Μια ώρα ολόκληρη. Μια ώρα καθομιλουμένη.
Έχω αφαιρέσει το υλικό βάρος της και τα λέπια
Και την κρατώ σαν ψάρι έξω απ’ το νερό.
Ο χρόνος όπως θέλω υφίσταται.
Κοιτάζω γύρω μου: δεν έχει ξημερώσει.
Τα δέντρα είναι πρησμένα από σκοτάδι και ύπνο
Και των πουλιών τα όνειρα σπιθίζουν μες το σκότος όπως οι πυγολαμπίδες στην
ωραία εξοχή
Που σου θυμίζει παιδικά σου χρόνια.
Ακούγεται το απορριμματοφόρο του δήμου, ή
Ακούγεται κι η ερημιά-
Κι η πόλη που προσπάθησε να συλλαβίσει
Λόγια και άστρα.
Στους άδειους δρόμους περιφέρονται εγωισμοί πρωτευούσης
Και λιγοστά αυτοκίνητα, με φώτα
Που τρυπούν την κοιλιά της νύχτας όπως για να φανεί
ένα πηχτό τιποτένιο επιχείρημα
Που έχει η νύχτα για να φαίνεται ότι νικά…

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο http://stratisparelis.blogspot.com

ΤΟΥ ΘΕΟΧΑΡΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Στις μέρες μας, όπου το κόστος έκδοσης μιας ποιητικής συλλογής είναι υψηλό και σε συνθήκες κρίσης είναι πρακτικά αδύνατο για αρκετούς ποιητές να εκδώσουν το έργο τους, όλο και περισσότεροι καταφεύγουν σε εναλλακτικούς τρόπους έκδοσης, όπως οι ηλεκτρονικές συσκευές ανάγνωσης e-book, kindle, η μορφή αρχείου PDF. Τέτοιοι τρόποι έκδοσης βιβλίων, δίνουν την ευκαιρία και στους αναγνώστες είτε να πληρώσουν λιγότερα για να διαβάσουν ένα βιβλίο, είτε να το κατεβάσουν στον υπολογιστή τους εντελώς δωρεάν.

Έναν εναλλακτικό τρόπο έκδοσης έχουμε και στην πρώτη ποιητική συλλογή του Δήμου Χλωπτσιούδη «Η οργή της πεταλούδας», που κυκλοφορεί ελεύθερα στο: http://deimosessays.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html

Continue reading →

Γι’ αυτό λοιπόν ξαφνικά οι πορείες
κι η βουή των λαών που σηκώνονται.
Ίσως είναι το ακοίμητο μάτι της μνήμης.
Ίσως είναι το αυτί στις πέτρες που ακούει.
Όταν άξαφνα αδειάζουν ως τα πέρατα οι δρόμοι.
Όταν η φωνή στον Αισχύλο.
Και φυσάει ο αέρας — σκοτεινές ιστορίες. Τόσα χρόνια τι γαυγίζει το ορφανό σκυλί
στη διχάλα του δρόμου;
Τα σημάδια στο κορμί κι η παράλογη σκέψη —
την ακούς στο μυαλό.
Φαγωμένες οι λέξεις ένα σύνθημα ένα.
Πόσα παίρνει το μήνα ο χαφιές;
Πόσα παίρνεις εσύ;
Το ’να χέρι στην Αλβανία.
Το ’να πόδι στην Κατοχή.
Και τα λόγια που ξέρουν μονάχα το ψέμα.
Το μυαλό μπουκωμένο.
Το ψωμί το πικρό και πιο πέρα η τανάλια η Ευρώπη —
σκοτεινές ιστορίες. Μη μου πεις γιατί μας εκάρφωσες τότε.
Είχε γίνει το μούτρο σου ο παλιός
ο ξεφτισμένος τοίχος που κατουράνε οι συνταξιούχοι
σκουπίδια και πέτρες
Οι δικαστές ανεβαίνουν τη σκάλα
Και το ξέρεις όπως το ξέρω
το σκυλί που αλυχτάει στον έρημο τόπο
ό,τι κι αν πεις δεν είναι απόκριση
το ’να σχέδιο ξεσηκώνει το άλλο
ο ένας τύραννος
ετοιμάζει τον άλλο
σου πετάνε ένα κόκαλο — σκοτεινές ιστορίες.
Ποιος είσαι εσύ που περπατάς το δισάκι στον ώμο
παραμιλώντας; Χρόνο το χρόνο
σου σακατέψανε τη γενιά
προσκυνημένοι εμπόροι χωροφύλακες.
Το μούτρο σου μια ζαρωμένη εφημερίδα
Κι εκείνο το νησί που αγάπησες
όλο το Αιγαίο μια σκάφη με σκατά.
Ό,τι κι αν πεις δεν είναι απόκριση
κι απ’ τον Αισχύλο ως το Σεφέρη να φυσάει ο αέρας
η λευτεριά που πάλεψες — σκοτεινές ιστορίες.

