Jas. H. Duke (1939-1992), Shit Poem

poemsofwarandpeace

I’m in the shit business
I work for the sewerage department
I analyse experiments
I draw graphs and flow charts
and conclusions
today I was sitting at my desk
trying to explain
the dissolved air flotation process
where streams of little bubbles are released
into a tank full of sewerage
to float the suspended solids up to the surface
to be skimmed off
but what I was really thinking about
was lunchtime
the canteen cook
caters to the ethnic multitudes
by putting on Italian eats most days
I was thinking of ravioli
with meat sauce
but I was writing things like
“The sludge produced by this process
is grey-brown in colour
and does not produce
offensive odours
provided anaerobic conditions
can be prevented”
the sludge is really composed of
my used ravioli
and the Boss’s used steak
and your used hamburger
and the vegetarian’s used brown rice
all mixed up together
and when it gets in this state
no one wants to know about it
except me
I don’t find shit offensive
most people do
they can’y wait to push the button
or pull the chain or something
and then they think the shit has vanished
into the centre of the earth
it hasn’t really
it just floats up somewhere else
However
it’s all biodegradable
I reckon most people think
that shit is the most deadly poison
on the face of the earth
they’d rather face ten tons of plutonium
than half a bucket of shit
even their own
no curse in the English Language
is complete
without “shit” included in it somewhere
lunchtime arrived
I ate my ravioli
I had a shit
it was brown in colour
I felt a lot better

Nanja Noterdaeme, Συνάντηση 2

ανισόρροπη ισορροπία ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ 2

Το ταχυδρομείο
Μεσημέρι
Δωδεκάμιση
Κι εσύ
από τις σκάλες
του ταχυδρομείου
κατεβαίνεις
Εσύ.

Άντε πάμε,
ακολουθώ.

Καφέ Καπλάνι
Όπου η μνήμη παίζει με
τις καρέκλες και τα ξύλινα καρεκλοπόδαρα
σε ανισόρροπη ισορροπία αγναντεύουν
το νεοκλασικό διαγώνιο κτίριο του Δημοτικού.

Η πρώτη φορά
Όλες οι πρώτες φορές

8 χρονών
Ένα τετράδιο στο χέρι
κοιτάζω το φακό.

Λονδίνο, Λουφτχάνσα
Πινακίδα πού και πότε;

Ένα βλέμμα
Μια στάση
Τα ταγιέρ της μαμάς
Biba ή Σανέλ;
Ελαφριά αριστερά
αγγίζει τα μεγάλα
τετράγωνα.
Το δεξί πόδι της
γόβα μυτερή
Άρωμα Mary Quant

Στάση ζωής
της αξιοπρεπής κυρίας
Χρόνια 60,
Αχ, και τι καλά παιδιά!

Κοιτάζω το φακό
Σε ακούω.

Μίλτος Σαχτούρης, Η παρουσία

emmagem-loneliness

στον Χρήστο Μπράβο

το ποίημα
κάθεσαι και το ξενυχτάς
σαν τον νεκρό

Στις δώδεκα και μισή
τη νύχτα
την ίδια ώρα και συγχρόνως
φάνηκε στον μεγάλο καθρέφτη και στο
παράθυρό μου
ο Ντύλαν Τόμας μ’ ένα αναμμένο κόκκινο
κερί στο στόμα

νεκρός βέβαια
κι άγιος
και τρελός
όπως τόχω ξαναπεί

— Έλα αδερφέ, μου λέει, μαζί μου
σάπισες εδώ πέρα
έλα στα βορινά φαράγγια της πατρίδας μου
εδώ ζεις σ’ ένα σάπιο τόπο που σε κοροϊδεύουν
εκεί χαιρετάνε τους τρελούς και οι παπάδες
κι η πάπια δε γενάει πια πάγο
γενάει κόκκινο αυγό

Αυτά τα λίγα μου είπε ο μεγάλος ποιητής
όχι πια στον καθρέφτη και στο παράθυρό μου
αλλά μέσα από τα ψηλά χορτάρια του θανάτου του
μισός από τη μέση κι απάνω στο φως, έξω από το χορτάρι
μισός από τη μέση και κάτω στο σκοτάδι
κάτω από το φως.

