Ηττηθήκαμε
κι όταν πλέναμε τα δόντια μας
κι όταν οι συζητήσεις έγιναν ενδιαφέρουσες
Το καυλωμένο μουνί της δεσποινίδος Νάνσι στο Τραμ
καμία εντύπωση.
τα επτά θαύματα του κόσμου ήταν όντως επτά
Ο ήλιος δεν βοηθάει
μεγάλα κομμάτια πόλης ξεφλουδίζονται
Ο άντρας που σταυρώθηκε στο Ακαπούλκο
δεν ήταν ο Μεσσίας – είχε πλαστό διαβατήριο Μεξικοκαναδού
-Οι βόμβες δεν πέφτουν στο κέντρο του νοσοκομείου. Άγρια σύννεφα τις παρασύρουν.
-Τι πάει να πει άγρια; Βομβαρδίστε, οβερ
Ο αρχηγός των πολιτών αποφαίνεται :
δεν ήταν σφαίρα τον Γρηγορόπουλο τον δάγκωσε σκύλος.
Ας κάνουμε τώρα ένα πάρτι!
Ό,τι θέλεις πίστεψε.
Ηττηθήκαμε παράδοξα, χωρίς μάχη
Η Ηθική ντυμένη υπηρέτρια
στην εξαιρετική πορνοταινία εποχής
θα κάνει όλη την λάτζα για εμάς.
Author Archives: Το κόσκινο
Νάνος Βαλαωρίτης, Τροία
Πόσοι στο πέλαγος πόσοι πνιγμένοι
Κι όσοι γυρίζοντας θα ναυαγήσουν
Όλοι περίμεναν να σ’ αντικρίσουν
Μονάχα ο θάνατος δεν περιμένει.
Στις αμμουδιές θυμήσου οι πεθαμένοι
Καθώς περνάς γυρεύουν να μιλήσουν
Κείνα που χτίσαμε θα μας γκρεμίσουν
Μοιάζει να νίκησαν οι νικημένοι.
Τούτη την άνοιξη κανείς δεν ξέρει
Ο ποταμός μού γέμιζε το στόμα
Κι ο ήλιος με κρατούσε από το χέρι.
Τ’ άλογα γύρισαν χωρίς το σώμα
Όταν ξανάρθαμε το καλοκαίρι
Θεέ μου πώς άλλαζαν οι πύργοι χρώμα.
*Το ποίημα και τη φωτογραφία της ανάρτησης τα πήραμε από εδώ: https://poiimata.com/2021/09/12/troia-nanos-valaoritis/
Alda Merini, La vergine / Η παρθένα
Non avete veduto le farfalle
con che leggera grazia
sfiorano le corone in primavera?
Con pari leggerezza
limpido aleggia sulle cose tutte
lo sguardo della vergine sorella.
Non avete veduto quand’e notte
le vergognose stelle
avanzare la luce e rotarla? …
Cosi, timidamente, la parola
varca la soglia
del suo labbro al silenzio costumato.
Non ha forma la veste ch’essa porta,
la luce che ne filtra
ne disperde i contorni. Il suo bel volto
non si sa dove cominci, il suo sorriso
ha la potenza di un abbraccio immenso.
Δεν έχετε δει τις πεταλούδες
που με ανάλαφρη χάρη
μαδούν των λουλουδιών τα πέταλα την άνοιξη;
Με την ίδια ελαφρότητα
καθάριο αναδύεται πάνω από όλα
το βλέμμα της παρθένας αδελφής.
Δεν έχετε δει όταν είναι νύχτα
τα ντροπαλά αστέρια
να προβάλλουν το φως και να το αποσύρουν; …
Έτσι, δειλά, η λέξη
περνάει το κατώφλι
των χειλιών της στη συνήθη σιωπή.
Δεν έχει σχήμα το φόρεμα που φορά,
το φως διεισδύοντας μέσα του
διαχέει τα περιγράμματά του. Η όμορφη όψη της
κανείς δεν ξέρει πού αρχίζει, το χαμόγελό της
Έχει τη δύναμη μιας απέραντης αγκαλιάς.
