Ο Γιάννης Υφαντής (αριστερά) με τον ποιητή Λευτέρη Πούλιο σε ταβέρνα των Εξαρχείων το Μάρτη του 2012,

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Γιάννη Παλαβό, ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ “MONKEY” (2007)

Η ποίηση του Γιάννη Υφαντή είναι ένα πραγματικό δώρο. Σχεδόν αποσιωπημένος από τους διαμορφωτές του λογοτεχνικού κανόνα, τα λογοτεχνικά έντυπα και τις στήλες των εφημερίδων, ο Υφαντής διαγράφει εδώ και τρεις δεκαετίες μια σπουδαία πορεία, όντας σχεδόν στο περιθώριο. Σε μια πλασματική μιντιακή πραγματικότητα, όπου η προκλητικότητα και το προβοκατόρικο ύφος περισσεύουν, τα ποιήματα του Υφαντή αστράφτουν με την γνήσια ανατρεπτικότητα, τον ερωτισμό και την απλότητά τους. Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους νεοέλληνες ποιητές. Το Monkey παρουσιάζει με μεγάλη χαρά τη συζήτηση με τον ποιητή.

1. Είχατε δυσκολίες να εκδώσετε, όταν πρωτοξεκινήσατε;
1. Περιέργως, όχι. Ήδη στα 19 μου είχα δημοσιεύσει σε περιοδικά κι εφημερίδες αρκετά ποιήματα. Ήταν δικτατορία ακόμα, όταν το περιοδικό «Ευθύνη» και οι «Εκδόσεις των Φίλων» ζήτησαν να μου κάνουν μια έκδοση. Συγκέντρωσα τα προς έκδοσιν ποιήματά μου, αλλά σ’ ένα δεύτερο γράμμα που μου έστειλαν, ζητούσαν ν’ αφαιρέσω μερικές «βλάσφημες» λέξεις. Τους είπα ότι μου είναι αδύνατον να αυτολογοκριθώ, κι έτσι τελειώσαμε μ’ αυτή την εκδοτική πρόταση. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Χατζηδάκις κι ο Γκάτσος (με τους οποίους εννοείται δεν σχετιζόμουν εκείνο τον καιρό), ζήτησαν από τις εκδόσεις «Τραμ» να μου εκδώσουν οπωσδήποτε βιβλίο.

2. Αλήθεια ποιες ήταν οι «κακές» λέξεις που οι «Εκδόσεις των Φίλων» ζήτησαν ν’ αφαιρέσετε;
2. Αλίμονο. Είμαι ο πρώτος Νεοέλλην ποιητής που δημοσίευσε ποίημα με τη λέξη «μουνί». Και είμαι ο πρώτος που διάβασε στην ελληνική τηλεόραση ποίημά του με τη λέξη «πούτσος». Και να ξεκαθαρίσω, μιλάμε για δημοσιευμένη ποίηση. Διότι αδημοσίευτη ποίηση με τις λέξεις αυτές έχει γραφτεί πολύ πριν από μένα. Και μάλιστα από ιερέα ποιητή. Είναι ο θαυμάσιος Ζακύνθιος ιερέας, ζωγράφος και ποιητής, Νικολός Κουτούζης, σύγχρονος του Σολωμού, που έγραψε ποίηση, χρησιμοποιώντας χωρίς κανένα δισταγμό όλες τις λέξεις της ελληνικής γλώσσας.
Θυμώνω όταν διαβάζω ανθρώπους που ενώ δηλώνουν θαυμαστές του Καραϊσκάκη, μόλις φτάνουν στις λέξεις που χρησιμοποιούσε ο Καραϊσκάκης, βάζουν αποσιωπητικά. Δηλώνοντας έτσι, κατ’ εμέ, την αναξιότητά τους. Όποιος δεν μπορεί να προφέρει τις λέξεις που πρόφερε ο Καραϊσκάκης, είναι αδύνατο να πράξει αυτά που έπραξε ο Καραϊσκάκης, τουτέστιν να δράσει υπέρ της ελευθερίας, διότι ελευθερία και γλώσσα όπως κι ο Σολωμός μας λέει, πάνε μαζί.