15 Αυγούστου ’81
της Παναγίας

Erich Fried, Γιατί τίποτα δεν θα βοηθήσει

935647_423147881115700_152498599_n

Στη μνήμη του συντρόφου αντιφασίστα Κλεμάν Μερίκ, που δολοφονήθηκε τόσο άγρια από τους νεοναζιστές εχθρούς του ανθρώπινου γένους στη Γαλλία

Γιατί τίποτα δεν θα βοηθήσει –
αυτοί κάνουν ό,τι θέλουν

Γιατί δεν θέλω να βγάλω και πάλι
τα κάστανα από τη φωτιά

Γιατί και πάλι θα γελάσουν:
δεν περιμέναμε εσένα

Και γιατί πάντα εγώ;
Κανείς δεν θα μου πει ευχαριστώ

Γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει
τι γίνεται –

το λιγότερο να καταστραφώ
περισσότερο

Γιατί κάθε κακό έχει ίσως
και κάτι καλό

Γιατί είναι υπόθεση προσωπικών απόψεων
και τελικά ποιον μπορείς να πιστέψεις

Γιατί και οι άλλοι τα χόρτα
τα μαγειρεύουν με νερό

Γιατί καλύτερα να τα αφήσουμε
στους ειδικούς

Γιατί κανείς δεν ξέρει
το πόσο μπορεί να ζημιωθεί κάποιος

Γιατί δεν αξίζει τον κόπο
γιατί όλοι τους δεν το αξίζουν”

Αυτά είναι αιτίες θανάτου
για να γραφούν
επάνω στους τάφους μας

(1995)

*Η φωτογραφία είναι από την κηδεία του Γάλλου αντιφασίστα Κλεμάν Μερίκ.

Δημήτρης Τρωαδίτης, Από τη “Μοναξιά του Χρόνου”

575901_453554724740282_478708798_n

9

Το άγραφο κρυπτογραφεί
τ’ όνομά σου

στο φως πλέεις
με δάχτυλα από κερί

το κρανίο ξεθάβεται στο τσιμέντο
καθένας αγαπάει πιο πολύ τον εαυτό του

τα χέρια σπασμένα εμπόδια στην πόρτα
κρατητήρια κάπου με μάτια πληγές
ωχρά φεγγάρια στην αγάπη που πεθαίνει

άδεια όλα
μίσος απροσμέτρητο

οι καιροί πιο γκρίζοι

όσοι ήσαν χθες επαναστάτες
σίγουρα είναι δυο φορές γεροντότεροι

10

Το κόκκινο δεν πληγώνει
συνταιριάζει με τόσα πράγματα

τη φύση και την ανατολή
τη δύση και τον αγώνα
την ανθρωπότητα που αντιστέκεται

κάνει παρέα με το μαύρο
της θλίψης και της οργής
κάνοντας τα σκοτάδια να λάμπουν

ευνοεί ακατονόμαστες πράξεις
εξεγέρσεις στα σάπια βάθρα
και γκρεμίσματα θρόνων

*Για να κατεβάσετε ολόκληρη τη “Μοναξιά του Χρόνου” πηγαίνετε στη διεύθυνση http://apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1424:l-r-&catid=57:e-books&Itemid=66

Αλέξης Αντωνόπουλος, Αλήθεια

Vincent Vang Gogh - Willows at sunset [1888]

α’

Το κύμα γλιστράει απαλά μπροστά μου.
Το αφήνω να μου μιλήσει.
Πότε το έχω τολμήσει σε τούτη τη ζωή;

Βράδυ, κάπου όπου μόνο η φύση εκπαιδεύει.
Ίσως να είναι δάσος. Ίσως να είναι έρημος.
Σημασία έχει η νύχτα. Την αφήνω να μου μιλήσει.
Κι εκείνη μιλάει σε μένα. Δίνει πνοή στ’ αστέρια της
για μένα.

Ο ήλιος ευλογεί το χωράφι.
Και το χέρι μου χαϊδεύει τα στάχια.
Κοιτάζω ψηλά.
Μια καινούργια ημέρα.
Ο ήλιος με αφήνει να μιλήσω. Ή να σκεφτώ.
«Τελείωσε».

β’

Αν υπάρχει αυτό που λένε
νόημα της ζωής
εκείνες οι στιγμές το ανακαλύψανε
και μου το δείξανε
γυμνό, κι η ομορφιά του
δε χωράει στους ναούς της μνήμης.

Μα τι συμβαίνει με τον χρόνο;
Τούτα τ’ αποσπάσματα της ζωής μου
ζουν στο χρόνο;

Πώς γίνεται να μην είμαι ο άνθρωπος στο χωράφι
αλλά να είμαι ο προδομένος που γράφει τούτες τις γραμμές;
Ποιος άσπλαχνος θα μπορούσε να πιστέψει τέτοια Αλήθεια;
Και τότε, ποιος ο σκοπός Της;

Εσύ δεν έχεις τέτοιες αναμνήσεις;
Αναμνήσεις έξω από τη μνήμη;
Ήμουν εγώ σε καμιά απ’ αυτές;
Ήμουν όμορφος; Δυνατός;

Σίγουρα θα ήμουν ευτυχισμένος.
Σίγουρα κι εσύ θα ήσουν.

