Στους αστραγάλους της μέρας φαίνεται καθαρά πια η υπογραφή του κακού δέσμιοι της κάθε ώρας, σκλάβοι της νύχτας δεμένοι στα κάγκελα του κρεβατιού μια φυλακή, μια απειλή εκεί έξω ένας μίμος του θανάτου είναι κι όλα μαζί πάντα σ’ ένα βλέμμα ασθενείας χωρίς να έχεις κάπου ν’ ακουμπήσεις αποκλεισμένοι μέσα στο όνειρο του τίποτα άλλοι τον είπανε φθόνο, φαρμάκι του αέρα αυτόν τον ασταμάτητο ρόχθο αλλά ποια πόρτα άραγε από το πρωί της οργής ως το σκοτάδι της ερημιάς να ’ναι ανοικτή να μας περιμένει άδολα ένα κοτσύφι μόνο, κτυπημένο ύπουλα αίματα γεμάτο, στον ύπνο μας κάθε τόσο μας γνέφει ποιο παράθυρο άραγε να μένει ακόμη ορθάνοικτο στον κόσμο μα δεν είναι ερώτηση τώρα αυτή για μας μόνο δηλητήριο, ναι μόνο δηλητήριο είναι διότι έτσι αναπνέουμε τον εχθρό. Γύρισες ξανά πλευρό κι είδες την Παρασκευή θυσία το Σάββατο λάφυρο του δαίμονα.
*
ΕΛΕΥΣΙΝΑ
Μόνο αυτή απέμεινε να ψάχνει το κλαδί της η μέλισσα, η απόδειξη του θάρρους αλλά κάποτε εδώ ήταν μια λέξη θα τη θυμηθώ, θα τη θυμηθώ ναι, ένας ολόκληρος κόσμος απλωνόταν ως πέρα στη θάλασσα τώρα ένας απόκληρος ουρανός στάχτη στα μάτια να τα σφραγίσει για πάντα θέλει κι οι ίριδες λεηλασίες και καπνοί μόνο αυτή η μέλισσα απέμεινε να με ψάχνει ως πότε.
σαφής είναι η μνήμη εκείνης της μέρας, ασαφής παραμένει η αίσθηση, εντελώς δεν την κατέχω. Κατέχω τον χώρο. Ο χώρος είναι ο δικός μου, γνωστός χώρος, ελάχιστα ελεύθερος, το χρώμα στο τοίχο άσπρο σπασμένο, άσπρη ήταν νομίζω όλη η κάμαρα^ απόγευμα ήταν, αυτό το θυμάμαι, αποπνικτικό και ζεστό. Αγαπημένα πρόσωπα δύο, είχαν ζήσει δύο βδομάδες στο δικό μου γνωστό λευκό χώρο. Στην ανάμνηση ο χώρος ευρύνεται ελευθερώνει την κίνηση, πλαταίνει σε μάκρος, απλώνεται, προδίδεται λίγο. Τα υπόλοιπα χάνονται στο ασαφές και εναλλασσόμενο γύρισμα επιθυμίας, ζέστης πολλής, υγρασίας, αφής. Επιθυμία είναι κυρίαρχη αίσθηση, Υπάρχει ακόμα κλίμα ευεξίας^ μάλλον υπερδιέγερση ευεξίας και καλύπτει μόνο τον ένα, ενώ ο άλλος παραμένει στην άκρη του κύκλου, μόλις, αμυδρώς φωτιζόμενος, ωστόσο υπάρχων, κατ’ αυτό το ποσοστό της συμμετοχής συμμετέχων^ ίσως διαστάζων, σαφώς υπολειπόμενος του άλλου. Στο κέντρο του δεύτερου κύκλου βρίσκω ξανά και του δύο, το ίδιο σκληρά φωτισμένους, σε ισοδύναμο πάθος, στην πιο πλήρη γνώση του σώματος που στο ρυθμό τους συμπλέκονται τέλεια. Εν μέρει υποψιασμένοι, πιθανώς έκπληκτοι^ παραμένουν στο εκτυφλωτικά φωτισμένο κέντρο του κύκλου, αισθησιακοί και αναμένοντες. Αυτό δεν θα αλλάξει^ είναι σαφής η ανάμνηση. Η αίσθηση πάλι διαφεύγει της μνήμης. Σύντομα θα περάσω στο τρίτο και τέταρτο κύκλο. Απαιτώ την ακριβή αίσθηση. Ξαναρχίζω. Ζεστό απόγευμα, καλοκαίρι, επιθυμία, διακεκομμένη