Εγώ ο Τειρεσίας ανεβαίνοντας από τη Θήβα
με λόγια δισταχτικά και σχεδόν αδέξια
σαν τ’ αχνάρια ενός πληγωμένου ζώου πάνω στο χιόνι
μάντης με μάτι σαν η εναλασσόμενη περίμετρος
ενός σύννεφου.
Ποιητής μέσα στο αρωματικό αυγό του προπάππου του

Εγώ ο Ησαΐας κατεβαίνοντας στον Ισραήλ
προφήτης με κλαψούρισμα άγριου σκύλου
και λέξεις που πέφτουν σαν άγγιγμα βροχής
πάνω στους βράχους.
Ποιητής που υπάρχει για ν’ ακούει τις εξομολογήσεις
του βωβού κόσμου
και να μένει έκπληχτος στο πέταγμα μιας πεταλούδας
να μένει άλαλος στο τραγούδι του αίματος
μέσα σε κάθε ζώο μέσα σε κάθε άνθρωπο.

Βαθύπλουτος μες στο κρεμμύδι της φτώχειας
Αθήνα
πνίξε τη φωνή μου μ’ ένα βρόγχο
από νέον και ουράνια τόξα επιγραφών
Γκρέμισε
την κιθάρα μου από τον καταρράχτη
των γηπέδων και των ζητωκραυγών
των χιλιάδων φιλάθλων σου
Κοίταξέ με
Άγγιξέ με
Σκότωσέ με
Ξεσκίζω μέσα μου ό,τι έχω γράψει
Παίρνω πίσω ό,τι έχω πει
Αποφεύγω το δρόμο όπου απάνθρωπες αυγές ξεσπάνε
Σέρνω τις αβύσσους μου
Ντύνομαι τις θύελλές μου
Ακολουθώ εσένα που δεν έχεις ακόμα γεννηθεί
Άι γεννήσου, κρατήσου ζεστός
Δεν οφείλεις να διαβάζεις ηλίθια βιβλία
Πάρε τα όπλα ενάντια στη συμβατικότητα
Εναντιώσου σε όλα
Ευλογημένοι, υμνημένοι, δοξασμένοι οι δρόμοι του ονείρου
και του αγώνα.

Στέλνω ένα καρτ-ποστάλ στο μέλλον
Γραμμένο με αίμα από τρεμάμενο χέρι
Με γραμματόσημο την πανάρχαια αυτή εποχή.

*Από τη συλλογή “Ο γυμνός ομιλητής”, 1977.

Ακόμη με τη μνήμη του νερού
τον σχεδιάζεις, ολόφωτο,
την πρώτη ανθρώπινη μέρα του
αμβλύνεις τον πρωτόγονο τρόμο
βάζοντας πρώτα τον αμνό,

σαν φάντασμα εκείνη, ανεπαίσθητο
θρύψαλο ύλης,
υψώνεται έως την έκσταση.
Γυναίκες, με μύρο αλείψτε το μωρό,
το αίμα κρύψτε στους χιτωνες.

Και να η απόλυτη στιγμή
και να η αιώνια παρόρμηση
διαλέγεις να μείνεις άσημος εσύ
μες στους αιώνες.

*Από την ενότητα “Σκιασμών”. Περιέχεται στο βιβλίο “4Χ4 Ποιήσεις #3, ΑΩ Εκδόσεις, 2022.

Σ’ ένα σικέ αγώνα

πάλι θα νικηθείς.

Θα διψάς για λίγο,
τόσο δα.
παρόν σε μια χώρα
νεκροφάγα
την υπέροχή σου ύπαρξη
θ’ αποστερηθούμε
χωρίς ίχνος μεταμέλειας·

τρομοκράτες αδικαίωτοι
εκτελούμε εν ψυχρώ.

*Από τη συλλογή “Γιούνικ”, εκδ. Θράκα, 2023.

Δεν βρέχει
Δεν χιονίζει
Δεν κάνει ζέστη
Δεν κάνει κρύο
Δεν κάνει τίποτα
Εμείς ευχαριστούμε
Ήταν υπέροχα
Ξεφτίλα άστεως
Είμαστε αιώνια υπόχρεοι

Καταλύτη όλων των ωραίων πραγμάτων– Χρόνε!
που στα υγρά σου χείλη ο κόσμος
σταματάει μια στιγμή (μάταιος, περήφανος,
εν’ ακριβό κομματάκι γλυκών δακρύων)
χειρονομεί κι εξαφανίζεται–
απ’ όλες τις λεπτεπίλεπτες που μαζεύονται
χαρούμενα πάνω στη λήθη
γλυκύτερες απ’ οποιαδήποτε είναι μια•
το άγγιγμά της είναι ο φόβος της ρίμας–
στης ζωής την πολύ εύθραυστη ώρα
όταν ο κόσμος ήταν σαν ιστορία
καμωμένη απο γέλιο και δροσιά,
ήταν μια πτήση, ένα λουλούδι, μια φλόγα,
ήταν βλαστάρι φευγαλέα πλεγμενο
πάνω στη λεπτότητα) περιπλανιόνταν
(πολύ αργά) μία η δύο
κύριες σαν λουλούδια καμωμένες,
μαλακά κινούνταν ολοκληρωτικά
λυγερές κύριες καμωμένες από όνειρο
(στον οκνηρό κόσμο και νέο
γλυκά γελούσαν κι αγαπούσαν
κύριες με σίγουρα μάτια κι εύθραυστα,
στην πόλη της Βαγδάτης).
Χάρισμά σας οι νεκρές ωραίες σας κύριες
Χαρούμ Ομάρ και Δάσκαλε Χαφίζ.