*Από το δίγλωσσο βιβλίο (ιταλικά και ελληνικά) Ανθολογία ποιημάτων (1951-2008) της Alda Merini «Θεϊκή μανία», Εκδόσεις Ρώμη. Μετάφραση: Έλσα Κορνέτη.
Χρήστος Διαμαντής, Δύο ποιήματα
3
Στον αυτοπροσδιορισμό
Ο ρατσισμός είναι καλός.
Ξαπλώνω στο κρεβάτι και σκέφτομαι τα μαύρα σου μαλλιά.
Σκέφτομαι τα μαύρα σου μαλλιά, την άσπρη λάμπα και το λευκό ταβάνι.
Ένα ποντίκι τρέχει στο πάτωμα κι ο ρατσισμός είναι πάντοτε καλός.
Τα ποντίκια τρέχουν
και εγώ σκέφτομαι τα μαύρα σου μαλλιά και το λευκό ταβάνι,
την άσπρη λάμπα και τον ρατσισμό που είναι πάντοτε καλός.
Σκέφτομαι τη λευκή οροφή και τα μαύρα σου μαλλιά
τον ρατσισμό που είναι πάντοτε την άσπρη λάμπα καλός
σκέφτομαι τη λευκή οροφή τα μαύρα σου κι ο ρατσισμός μαλλιά
που είναι πάντοτε η άσπρη λάμπα καλός η λευκή κι ο ρατσισμός
οροφή τα μαύρα σου που ειναι πάντοτε ΜΠΑΜ
Η λευκότητα του ουρανού που μαγνητίζει / των ποντικών
το αίμα που μυρίζει / τα μαύρα σου μαλλιά / κι ο ρατσιμός
που είναι πάντοτε ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ
Η λευκότητα του ουρανού που μαγνητίζει / των ποντικών
το αίμα που μυρίζει / τα μαύρα σου μαλλιά / κι ο ρατσιμός
που είναι πάντοτε ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ
ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ ΜΠΑΜ
4
Στον Νίκο Μπόνου
Διπολική
ανησυχία
καταστροφική
εφηβική.
Δυσμορφική
ανυπαρξία
παρελθοντική
ερωτική.
Σώμα
τρεμάμενων
υγρών.
*Από τη συλλογή “Κρυφές σπουδές”, Εκδόσεις Θράκα, Φεβρουάριος 2021.
Νίκος Σφαμένος, ο μαθητής της πρώτης δημοτικού
Hafez Mousavi, Τρία ποιήματα
Η σκιά
Ήμουν ένας απ’ αυτούς
που τρέχαμε λαχανιασμένοι
και οι σκιές μας
μπλέκονταν στου δρόμου την άσφαλτο.
Ξαφνικά
άνοιξαν πυρ από μπροστά
εν ριπή οφθαλμού.
Εκείνοι έπεσαν κάτω
κι εγώ συνέχισα να τρέχω.
Οι σκιές τους
στην άσφαλτο
ήταν ακόμα μαζί μου
λαχανιασμένες.
*
Δικάστηκε ο ποιητής
Δικάστηκε ο ποιητής
Για συνενοχή με τον δραπέτη.
Εκείνος δεν είχε τίποτε να πει
Για να υπερασπιστεί
Κι έτσι δέχτηκε την κατηγορία.
(Είχε ανοίξει μια πόρτα στα όνειρα του δραπέτη)
Ο ποιητής καταδικάστηκε σε ισόβια ξαγρύπνια.
*
Το φθινόπωρο δεν έχει τίποτα νέο να πει
Το φθινόπωρο δεν έχει τίποτα νέο να πει
όμως
μόλις σκαρφαλώσει
στου ανέμου την έδρα
ξεσπάνε σε δάκρυα τα δέντρα!
*Δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Ένεκεν», τεύχος Ιανουαρίου-Αυγούστου 2021. Μετάφραση: Babak Sadeq Khanjani.
Οι επιστολές του Νίκου Καββαδία από την Αυστραλία στην ανιψιά του Έλγκα, που έφυγε από τη ζωή
Σύμφωνα με ανακοίνωση των Εκδόσεων «Άγρα», πριν λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή η Έλγκα Καββαδία. Η Έλγκα Καββαδία γεννήθηκε το 1937 και ήταν κόρη της αδελφής του Νίκου Καββαδία, Τζένιας. Για 35 χρόνια υπήρξε πιστή φίλη και συνεργάτιδα των Εκδόσεων «Άγρα».