Continue reading →

Όταν γενεί το ποίημα
Καθρέφτης της ψυχής
Το είδωλό σου μέσα του
Αιώνια κομματιάζεται
Γιάννης Βούλτος

Προλογίζει η Μαρία Ροδοπούλου

Μια εσωτερική ‘φωνή’ της ποίησης επανέρχεται με το e-book “Μαρτυρία”. Ο ποιητής, λιτός με μια εξαιρετική διαχείρηση,χωρίς μπιχλιμπίδια και κοσμήματα, του λόγου εκπλήσσει τον αναγνώστη με την αιφνίδια φωτιά που κρύβουν τα ποιήματά στο νέο του βιβλίο. Ο Γιάννης Βούλτος μας ξεναγεί στα μυστικά υφαίστεια της Ποίησης χωρίς να μας προειδοποιεί για τον κίνδυνο έκρηξης. Η ποίηση του ξεκινά κυρίως από το προσωπικό του κόσμο, από την προσωπική του πορεία στην ζωή, για να εξαπλωθεί με αστραπιαία ταχύτητα στην κοινωνία και να καταδείξει τον καθένα από εμάς ως συνοδοιπόρους σε ένα δρόμο που μπορεί να είναι είτε πολύ μακρύς είτε πολύ σύντομος.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Γιάννης Βούλτος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Σπούδασε Αρχαιολογία στην ίδια πόλη και ειδικεύτηκε στη βυζαντινή τέχνη. Εργάζεται ως φιλόλογος στη δημόσια εκπαίδευση. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε ανθολογίες, περιοδικά, ιστοσελίδες του διαδικτύου και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά. Ο ίδιος έχει μεταφράσει αγγλόφωνη, γαλλόφωνη και ιταλόφωνη ποίηση. Το ποιητικό του έργο έχει παρουσιαστεί από το Συμπόσιο Ποίησης της Πάτρας.

Έργα:
Μυστράς, Η αρχιτεκτονική των υστεροβυζαντινών ναών του, εκδ. Ιδιομορφή, Σπάρτη 2005.
Παραθήκη, Ποιήματα 1990-2007, ιδιωτική έκδοση, Πάτρα 2007.
Ανθρωποθυσία, Ποιήματα, ιδιωτική έκδοση εκτός εμπορίου, Ναύπακτος 2010.
ΜΑΡΤΥΡΙΑ, Ποιήματα, ιδιωτική ψηφιακή έκδοση εκτός εμπορίου, Άγιος Νικόλαος, Ηλείας 2014.

Ο ποιητής διατηρεί την προσωπική του ιστοσελίδα στο http://voultos.blogspot.com

ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΟ

Στον ίσκιο του χαμού
Αποσταμένος
Λόγια ξεπουλώ
Γιατί μονάχα λόγια
Μου ’χουν απομείνει
Τα έργα μου
Μια κάλπικη πραμάτεια
Που τη σκορπά η νύχτα

Τόσο πλατύς τούτος ο ίσκιος
Και πολεμάω
Δίχως όπλα
Να φύγω στο φως

ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ
Μνήμη Γεράσιμου Γαλιατσάτου

Σε κείνο το περβόλι
με τις πορτοκαλιές τις λεμονιές
και το πηγάδι
πλάι στο παλιό το σπίτι
με τις πλίθρες
Ο παππούς με την αξίνα
περασμένα τα ογδόντα του
απόβραδο τη γης να σκάβει
Κι εγώ να τον ρωτώ
– Γιατί παππού δεν ξαποσταίνεις
Δε σου ’φτασαν οι κόποι
μιας ολάκερης ζωής
Κι εκείνος
– Δεν είναι τούτη δω που κάνω
δύσκολη δουλειά παιδί μου
το σκέπασμά μου συγυρίζω
Γιατί σε λίγο θα πλαγιάσω