*Μετάφραση: Σωκράτης Σκαρτσής. Από το βιβλίο “e.e. cummings, Puella mea”, εκδόσεις Όστρακα 1979.

We lost the words
at the shore of the sea,
we lost the words
to start to sing.

We returned inland,
we lost the truth,
we lost the words
and the singer and singing.

ΧΑΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Χάσαμε τις λέξεις
στην αμμουδιά
χάσαμε τις λέξεις
κι αρχίσαμε το τραγούδι.

Γυρίσαμε στο νησί
χάσαμε την αλήθεια
και τις λέξεις
και το τραγούδι
και τον τραγουδιστή.

Αγγλική μετάφραση: Germain Droogenbroodt. Ελληνική μετάφραση: Μανώλης Αλυγιζάκης.

από την Αχαρνών
στην Πατησίων
ένα ποίημα δρόμος
εξαρτάται πόσο σύντομα
θέλεις να καταθέσεις
το είναι σου…

*

ξεκοιλιασμένα πεζοδρόμια
στο κέντρο της πόλης
οι δρόμοι ράθυμα φλέγονται
κι εσύ μένεις πάντα
με την ίδια απορία
στα τρεμάμενα χείλη

*

παραπεταμένοι εδώ κι εκεί
άχρηστοι κάδοι σκουπιδιών
έρμαιοι στις όποιες εμμονές
όμοιες με δοξολογίες άλγους
άκρατες πατριαρχίες
δισταγμούς ανώφελους

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ

Ο ιατροδικαστής
επιβεβαίωσε
την αιτία θανάτου
προσθέτοντας και ώρα ακριβή.

[Η επιστήμη
αδυνατεί
να εξηγήσει
πότε επέρχεται ο πραγματικός θάνατος
των ποιητών·
η λογική
δεν αντιλαμβάνεται
πότε εισήλθε ο ξυλοκόπος στο δάσος].

*

ΑΝΘΙΣΗ

Σε μια κακή για την ανθρωπότητα εποχή,
η ποίηση μπορεί κι ανθεί
και οι νεκροί επίσης·
τα γραφεία κηδειών
γεμάτα πάντα από δουλειά
το ίδιο και τα τυπογραφεία.

Νεκρά μετά τη γέννα τους ποιήματα
και νεκροί ποιητές
ζωντανεύουν εν τέλει την κίνηση.

*

ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ

Ένα πήδο θέλει η γη
Να φτάσει τον κρεμασμένο.

Ο κρεμασμένος

ονειρεύεται
τη γη·

το δέντρο
τον ουρανό.

Όταν νυχτώνει
κρυώνουν και οι δύο το ίδιο.

*Από τη συλλογή “Ο θάνατος των πτηνών”, ΑΩ εκδόσεις, Αύγουστος 2021.

1

“Σου ΄φερα λουλούδια
-οι ζωντανοί βλεπόμαστε με την αφή”
[σαν να ‘χει απ’ όνειρο
την ασυνάρτητη στιγμή].
Παραλογίζεται μισό φεγγάρι
η καταχνιά: Νικόπολη
με πυρετό κι εγκαύματα
στα ξεραμένα χόρτα.
Ποιος ν’ ακουμπήσει χέρι στους θεούς;
Πλησίασα κερί επάνω στα συντρίμμια:
“Ψυχή σπασμένη – όργια ποντίκια”.

2

Ψάρια ζαρωμένα
εκεί που έμεινα –
και πίσω: ήλιος οβίδα.
Αύγουστε, μ’ εγκατέλειψες·
και ο θάνατος δεν λέει να ξεκολλήσει

3

Ποιος είναι τόσο τολμηρός
να εννοήσει θάνατο όταν πλανάται
θέρος; Δες, δες: φωτιά επικλινής
συντρίβεται στα τείχη της Νικόπολης.

*Από τη συλλογή “Νικόπολη”, εκδ. Κοβάλτιο, Απρίλιος 2023.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ

Κλέφτρα διαθέσεων,
πασιονάρια χωρίς επανάσταση,
τσατσά σε οίκους ενοχής,
φίδι σ’ ένα κλαρίνο λαίκό

*

ΑΝΥΦΑΝΤΡΑ

Με κούρασε η μηχανή του
συμπλέγματος
άκομψη ύφανση, τραχιά και
πανομοιότυπη,
έκανα αίτηση να επενδύσουμε στη
γλυκύτητα
να αναβιώσουμε εκείνον τον αργαλειό
που πλέκει εγκώμια

*

BEAUTE

Αύριο έχεις κομμωτήριο
να σου φτιάξουν τα σενάρια
να είσαι όμορφη και περίεργη
να κάνεις γούστο και να παπαγαλίζεις Νίτσε.

Μεθαύριο έχεις νύχια
να σου πληκτρολογήσουν το σπικάζ
να είσαι πνευματώδης και παιχνιδιάρα
να σκίζεις το βρόμικο και να κάνεις νιαρ

*Από τη συλλογή “Κανένα φτιάρι δεν έθαψε ποτέ την άνοιξη”, εκδ. Κάπα Εκδοτική, Σεπτέμβρης 2023.