Το ελληνοαυστραλιανό ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι η Έλγκα ήταν αποδέκτης επιστολών από τον θείο της, Νίκο Καββαδία, όταν αυτός ήταν εν πλω. Σε βιβλίο που εκδόθηκε από τις Εκδόσεις «Άγρα», με τίτλο «Νίκος Καββαδίας, Γράμματα στην αδελφή του Τζένια και στην Έλγκα», περιλαμβάνονται και δύο επιστολές του Νίκου, που στάλθηκαν μία από το Φριμάντλ της Δυτικής Αυστραλίας και μία από τη Μελβούρνη, το 1951.
Η γνωριμία της Έλγκας με την «Άγρα» έγινε το 1985 περίπου, όταν συμφωνήθηκε να εκδοθούν τρία τεύχη με το ιστορικό του θεσμού των 25-29 Παιδικών Βιβλιοθηκών που έστησε και διηύθυνε η Έλγκα στις δεκαετίες ’80 και ’90. Πειραματικές και πρότυπες παιδικές βιβλιοθήκες σε διάφορα σημεία της Ελλάδας (στο Βελβενδό, τα Πομακοχώρια, την Ελευσίνα και αλλού), τις οποίες ζωντάνεψε η ίδια με υποδειγματικό τρόπο, βάζοντας τον πήχυ πολύ ψηλά. Δυστυχώς, το ελλαδικό Κράτος οδήγησε αυτόν τον θεσμό σε κλείσιμο μετά το 2000.
Το 1987 συμφωνήθηκε να εκδοθούν τρία μικρά πεζογραφήματα του Νίκου Καββαδία, τα αριστουργηματικά «Λι», «Του Πολέμου» και «Στο Άλογό μου», που της τα είχε προσφέρει προσωπικά για να τα διαχειριστεί όπως ήθελε ο πολυαγαπημένος θείος της. Εκδόθηκαν σε δύο μικρά βιβλιαράκια που έκαναν αμέσως μεγάλη αίσθηση το 1989, και το 1990 η μητέρα της Τζένια και η ίδια εμπιστεύθηκαν στην «Άγρα» τις τρεις κεντρικές ποιητικές συλλογές του Νίκου Καββαδία «Μαραμπού», «Πούσι» και «Τραβέρσο» καθώς και το σπουδαίο πεζογράφημά του «Βάρδια».
Στις ίδιες Εκδόσεις σχεδιάστηκαν δύο τόμοι επιστολών του Καββαδία («Αλληλογραφία Νίκου Καββαδία – Μ. Καραγάτση», με επιμέλεια της Μαίρης Μικέ, και «Νίκος Καββαδίας, Γράμματα στην αδελφή του Τζένια και στην Έλγκα»). Ακολούθησαν άλλοι τόμοι, όπως το «Ημερολόγιο ενός τιμονιέρη», με έρευνα, σύνθεση και επιμέλεια του Michel Saunier, και «Ο αρμενιστής ποιητής» με έρευνα, σύνθεση και επιμέλεια του Μιχάλη Γελασάκη, που περιείχαν άγνωστα, ανέκδοτα ποιήματα, πεζά, επιστολές και φωτογραφίες.
Με την έγκριση πάντα της Τζένιας (όσο ήταν εν ζωή) και της Έλγκας Καββαδία, εκδόθηκαν αρκετές μελέτες για το έργο του ποιητή.Τα τελευταία χρόνια, η Έλγκα Καββαδία μετέφραζε υποδειγματικά για τις Εκδόσεις «Άγρα» τα βιβλία του Μαροκινού πεζογράφου Μαχί Μπινμπίν («Τα Αστέρια του Σιντί Μουμέν», «Χαρράγκα» και «Ο τρελός του βασιλιά», που κυκλοφόρησε τέλη Ιουλίου του 2021).