Τώρα πια
Όρθιο τίποτα δε στέκει
Ο παππούς έχει πλαγιάσει
Το περιβόλι κάηκε
Το σπίτι το ρήμαξε σεισμός
Κι εγώ Έχω πάψει από καιρό τις ερωτήσεις

ΕΠΙ ΣΚΟΠΟΝ

Αντιπαθούσε το χαρτί
Απεχθανόταν το φως της μέρας
Ήθελε τη νύχτα
Τους στίχους του
Να τους γράφει στον τοίχο
Να τους στήνει στον τοίχο
Και κατόπιν ο ίδιος
Να τραβά τη σκανδάλη

ΒΟΥΤΙΑ

Βουτάει απ’ τον ψηλότερο βράχο
στο νερό
Βουτάει απ’ τον πέμπτο
στο κενό
Η θάλασσα
αφρισμένη
Ο δρόμος
πολυσύχναστος
Καθώς εκείνος
Σηκώνεται
Και περπατάει
Στα κύματα

*Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα του περιοδικού “Σοδειά” στο http://www.sodeia.net/2014/02/blog-post_7.html#more

IV

Στο υγρό μικρό μπουντρούμι
που κατοικώ τα τελευταία χρόνια,
πολλά μου λείπουν,
μα όχι οι πηγες.

Οι τοίχοι φωνάζουν ιστορία
κι άσχημα γεγονότα.

Όσα η λήθη προσπαθεί να σβήσει,
μένουν χαραγμένα,
ανεξίτηλα ειπωμένα στα ντουβάρια.

Σκηνές οδύνης και βασάνων,
στιγμές γαλήνης,
ανείπωτες επιθυμίες.
Όλα είναι εκεί,
χωρίς ημερομηνίες.

Κι αυτή η έλλειψη,
Μαρτυρά διαχρονικότητα.

Γιατί εδώ,
όποτε κι αν έζησες,
αυτή τη ζωή θα έζησες.

δεν μου αρέσουν οι συμμετρίες
τα ολοστρόγγυλα γράμματα
οι άρτιοι αριθμοί
τα περιγράμματα των σχημάτων
των υλικών οι ακριβείς αναλογίες

μου αρέσουν
αυτά που συμπληρώνουν αυτά
που ανατρέπουν που δραπετεύουν
τα μισά
τα ατελή
τα αδιαμόρφωτα

μια αστραπή που σχίζει τον καθαρό ορίζοντα
μια πεταλούδα το χειμώνα
μια ρωγμή στον καθρέφτη
μια φέτα από θολό φεγγάρι του Αυγούστου

το χέρι μου μέσα στο δικό σου
τα μικρά μου δάχτυλα
όταν ναυαγούν στην παλάμη σου

*Από την ποιητική συλλογή “Φυσικό αντίδοτο”, εκδ. Μανδραγόρας, 2013 (σελ. 25). Η ποιήτρια διατηρεί το ιστολόγιο Μωβ Στιγμές στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.com

Kate Monash, Sievx

The Return (SIEV X)
(with respect to all asylum seekers)

In the sea
in unknown waters
hands clinging
skin succumbing
to freezing fear
I return.

Eyes screaming
feet imploring
mouths calling
to life-giving lights
I return

again and again
to that place in my chest
where panic pours
through my gut
and horror hammers my head

as I see “us”
turn away

It is not me “we” turn from
yet I recognise
in hands skin
eyes
feet
mouths

the return
of an unwillingness to love.