1977, 1980

*Πηγή: Τάκης Σινόπουλος, Συλλογή ΙΙ. 1965-1980, Ερμής, Αθήνα 21997, σ. 34-35]
**Το ποίημα και η εικόνα της αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο Εξωτικό στη διεύθυνση http://exwtico.wordpress.com

Τέτοιες στιγμές παράλογης κι απόκοσμης χαράς
Μπορείς να ξεχωρίσεις τον θάνατο
Οι άλλοι περνούν κάτω ανύποπτοι στην Πλατεία Κάνιγγος
Κι ο θάνατος είναι πλάι, μαζί τους
Έχει μεταμορφωθεί σε λαχειοπώλη
Κι είναι ασήμαντος με μπεζ κοστούμι
Κι αναπηρικό σήμα στο πέτο
Μόλις καταλάβει πως κανείς
Ίσως κανείς τον υποπτεύτηκε
Μεταμορφώνεται σε θυρωρό.

Πρέπει να προλάβω
Να πω αυτά που είδα
Σήμερα το πρωί από το έβδομο πάτωμα.

Τώρα βλέπω πώς δημιουργήθηκαν τα μνημόσυνα κι οι προβλέψεις
Τα κοινά τροπάρια και τα ωράρια
Οι ευκατάστατοι κι οι δειλοί
Οι συνήθειες η ανοχή τα μπορντέλα
Γι’ αυτό κανείς
Δεν μπορεί να διακρίνει
Τον θάνατο
Στην Πλατεία Κάνιγγος στις 11 το πρωί.

Εγώ πρόλαβα και την τελευταία μεταμόρφωση
Έχει ντυθεί πωλητής κι έχει μπροστά του
Ένα τραπέζι
Με κόκκινους ανεμόμυλους
Που περνούν δαιμονισμένα
Όταν σηκωθεί μικρός άνεμος.

Σ’ αυτή την παράξενη χαρά
Σ’ αυτή την κατάσταση που τα νεύρα δεν υπακούουν το μυαλό
Κι η μνήμη εξαρθρώνεται και περπατάει ελεύθερη
Σαλτιμπάγκος σ’ εναέρια κόλπα
Σ’ αυτήν την παράλογη χαρά
Με το σώμα νικημένο από τον ίδιο
Παντοδύναμο κι αυτοτελές
Μπορείς να δεις καθαρά στις υγρές φυλακές τής ερημιάς τής γυναίκας
Να συλλάβεις τους σπονδύλους τού ρυθμού
Και να πιάσεις τον θάνατο
Ανήμπορο και δειλό
Ν’ αποφεύγει την σύγκρουση.

27 Ιανουαρίου 1966

*Από τη συλλογή Θάνατος στην Πλατεία Κάνιγγος (1975)

**Αναδημοσίευση από το http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=36116.0#ixzz28mHqdhq6

Η Ιζόλδη κατοικεί μες στην υπόγεια μισοσκότεινη
αίθουσα.
Το φόρεμά της έχει χρώμα ίδιο με των νεκρών την
προσμονή,
είναι το πιο σβησμένο θαλασσί τούτου του κόσμου,
φθαρμένο, αποκαλύπτοντας την ώχρα των γυμνών
βράχων.
Η Ιζόλδη είναι μονάχη, εκείνοι που έρχονται είναι
σκοτεινοί,
σκύβουν με λάμπες πάνω απ’ το κορμί της.
Στ’ αλήθεια λένε, η Ιζόλδη πέθανε,
η Ιζόλδη η λυπημένη πέθανε, έτσι λένε.

*Μετάφραση: Τάκης Σινόπουλος.

