ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΟΥΝ Ν’ΑΓΓΙΞΩ
(JE REVAIS DE TOUCHER)

Ονειρευόμουν ν’ αγγίξω τη θλίψη του κόσμου
σ’ ενός παράδοξου τέλματος το χείλος 
που ξέφυγε απ’ την πλάνη
Ονειρευόμουν έναν υγρό τάφο όπου θα ξανάβρισκα 
τα χαμένα μονοπάτια του στόματός σου

Ένιωσα μες τα χέρια μου ένα ακάθαρτο ζώο
που δραπέτευε μες στη νύχτα ενός τρομακτικού δάσους
και είδα ποιο ήταν το κακό που σε σκότωσε
αυτό που αποκαλώ,γελώντας, η θλίψη του κόσμου

Ένα βίαιο φως, μια λάμψη ενός κεραυνού
Ένα γέλιο που απελευθερώνει την απέραντη γύμνια σου
Μια τεράστια λαμπρότητα, επιτέλους με φωτίζουν

Και είδα τον πόνο σου σαν μια ευσπλαχνία
να φωτίζει μες στη νύχτα την μακριά ξεκάθαρη μορφή σου
και τα ουρλιαχτά του τάφου του απείρου σου

ΨΕΥΔΟΜΑΙ
(JE MENS)

Ψεύδομαι
και το σύμπαν καθηλώνεται
από τα παράφρονα ψέματά μου

Το άπειρο 
κι εγώ
καταγγέλουμε ο ένας τα ψέματα του άλλου

Η αλήθεια πεθαίνει 
κι εγώ ουρλιάζω
πως η αλήθεια ψεύδεται

Ο νους μου,τόσο ονειροπαρμένος
που εξασθενεί ο πυρετός
κι οδηγεί την αλήθεια στην αυτοκτονία

*ΖΩΡΖ ΜΠΑΤΑΪΓ (Georges Bataille). Γάλλος συγγραφέας. Δεινός ανατόμος του ερωτισμού και της σεξουαλικότητας. (1897-1962)
**Μετάφραση: Σοφία Κωνσταντέλλου
***Από το http://apodraseistounou.blogspot.com

Ένα έλατο τη νύχτα
Όταν κανείς δεν το προσέχει
Γίνεται βάρκα
Χωρίς κουπιά και μπράτσα.
Κάποτε κάποτε ακούς
Τον παφλασμό που κάνει
Και το νερό τραντάζεται τριγύρω του.

*Μετάφραση: Γιώργος Κ. Καραβίτης

ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΓΚΙΚΑ

«Κάπου στη «Βραδύτητά» του ο Κούντερα αναφέρει: Η αληθινή ουσία του χορευτή έγκειται ακριβώς σ’ αυτή τη μονομανία, να βλέπει την ίδια του τη ζωή σαν υλικό ενός έργου τέχνης – την ηθική δεν την κηρύσσει, τη χορεύει! Θέλει να συγκινήσει και να θαμπώσει τον κόσμο με την ομορφιά της ζωής του! Είναι ερωτευμένος με τη ζωή του, όπως μπορεί να ‘ναι ερωτευμένος ένας γλύπτης με το άγαλμα που σμιλεύει.» Δηλαδή θα πρέπει προηγουμένως να γοητευτείς για να γοητεύσεις, όπως θα πρέπει και να σωθείς για να σώσεις.

Ξεκινώ κάπως ανάποδα, από το μοναδικό υπάρχον πεζό της Ασημίνας Ξηρογιάννη «Το σώμα του έγινε σκιά», αλλά ένας κατ’ εξοχήν ποιητής, ποιητής παραμένει σε όλα, εξάλλου αυτό ακριβώς κάνει και η ποίηση· δεν κηρύσσει, χορεύει. Με τη δική της πάντοτε, και κατά βάθος, λυτρωτική «βαθιά σκιά». Δίχως βαριά σκιά, ούτε άλγος ούτε και ποίηση. Αλλά και δίχως ποιητική ζωή, ούτε ποίηση. «Την θέλω λευκή ως νεκρική σινδόνη» και νά η ροδομάγουλη δίπλα του, δεν είναι ποίηση. Αλλά για την Ασημίνα Ξηρογιάννη, «Εποχή της είναι η ποίηση», και αυτό θα φανεί απ’ την αρχή.

Continue reading →

ανασηκώνει τη σκόνη από τους οφθαλμούς
των παραθύρων. Ραγίζει τη νάρκη τους
σχηματίζοντας αραχνοειδείς αντίλαλους.

Με την πιρόγα της 
χαράζει πολλά ποτάμια.
Σώζει εκείνα που κοιμούνται
με βάρδιες στις όχθες.

Είναι μια νύχτα
που οι κορυφές των δολοφονικών τοτέμ
γονατίζουν
κι από την κοιλιά τους εξέρχονται
οι αθώοι.

Σπέρνει αναπνοές στην ακοή μου
μεγεθύνει τις σκιές
περνάει με λάδι τις μορφές.

(Βρε α παρατάτε με. Κατασκεύασα αυτό εδώ το
ερημητήριο κι ίσαμε εδώ φθάνουν οι μαϊμουδισμοί σας
επιδειξιομανείς αντίλαλοι.

Φωνή του κόσμου
δική μου
μη
μ’ εγκαταλείπεις.
Εγώ δεν είμαι αυτοί που στερήθηκαν
τα φωνήεντα και τα σύμφωνα της σκέψης σου
κι ας αποκαλούνται σοφοί.)