αφή, έρωτας. Στην επιστροφή της η μνήμη και τώρα αφήνει οξύτατο πόνο. Κυριαρχώ της αισθήσεως. Μνήμη και γεγονός απολύτως ταυτίζονται. Εμπεριέχω τον άλλον. Εγκλείω τον άλλον στην πλήρη παραδοχή του, η παραδοχή του καθορίζει την αίσθηση, η εκ των προτέρων ανεπιφύλακτη παραδοχή του, στην υποψία καθώς και στην άρνηση, στην προσφορά και κατάφαση. Παραδοχή, είπα και είμαι σαφής, όχι ταύτιση αγαπημένου, ιδιαιτέρως αγαπημένου προσώπου. Συγκεκριμένου προσώπου του υπαρκτού/ Συγκεχυμένης, πιθανώς αβεβαίας, εν πολλοίς παραμορφωτικής μυθολογίας, όμως εκ των προτέρων παραδεδεγμένης και απολύτως χαριστικής Εν τέλει αγαπημένης μυθολογίας. Ιδιαιτέρως αγαπημένου προσώπου. Αυτό καθορίζει την μνήμη, αυτό καθορίζει την αρχή, όχι το τέλος της ιστορίας. Αυτός ήταν ο χώρος και οι άνθρωποι δύο, και ο λόγος ο μεταξύ τους υπαρκτός, ευρύς, αναγκαίος, όπως εγγράφεται σε έρωτα, με διάρκεια μεγάλη. Και οι δύο εξ ίσου το νόμιζαν. Ο τρίτος κύκλος κατέχει στην μνήμη μικρότερο χώρο. Τον χώρο ακριβώς μόνου και όρθιου ανθρώπου που ψάχνει κάτι στην μέση της κάμαρας. Είπα μόνο ανθρώπου. Η υποψία τομής που θα διχάσει τον κύκλο και την ανάμνηση, αποπέμπτεται αδίστακτα, δεν υπάρχει ακόμα κανένας ιδιαίτερος λόγος. Εκτός απ’ το ειδικό βάρος στην αίσθηση, πουθενά δεν αισθάνομαι να υπάρχει εγκοπή, πλατειασμός ή έστω και χάσμα. Το ειδικό βάρος στην αίσθηση ενοχλεί την αντίληψη των υπολοίπων πραγμάτων. Επανέρχομαι στο τρίτο μικρότερο κύκλο, αποφασισμένη να εξακριβώσω τις ακριβείς του διαστάσεις. Εδώ κατέχω πλήρως την μνήμη και καθόλου την αίσθηση. Ξαναβρίσκω το δικό μου γνωστό ελεύθερο χώρο, το άσπρο σπασμένο των τοίχων, τον άνδρα της κάμαρας γυμνό με πλούσια άσπρη περούκα. Βλέπω τον τρίτο κύκλο μέσα από ένα γυάλινο μάτι. Στο κύκλο υπάρχει δυλισμένος αέρας και δεν απέμεινε χώρος για ερωτηματικά, αμφιβολίες ή τύψεις. Στον κύκλο δεν υπάρχει αέρα, υπάρχει όμως πεποίθηση και πλήρης βεβαιότης. Το γυμνό σώμα του άνδρα το καλύπτουν ωραία φτερά παγωνιού. Ο χώρος ηυξήθη σε έκταση, εγώ όμως έχασα τις αληθινές του διαστάσεις. Ο άνδρας κερδίζει σε απόσταση, ματαιοδοξία και έπαρση. Χάνει τα ακριβή μέτρα του κύκλου, καλύπτει όλο τον χώρο, ερωτά, απαντά, απαιτεί, εξηγεί, επανέρχεται στην προηγούμενη λέξη, κατακρίνει, διδάσκει, ειρωνεύεται, απομακρύνεται από το κέντρο της αίσθησης, απομονώνεται στο κέντρο του κύκλου. Ο τρίτος κύκλος είναι όλος δικός μου. Στα υπόλοιπα ο ρυθμός καθόλου δεν άλλαξε· τα χέρια μόνο του άνδρα ξέχασαν την πρώτη τους κίνηση. Ξαναβρήκαν την κίνηση. Γεγονός δεν υπάρχει. Το γεγονός αν υπάρχει δεν έχει εγγράψει στην μνήμη κανένα σημείο. Το γεγονός υπάρχει στην αίσθηση. Η αίσθηση είναι γεγονός. σ’ αυτήν βρίσκω πλήρη και ακριβή σηματογραφία. Ο τρίτος κύκλος δεν διχοτομήθηκε. Στο τρίτο κύκλο υπάρχει ευρύτατο άνοιγμα. Περνώ ευκολότερα στον τέταρτο κύκλο. Ο τέταρτος κύκλος κυριαρχείται από φόβο, από την απουσία του άλλου και την γεύση του φόβου. Το ένα του τμήμα καλύπτεται με πηχτή λευκή ασβεστώδη ουσία. Το άλλο τμήμα του κύκλου ογκούται από θριαμβευτική μεγαλοστομία και ογκώδη παράνοια. Το θριαμβεύον τμήμα του διχοτομημένου τέταρτου Κύκλου έχει στο κέντρο ένα και μόνο πυρήνα. Πυρήνα κυττάρου. Κυττάρου διαφορετικού σε ουσία. Παραδοσιακώς μόνον υπάρχοντος. Κυττάρου ουσιαστικώς αντιπάλου. Καταχρηστικώς παραδεδεγμένου. Κυττάρου σφετεριστού εξουσίας. Κυττάρου μη επιτρέποντος καμμιά άλλη πραγμάτωση πλην της αποκλειστικά ιδικής του. Κυττάρου αποκλείοντος εκ των προτέρων στο διάλογο. Κυττάρου επί αιώνες θρεμμένου με παρδαλές συρραφές υπεροχής και εξουσίας του μύθου. Στην ανάμνηση μπλέχτηκε η γεύση η τωρινή η άλλοτε. Ασαφώς διαγράφεται όλη η περιοχή του δικού μου χώρου. Οι όγκοι διαλύθηκαν· πιθανώς δεν υπάρχουν . Ο θόρυβος του ανεμιστήρα στη γωνιά του χαρτιού που ξεφεύγει, εντείνει την στιφή γεύση μετάλλου γύρω απ’ τα δόντια.
Ζωή σε φέτες: ‘’Πού πήγαν τα χρόνια μου; μήπως κρύφτηκαν κάτω από το τραπέζι της κουζίνας σαν μικρά φοβισμένα παιδιά που τρέμουν στην ιδέα πως κάποιος θα αγγίξει τα αμόλυντα όνειρά τους;’’ αναρωτιούνται οι στοχαστές της ύλης Εικόνες από το παρελθόν βαμμένες στα χρώματα του παρόντος Μεγαλώνοντας προσθέτουμε ή αφαιρούμε χρώματα (χωρίς τη συγκατάθεση κανενός)
Υπνωτική διχάλα Μπαρκάρουμε τις ώρες του τοξοβόλου
Εποχές μεταναστεύουν σε μέρη τροπικά Άνθρωποι με κρίση ταυτότητας Ο ήλιος χτενίζει τα μουστάκια του και ξεκινά ευδιάθετος τη μέρα του Αγκαλιάσαμε το ψυχρό κορμί της νύχτας Ούτε απόψε θα κοιμηθούμε: άγρυπνοι θα υπομείνουμε την ανοδική πορεία του πυρετού μας Σε πόσες λέξεις να χωρέσεις την αλήθεια; Με πόσες παρομοιώσεις να αντισταθείς στον πανικό του όχλου; Μύρισε κάτι από καλοκαίρι Τσιμεντωμένες αφίξεις κυμάτων Προσομοιωτές Πλάσματα από άλλη τροχιά ξαπλώνουν τις νύχτες στο δρόμο (ο ύπνος θα τους βρει εξαντλημένους από το βάρος του κόσμου. Παραδομένοι στο πουθενά ονειρεύονται την άνοιξη: ίσως κι ένα σπίτι με θέα στη θάλασσα)
Άλλη μια μέρα τροχίζουν τα δόντια τους Γεύμα για λίγους
Οι δρόμοι σε ανοικτή ακρόαση
Το σιδέρωμα είναι ένας καλός τρόπος να ξοδεύεις αναίμακτα τις σκέψεις σου: γλιστράει το σίδερο στο τσαλακωμένο ρούχο βρυχάται ο ατμός διαλύεται η ανάγκη να τρυπώσεις κρυφά στις πιο απομακρυσμένες σκέψεις σου τακτοποιείς προσωρινά τις εκκρεμότητες που δεν θα υπήρχαν εάν καταλάβαινες πως δεν υπάρχουν παρά μόνο στο θολό καθρέφτη με το περιλαίμιο σκύλου Μην τυραννάτε τα ζώα, αγαπήστε τα Μην πανικοβάλλεστε με τη ζωή: όλοι θα πεθάνουμε