Όπως αναφέρεται, η Έλγκα Καββαδία υπήρξε μια πολύ έξυπνη γυναίκα, με πολλά αποθέματα κεφαλλονίτικου χιούμορ, πλούσια λογοτεχνική παιδεία, αυστηρότατο ηθικό κώδικα, μεγάλη γενναιοδωρία με τους ανθρώπους που εκτιμούσε, απόλυτα πιστή φίλη για τους ανθρώπους που αγαπούσε και άσβεστο πάθος για το έργο του θείου της, που φρόντιζε με πολύ σοφές κινήσεις να το διαδώσει και να το προστατέψει.
Θεοδώρα Βαγιώτη, Έρως φανίζεται
Μια ψυχή ταριχευμένη
ανθός αποξηραμένος
που εγκλωβίστηκε στην παραφίνη
σήμερα καίει
το φιτίλι της
πιο γρήγορα από ποτέ
προχωρώντας στον άνεμο
με τη χείρα του επιταφίου
να την προστατεύει όπως – όπως
κι όμως σκέπτεται
/όπως σκέπτεται κανείς μεταθανάτια
πώς θα ήταν ένα τελευταίο ταξίδι
/ορθρινά περάσματα του μοίχου εαυτού
με εισιτήριο που πέρασε ο ελεγκτής
αδιάφορα
/βεβαίως
και μια απόβαση πολεμόχαρη σαν αυτή
των δυνητικών αισθημάτων
ντροπή το μίσος
/κι ο έρωτας ίσως
που νικηφόρα εκβαίνει
για τα μάτια σου μόνο.-
Λεωνίδας Καζάσης, Βάγια κατακόκκινα, δώρα βαθιάς πληγής
Οδύνη τον ήλιο έσβησε,
που τις ροές στέγνωσε!
κι οι συμφορές
καπνιά έγιναν σιβυλλική, απροσπέλαστη.
*
Λεξειλίκτης
στις θηλές σου ανεπαισθήτως,
ακραία διακυβεύοντας,
αποβαλλόμενος,
τα όμματά σου αποσπώντας,
καταρρίπτων και καταρριπτόμενος,
από το αποκορύφωμα βουτώ
ενώ τα χείλη σου τα αφίλητα,
των ρημάτων την διακονία υπονομεύουν.
Μέσα στον δράκο που ανετράφης,
ο ερωτισμός σου κίβδηλος, διανοητικός
τα λοίσθια πνέει!
Τα σκέλη σου, ανοίγοντας, στην Αλγηδόνα προτάσσεις,
θύμα της, ικεττεύοντας, να γίνεις.
Στα μάτια σου βαθιά δεν θα κοιτάξω.
Των θηλών σου την σκληρή ανατριχίλα
τα χείλη μου δεν θα γευθούν.
Φαντασίας τυράγνια, των βλεννών σου εύοσμη αφή ηδονική!
Άγρας ερώτων παρωδία,
θηλυμανούς συγκομιδή αποκαρδιωτική.
Υ.Γ. Κι αν δράκος τρομοκράτησε το πρώτο σκίρτημά σου,
το θηλυκό μειδίαμα φωλιά!
των υμένων το σμίξιμο γητειά!
το σαπφικό αγκάλιασμα!
Sine Lege, Η ομορφιά
εξεφράσθη ο – δικός – κυρίαρχος λαός
λήξαν το ζήτημα
η ομορφιά – της επανάστασης αιωνόβια συνηγορέσα -παραμένει
ασύνορη, ανελέητη, απάτριδη
επώνυμη – άνευ προελεύσεως ονομασίας –
εις πάντας αφειδώς δωριζόμενη, αφόβιστη, απάτητη
από τας γενικός των αρχηγών συνελεύσεις πάντοτε
φυγόδικη
αντάρτισσα που δεν κρατάει από υμών προγόνους
λυσσαλέα της εθνικής σας θλίψεως εχθρός
ασφυκτιώσα μέσα στα δια της βίας φορεμένα
στερητικά
ποτάμι κόκκινο που κυλάει ανάμεσα σε γκρίζα
σύρματα και πλέγματα
μόνη της πάντοτε και πλάι μας για πάντα
παντιέρα δίχως όνομα με όνομα που το χαρίζει σε
όλους
η ομορφιά – συνηγορέσα αιωνόβια της επανάστασης –
*Από τη συλλογή “Π”, Εκδόσεις Bibliotheque, 2021.