Τα ποιήματά μου είναι τα έκπτωτα άστρα σου.

*Από το ιστολόγιο της ποιήτριας Ηλιόδεντρον στη διεύθυνση http://hliodendron.blogspot.com

Μισός αιώνας
άνθρωπος άνθρωπος
στη μοιρασιά η εξουσία
το ζύγι κλέβει λίγα γραμμάρια
αρκετά για να γυαλίσει τα δόντια της
αν ήμουν πέτρα
θα γυάλιζα τις γωνίες μου
να πέσει και να πληγωθεί θανάσιμα
ο άνθρωπος
που αιώνες τώρα επιμένει
πως είναι
άνθρωπος

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναημοσιεύονται από το ιστολόγιο του Κώστα Μπραβάκη “Εναέριες Ρίζες” στη διεύθυνση http://conbra.blogspot.com

*Αναδημοσιεύεται από το ιστολόγιο της Ειρήνης Παππά στη διεύθυνση http://eirinipappa.blogspot.com

Σκοτεινός σκοτεινός υποχωρεί ο χρόνος
Το κοσμικό τέρας πίσω από άνηβους εσταυρωμένους γαλαξίες
Σ’ έρεβο ύπνο πάντα
Πάντα άγρυπνο

*Από τη συλλογή “Αποσταθεροποιήσεις σε συχνότητες αντιεπιστημονικής φαντασίας”.

Θάνατος στο στόμα
Θάνατος στα μάτια
Και η ζωή ένας κόκκος χώματος που το ποδοπατεί ο χρόνος.

*Από την εκτός εμπορίου έκδοση “Γκροτέσκο”.

ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ

Μετά τα άνθη της βροχής και τις γλύκες του ήλιου
ένα κορίτσι πάει περίπατο με τη μαμά του στο νυφοπάζαρο.
Εξέχει τώρα το καμπαναριό μέσα στο βράδι ένας γεροφοίνικας
α! κι ο θλιμμένος φιστικάς που διαλαλάει χαρούμενος:
– Φιστίκια αμύγδαλα αρμυρά καβουρδισμένα

ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΕΙΚΟΝΑ

Ασημένια πέταλα εκπληκτικού αλόγου άσπρου και τρελού δρο-
μέα της δημοσιάς γαλάζια πέταλα της νύχτας που κρυφτήκανε
μες στο πηγάδι της γαλάζια πέταλα της μοναξιάς που πηγαινοέρ-
χονται ευτυχισμένα αλλά δεν τολμούν να κάτσουν στα σχιζοφρενή
μου χέρια που τα έκανε άλογα ο νταλκάς.

*Η εικόνα της ανάρτησης πάρθηκε από το http://eccoci.pblogs.gr

Tου Κωνσταντίνου Μάντη/*/

«Είμαι Κωνσταντινουπολίτης την καταγωγήν, αλλά εγεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια – σ’ ένα σπίτι της Οδού Σερίφ. μικρός πολύ έφυγα, και αρκετό μέρος της παιδικής μου ηλικίας το πέρασα στην Αγγλία. Κατόπιν επεσκέφθην την χώραν αυτήν μεγάλος, αλλά για μικρόν χρονικό διάστημα. Διέμεινα και στην Γαλλία. Στην εφηβική μου ηλικίαν κατοίκησα υπέρ τα δύο έτη στην Κωνσταντινούπολι. Στην Ελλάδα είναι πολλά χρόνια που δεν επήγα. Η τελευταία μου εργασία ήταν υπαλλήλου εις ένα κυβερνητικόν γραφείον εξαρτώμενον από το Υπουργείον των Δημοσίων ΄Εργων της Αιγύπτου. Ξέρω Αγγλικά, Γαλλικά, και ολίγα Ιταλικά». Με αυτό το λιτό βιογραφικό σημείωμα συνοψίζει τη ζωή του ο Κωνσταντίνος Καβάφης (1863-1933). «Παραλείπει» στοιχεία, όπως ότι καταγόταν από εύπορη οικογένεια (ο πατέρας του ήταν μεγαλέμπορος και η μητέρα του από καλή οικογένεια της Κωνσταντινούπολης) και ότι έζησε τα παιδικά του χρόνια σε μεγάλη ευμάρεια. Ο αιφνίδιος θάνατος του πατέρα του (1870), όμως, ανάγκασε την οικογένεια να φύγει από την Αλεξάνδρεια και να εγκατασταθεί στην Αγγλία για έξι χρόνια (1872-1878). Έπειτα, επέστρεψαν για λίγο στην Αλεξάνδρεια, όπου ο Καβάφης φοίτησε στο εμπορικό Λύκειο «Ερμής», αλλ’ έφυγαν και πάλι, λόγω πολιτικών ταραχών (1882), αυτή τη φορά για την Κωνσταντινούπολη, όπου έμειναν τρία χρόνια. Επέστρεψαν στην Αλεξάνδρεια το 1885 και έκτοτε ο Καβάφης ελάχιστα ταξίδεψε, στο Παρίσι και το Λονδίνο (1897), καθώς και στην Αθήνα (1901 και 1903). Έζησε όλη τη ζωή του ήσυχα, από το 1907 στην οδό Λέψιους, όπου και δημιούργησε το έργο του. Εργάστηκε επί τριάντα χρόνια ως δημόσιος υπάλληλος στο Γραφείο Αρδεύσεων. Πέθανε την ημέρα των γενεθλίων του, στις 29 Απριλίου του 1933.

Continue reading →