να σε βρω
να τα πιούμε
στα ωραία στέκια που σύχναζες
να μου γνωρίσεις τους φίλους σου
μα δεν πρόλαβα
δεν πρόλαβα.