Πρόσβλεψα πάντα σ’ ένα σχήμα πιο άνετο,
ελεύθερο από τις απαιτήσεις της ποίησης ή της
πρόζας,
που θα μας βοηθούσε να καταλάβουμε ο ένας τον
άλλον δίχως να εκθέτει
τον ποιητή ή τον αναγνώστη σε υπέρτατες αγωνίες.

Στην ίδια τη φύση της ποίησης υπάρχει κάτι το
άπρεπο:
κάτι που προβάλλει και δεν γνωρίζαμε πως είχαμε
εντός μας,
γι’ αυτό κλείνουμε τα μάτια, σαν να ‘χει ορμήσει μια
τίγρης
εμπρός μας, στο φως μας, χτυπώντας την ουρά της.

Δίκαια, γι’ αυτό, λένε πως την ποίηση υπαγορεύει ένα
δαιμόνιο
αν και είναι υπερβολή να ισχυρίζεται κανείς πως
πρέπει να ‘ναι άγγελος.
Είναι δύσκολο να μαντέψουμε πούθε πηγάζει η
περηφάνια των ποιητών,
αφού τόσο συχνά ντροπιάζονται από την αποκάλυψη
της αδυναμίας τους.

Ποιος άνθρωπος στα λογικά του θέλει να είναι
κατοικία δαιμόνων,
που φέρονται σαν να βρίσκονται σπίτι τους, μιλούν
γλώσσες πολλές,
και ανικανοποίητοι που κλέβουν μονάχα τα χείλη ή
το χέρι του,
προσπαθούν ν’ αλλάξουν και τη μοίρα του για τη
δική τους βολή;

(1911)

*Μετάφραση: Μαρλένα Γεωργιάδη

Πασχίζεις να καταργήσεις όσα δεν καταργούνται
συμπράτεις ακόμα και με τον εχθρό σου
για να πετύχεις έστω μιαν αναπνοή
την υποψία μιας αθώρητης οπτασίας
που τρίζει στ’ αυτιά σου και παγιδεύει τα μηνίγγια σου

σέρνεις τα βήματά σου σε μέρη άγνωστα
με οδικές αρτηρίες εγκατάλειψης
και δέντρα απομιμήσεις
με μόλις σχηματισμένες τις θωριές τους

όλα όσα βρίσκονται στην άλλη όχθη
ανακηρύσσονται αντίπαλοί σου
και πηγαινοέρχονται φρουροί σε μεθορίους
αμετανόητοι και απειλητικοί
όπως τα κυρτά σπαθιά στα χέρια των Αγαρηνών

ούτε να κοντοσταθείς δεν μπορείς
θα μοιάζει προδοσία αναίμακτη
με τις φλέβες ξέμακρες από το είναι σου

προσπαθείς να διαβείς την τάφρο
που σε χωρίζει από τη ζωή
αλλά τα μονοπάτια καίγονται
και μένεις μετέωρος
με αισθήματα τρεμάμενα
επιφάνειες που τρεκλίζουν
και συνθήματα που δεν απηχούν

Ο εμφύλιος έχει πια κριθεί…

Μιλώ γιατί υπάρχει ένας ουρανός που με ακούει
Μιλώ γιατί μιλούν τα μάτια σου
Και δεν υπάρχει θάλασσα δεν υπάρχει χώρα
Όπου τα μάτια σου δεν μιλούν

Τα μάτια σου μιλούν εγώ χορεύω
Λίγη δροσιά μιλούν κ’εγώ χορεύω
Λίγη χλόη πατούν τα πόδια μου
Ο άνεμος φυσά που μας ακούει

στα εργοτάξια των χαμένων ελπίδων
ανάμεσα σε νταμάρια άχρωμων χαραυγών
σε λαξευμένες προσόψεις ημιτελών νοσοκομείων
σ’ εγκαταλελειμένα γιαπιά
πάνω σε φρεσκοπλημένα πεζοδρόμια
στις γωνίες που αφήνουν άδειες οι καστανάδες
σε προαύλια σχολείων τα μεσάνυχτα
σε κήπους μοναστηριών μετά τον όρθρο
και πριν τον τελευταίο ήχο της καμπάνας

σε ψάχνω.

*Αναδημοσίευση από το http://perpetualresidence.wordpress.com