Άδεια δοχεία Σταθμοί. Δρομολόγια Αγκάθια. Ζώνες
Μηδενισμός συναισθημάτων Αποκάλυψη Ομιλίες χελιδονιών Θεσμοί και άλλα εγκλήματα 10+1 τρόποι να μάθετε να μιλάτε ξένες γλώσσες μέσα σε ένα βράδυ Πώς να μην πέσετε στην παγίδα του «ποτέ δεν είναι αργά» Πίσω από κάθε θεσμό κρύβονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα Η απάθεια καταστρέφει τα νευρικά μας κύτταρα Δώστε στους ανθρώπους το τίποτα για να τα έχουν όλα Οι πόλεις ανήκουν στα τσιμέντα τους Κάθε πρωί ένα παιδί βάζει τα κλάματα φωνάζοντας τη μητέρα του Εφιάλτες μας κρατούν συντροφιά τις ώρες αιχμής Επιτραπέζιος οίνος Επιτραπέζια παιχνίδια επί τάπητος Το πουλόβερ της ρουτίνας Η καραντίνα ήταν εδώ πολύ πριν εδραιωθεί Ιδροκοπούν τα μέσα μας και βγαίνουν στη φόρα Κόβουν βόλτες τα μερεμέτια Γράψτε διαβάστε μιλήστε δείτε ταινίες και ελάτε σε μια βδομάδα να μας πείτε τι είναι ο κάβουρας και τι είναι το ζουμί του Ανταλλακτήριο ιδεών ‘’Μην πατάς μόλις σφουγγάρισα μην ρίχνεις ψίχουλα μην λερώσεις τα ρούχα σου μην τρως μέσα στο αυτοκίνητο καθάρισε τα πάντα καθάρισε καθάρισε τίποτα να μη λερωθεί να μην σκονιστεί η υπόληψη της οικογένειας κρύψου κρύψε τα συναισθήματά σου θα σε φάνε πού πας πάλι εδώ θα γυρίσεις (από πού κλείνει αυτός ο διαπεραστικός εκνευριστικός ήχος;) Λιωμένες φιγούρες από το πήγαινε έλα Μπροστά από μια οθόνη φυλλοροούν εκ τους ασφαλούς Συνθήκες: η εξουσία της απολιθωμένης μνήμης Σε κανονικές συνθήκες η στρεβλή πραγματικότητα θα αποκολληθεί από το λαιμό μας σαν κόκκαλο που μας στάθηκε και θα αναπνεύσουμε τη μυρωδιά της πατημένης χλόης (είναι τόσο ανθυγιεινό να αναπνέεις μονίμως τη σαπίλα και τη σκατίλα) Στραπατσάρουμε τα μούτρα μας με την εικονική πραγματικότητα Πρακτική εξάσκηση στο στομάχι του κτήνους Συστημικοί ήρωες Εικονίσματα στα προσκέφαλα Οχλοβοή και μυρωδιά καμένου κρέατος Κανένα δέντρο δεν κοιτάζει ευθεία Θυμάσαι πώς μου ψαλίδιζες τα φτερά κάθε φορά που περίμενα να με βοηθήσεις να πετάξω; Περνάμε απέναντι (μη φοβηθείς) Φτάνει με τους αριθμούς ειλικρινά βαρέθηκα κι εσάς και τους αριθμούς σας τους τζίρους των μαγαζιών σας τα ποσοστά τα λαδώματα τα διπλά βιβλία τα μπλε και κόκκινα στυλό (γράφουμε με μπλε διορθώνουμε με κόκκινο) τις σημειώσεις τις απογραφές στα σαπούνια και στα τσιμπιδάκια τους ισολογισμούς ό,τι τέλος πάντων έχει να κάνει με ανυπεράσπιστα αντικείμενα που για κακή τους τύχη βρέθηκαν στα σαλόνια και στις αποθήκες σας Το κεφάλι προσπαθεί να αποσπαστεί από το υπόλοιπο σώμα τρέχει μακριά από ιερόσυλους και άσπονδους φίλους το κεφάλι το έβαλε στα πόδια πάλι ουρλιάζει ο