*Από την ποιητική συλλογή του Αλέξη Αντωνόπουλου “Σκοτάδι” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ars Poetica.

**Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Vincent Vang Gogh και έχει τον τίτλο “Willows at sunset” [1888].

Μαρία Πισιώτη, Singularity

singularity1

Διάτρητα ιμάτια
του παρόντος
κοσμούν λεηλατημένες στοές
σε χρόνο μέλλοντα
απόκοσμης σιωπής
διαρρηγνύοντας το πέρασμα
παρελθόντος καιρού
ανθρώπινου όντος

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο της Μαρίας Πισιώτη στη διεύθυνση http://hdyli.wordpress.com

Γουίλλιαμ Τσαρλς Γουέντγουορθ, Λέξεις

nolan_sidney-centralbungle

Οι λέξεις είναι πράξεις. Οι λέξεις που ακούμε
μπορούν να επιφέρουν επανάσταση ή να αναθρέψουν
Ένα ισχυρό κράτος. Οι λέξεις που διαβάζουμε
Μπορούν να είναι μια πνευματική πράξη
Που υπερέχει από κάθε σαρκική,
Τόσο πολύ όσο ο θεϊκός ήλιος
Ξεπερνά μια φωτιά, φτιαγμένη να ρίχνει
Ένα φως πάνω σε κάποιο φτηνό θέαμα.
Μια απλή παροιμία σκαρωμένη με ομοιοκαταληξία
Μπορεί να χρωματίσει τη μισή πορεία  του χρόνου·
Το μεστό ρητό ενός σοφού
Μπορεί να επηρεάσει κάθε επερχόμενη εποχή·
Ένα τραγούδι με τις επιδράσεις του μπορεί να είναι
Πιο ένδοξο από τις Θερμοπύλες·
Και πολλές μπαλλάντες που αναλύουν τα σχολιαρόπαιδα
Ένα ευγενέστερο κατόρθωμα από το πορφυρό μελάνι
Της υπογραφής των Ρωμαίων αυτοκρατόρων.

*Από εκτεταμένο αφιέρωμα του περιοδικού “Κουκούτσι” σε Αυστραλούς ποιητές. Το ιστολόγιο του περιοδικού βρίσκεται στη διεύθυνση http://periodikokoukoutsi.blogspot.gr

**Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Αυστραλού ζωγράφου SidneiNolan και έχει τίτλο “Central Bungle”.

Πιέρ Ζαν Ζουβ, Ελένη

sad

Τι ωραία που είσαι τώρα που δεν υπάρχεις πια
Η τέφρα του θανάτου σ’ έγδυσε κι απ’ την ψυχή σου ακόμη
Τι ποθητή που είσαι απ’ τον καιρό που αφανιστήκαμε
Κύματα κύματα γεμίζουν την καρδιά της ερήμου
Την πιο πελιδνή από τις γυναίκες
Ωραία που είναι στις υδάτινες κορφές της γης αυτής
Του νεκρού απ’ την ασιτία τοπίου
Που ζώνει ολόγυρα την πολιτεία την πρωτινή
Ωραία που είναι μες στα χλοερά κι απρόσμενα πλατώματα
Στο γυμνό κι ανάστροφο κι ολέθριον οροπέδιο
Που είσαι τόσο πεθαμένη
Σκορπώντας ήλιους απ’ τ’ αχνάρια των ματιών σου
Και στους ίσκιους των μεγάλων ριζωμένων δέντρων
Στη φοβερή σου κόμη αυτήν που μ’ έριχνε σε παραμιλητό.

*Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, Αν

249186_418996074874464_1269191836_n

Αν γράφαμε ένα στίχο κάθε μέρα
ο πόλεμος άγνωστη λέξη θα γινόταν,
ο πόνος θα άλλαζε πλανήτη,
ο φθόνος θα αγκομαχούσε ξεψυχώντας,
η πλάση θα ντυνόταν γιορτινά,
τινάζοντας μακριά τη σκόνη της λύπης.

Αν γράφαμε ένα στίχο κάθε μέρα.
Αν φυτεύαμε ένα λουλούδι κάθε μέρα.
Αν τα συνθήματα φωνάζανε: Ειρήνη, αγάπη,

Μα με τα αν δεν γράφεται ιστορία.