μεθυσμένος ο τοξικομανής ο ανυπεράσπιστος (ανυπεράσπιστος σαν αντικείμενο που μόλις το βαρεθούν το πετάνε): Ανθρωποαντικείμενα Τα μνήματα βαρέθηκαν την ακινησία το έβαλαν στα πόδια κοίτα πτώματα βγαίνουν στην επιφάνεια με κουρελιασμένα μάτια σπάζοντας την αιώνια σιωπή τους μαζί με την καδραρισμένη φωτογραφία τους Τα βιώματα είναι σημείο αναφοράς των αποφάσεων Με τα κινητά στο χέρι απαθανατίζουν τη στιγμή υποκλέπτοντας μια ακόμη συνομιλία με το φόβο της μελλοντικής κενής θέσης Μια γάτα με σπασμένη ουρά αποδοκιμάζεται από τον άνθρωπο και τρέχει να κρυφτεί υπό το οκνηρό βλέμμα του κόσμου Λένε πως όταν ο άνθρωπος κατάλαβε τη δύναμή του να εξουσιάζει ό,τι και όποιον βρίσκεται δίπλα του έβγαλε μια κραυγή τόσο δυνατή που σκίστηκαν τα σωθικά του χύθηκαν στο πάτωμα από τότε παλεύει να μαζέψει τα σωθικά του δίχως να λερώσει τα χέρια του μα είναι τέτοια η μπόχα που ούτε ο ίδιος δεν την αντέχει για αυτό κυκλοφορεί μεταμφιεσμένος σε κάτι άλλο από αυτό που είναι (οι πιο τυχεροί μαζεύουν τα κομμάτια τους και τα κλείνουν ξανά στο σάκο) Μας ζητάνε το αίμα τους για θυσία στους θεούς κι εμείς τους το προσφέρουμε πρόθυμα Κουραστήκαμε να κρεμάμε ένα κενό πανί στην κρεμάστρα του προσληφθέντος χρόνου Ο μονόλογος της διαζευκτικής όρνιθας
μέσα στον καθρέφτη αναβλύζουν πεταλούδες στα φτερά τους ραγίζει η πανσέληνος ένα κομμάτι για εμένα ένα για εσένα και ένα για όλους τους ονειροπόλους των αόρατων εμπροσθοφυλακών στα θέατρα του ανθρωπίνου νου που εν ώρα της παράστασης παίζανε τη μακριά γαϊδούρα στις άγριες οροσειρες ενός διάφανου ορίζοντα
*
ΤΟ ΑΙΝΙΓΜΑ
Αυτή η πέτρα, μιλάει με γρίφους Αυτός ο δρόμος, με δύο πόδια και ένα φανάρι Αυτό το τιμόνι, στροβιλίζουν οι Εκατόγχειρες Αυτός ο άνθρωπος, που μυρίζει τα αγκάθια Αυτά τα αγκάθια, είναι οι επίσημοι δακτυλογράφοι Αυτός ο ύπνος, ο γεμάτος δάφνες Αυτός ο ήχος, που περνάει απ’ τις κουμπότρυπες Αυτός ο κήπος, μεγαλωμένος στη σπηλιά μου Αυτά τα άνθη, που σαν εντεταλμένοι οδοστρωτήρες Αυτή η νύχτα, που βήχουμε συνθηματικά Μπροστά από τη θηριόμορφη αυλόπορτα Ό,τι κανένα πρόσωπο δεν ξεκλειδώνει
*Από τη συλλογή “Ποιήματα”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Οκτώβριος 2021.
Ο άνθρωπος αλλοτριώνεται απ΄ τη δουλειά του κι ύστερα αλλοτριώνεται μέσα στις σχέσεις του ο άνθρωπος σκοτώνει τους ομοίους του τις προεκτάσεις του και συνεχίζει να ζει. Τα ζώα τρώνε το ένα το άλλο όμως αυτά δεν έχουν λογική έχουν απλά το ένστικτο της αυτοσυντήρησης όμως ο άνθρωπος αυτό το ανώτερο ον εξοντώνει επιστημονικά τους συνανθρώπους του για τη γη, την ενέργεια τα διαμάντια οι άνθρωποι μπορούν και γίνονται φρικτοί ενώ θα μπορούσαν να γίνουν επίγειοι θεοί.
Κάθεται. Ένα ζώο ένα ζώο αρσενικό ζωντανό πάνω στη γη, είναι ζωντανό. Είναι ζωντανό εμφανώς ακίνητο τα άτομα μέσα του κινούνται πίσω προς τη γη. Μια γάτα που κάθεται ξεκάθαρα χωρίς να κάνει τίποτα. Ο θώρακας κινείται το διάφραγμα κινεί ελαφρά τους πνεύμονες το πεπτικό σύστημα. Τα μάτια κοιτάζουν ευθεία μπροστά στο άπειρο Καθώς στέκεται ακίνητος Κινείται κινείται κινείται…
*Από το βιβλίο “Ποιήτριες της γενιάς των beat”, εκδ. Opportuna, Πάτρα 2021. Μετάφραση-επιμέλεια: Γιώργος Μπουρλής.
Γεννήθηκα στην Αίγυπτο το 200 π.Χ. Με ήλιο στον Αιγόκερω Και με σελήνη Κρόνου στον Κριό Ο πατέρας Μακεδόνας Κι η μάνα μου απο τη Μαύρη Θάλασσα. Έγινα χτίστης κι απόκτησα πολλά παιδιά. Αργότερα θεόρβη έπαιζα δίπλα στον Λοκ. Αντιγραφέας έγινα το 1701 στη Μαδρίτη Και εραστής μιας δούκισσας Που κάηκε σε πυρκαγιά. Με σκότωσαν σε όργιο κάπου στο Περού Μα εγώ εμφανίστηκα ξανά Στη Σαρλεβίλ των Αρδεννών με τ’ όνομα Ρεμπώ. Πέθανα τριάντα επτά ετών κι όταν ξαναγεννήθηκα Ήμουν γυναίκα ζωηρή Που έγινε διάσημη Σε ρόλους κωμικούς Μέχρι που γνώρισα στη Ρώμη κάποιον Σάντρο Λίππι. Πόρνη κατέληξα που πήγε από χολέρα Μα τώρα φτιάχνω πιάνα στη Λειψία. Άλλαξα σχήματα, καρδιές, μυαλό Μίλησα τόσες γλώσσες. Τυφλός εκ γενετής έχω τρία παιδιά Γυναίκα από τη Σάμο. Την τέχνη έμαθα στο σπίτι των γονιών μου Και μες στη μουσική ζω τη ζωή μου. Λέγομαι Γιούλιους, είμαι εβδομήντα δύο χρονών Και θέλω να πεθάνω στην Ελλάδα.
Why waste the rites of lament when they can be on show? Inside the pantry, sorted out in cans, labeled with fancy fonts. Each name, a use. Or beside a vase of blooms, magnificent in minutiae, an exotic figure hand-picked from a bazaar of all lost and transported. Or let it hang from your neck, the sheen of gems guarding an order of value, their shores and hills polished after the silhouette of bone. Or let a ring grasp the full diameter of eternity in vows engraved in indelible depth.
Its nature is solid. Its measure is mass and volume. So let it stand among your prized possessions. Let it say: here, touch me, don’t be afraid. This is not what you’d bought into. This is simply the foretold depreciation of what possessed you.
ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ ΛΥΠΗ
Γιατί να σπαταλάτε τις ιεροτελεστίες του θρήνου όταν μπορούν να επιδεικνύονται; Μέσα στο ντουλάπι, ταξινομημένες σε κουτάκια, με ετικέτες με φανταχτερές γραμματοσειρές. Κάθε όνομα, μια χρήση. Ή δίπλα σε ένα βάζο με λουλούδια, υπέροχο σε μικρολεπτομέρειες, μια εξωτική φιγούρα επιλεγμένη με το χέρι από ένα παζάρι όλων των χαμένων και μεταφερόμενων. Ή αφήστε το κρεμασμένο από το λαιμό σας, η γυαλάδα των πολύτιμων λίθων θα φρουρεί μια τάξη αξίας, οι ακτές και οι λόφοι τους γυαλισμένοι μετά τη σιλουέτα του οστού. ή αφήστε ένα δαχτυλίδι να καταλάβει όλη τη διάμετρο της αιωνιότητας στους όρκους Χαραγμένους σε ανεξίτηλο βάθος.
Η φύση του είναι συμπαγής. Το μέτρο του είναι μαζικό και ογκώδες. Αφήστε το λοιπόν να σταθεί ανάμεσα στα πολύτιμα υπάρχοντά σας. Αφήστε το να πει: ορίστε, αγγίξτε με, μη φοβάστε. Αυτό δεν είναι εκείνο το κάτι που αγοράσατε. Αυτό είναι απλά η προβλεπόμενη απόσβεση αυτού που σε έχει κυριεύσει.
*From ”Naming the ruins”, Vagabond Press, Sydney 2014. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.
To Koskino 