*From the collection “re-membering”, Walleah Press, 2013 (p. 61)

Η Επιστροφή (SIEV X)
(με σεβασμό σε όλους τους αναζητητές ασύλου)

Στη θάλασσα
σε άγνωστα νερά
σε χέρια που προσκολλούνται
στο δέρμα που υποκύπτει
στον παγωμένο φόβο
επιστρέφω

Στα μάτια που ουρλιάζουν
στα πόδια που εκλιπαρούν
στα στόματα που καλούν
τα ζωοδότα φώτα
επιστρέφω

ξανά και ξανά
σ’ αυτό το μέρος στο στήθος μου,
όπου ο πανικός διαχέεται
στο έντερό μου
και ο τρόμος σφυροκοπεί το κεφάλι μου

όπως βλέπω “εμείς”
αποστρέφουμε

Δεν είμαι εγώ
“εμείς” αποστρέφουμε το βλέμμα
αλλά αναγνωρίζω
τα χέρια
τα μάτια
το δέρμα
τα πόδια
τα στόματα

την επιστροφή
της απροθυμίας για την αγάπη.

*Από τη συλλογή “re-membering”, Walleah Press, 2013 (p. 61). Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

Ο χρόνος

Κι απόψε
διαρκώς παριστάμενος φαντομάς
με λέξεις
με ίσκιους
την αχίλλειό μας πτέρνα σημαδεύει.

Χορεύοντας με το σιωπηλό μας δάκρυ

Αργά τη νύχτα
βγαίνουν απ’ το κύμα
όλα τα πρόσωπα που αγαπήσαμε
περπατούν με βήματα αλλοτινών πουλιών
μας ακολουθούν μαζί με το ματωμένο φεγγάρι
φύλλα μασούν της μοναξιάς
και τραγουδάνε.

Στέλνουν φιλιά
χαιρετισμούς
φωτιά παίρνουν όσα ρωτάνε
τριγμούς αφουγκράζονται
σκιρτήματα βαθιά
χορεύουν με το σιωπηλό μας δάκρυ
και χάνονται

αφήνοντάς μας γυμνούς
μεσ’ στα σκοτάδια μας πνιγμένους

Για μια συλλογική, αυτοδιευθυνόμενη πορεία στους δρόμους που χαράζουν τα όνειρα για τη δημιουργία που δεν ορίζεται από συμφέροντα αλλά από ανάγκες και οράματα για τους αλλόκοτους που δείχνουν τον γυμνό βασιλιά για τους παράξενους που παραδέχονται πως είναι γυμνός για τους αποφασισμένους που δεν γυρεύουν να τον ντύσουν αλλά να τον σβήσουν απ’ τον χάρτη

ΤΟ ΔΩΡΟ

Ένα ταξίδι
Σε κοιτάζω
Σε ακούω και πάω
Ρίχνομαι σε άγνωστα νερά
Κόσμοι ολόκληροι γίνονται σταθμοί και περάσματα αρκεί να ξεκινήσω
Ένα Όνειρο
Με πονά
Για να με κάνει να το πιστέψω
Μπορώ;
Να δοκιμάσω;
Τέλος το πρώτο ερώτημα
Κι η πρώτη απάντηση μια αρχή
Μια επιλογή
Μια αμετάκλητη στροφή

Να ‘ναι καλά και με γεμίζουν δύναμη
Με ευγνωμοσύνη κοιτάω τους συνταξιδιώτες
Σε μια στιγμή που κρατάει όλες τις στιγμές
Σαν το βλέμμα ενός βρέφους που παίρνει αυτό που χρειάζεται
Και παίρνω μια ανάσα
Είμαι εδώ που θέλω να είμαι
Αυτή η πορεία είναι δική μου

Continue reading →

Clear Brightness by Kim Cheng Boey

Puncher & Wattmann, 2012

With Clear Brightness Kim Cheng Boey offers a slim volume that, in addition to addressing notions of place, exile and travel, carries with it a deep melancholy of being written in ‘the lone wastes of middle age’. His explorations of worldliness are welcome, and Boey offers portraits of interconnectedness even as he displays and explores alienation. Moving from markets to Chinatowns, from Singapore’s National Theatre to California’s Santa Barbara, this collection often shows the objects that connect the past to the present, keepsakes available to keepers and gleaners alike.

Boey’s meditations on memory’s presence are inescapable. The poet is watchful as memories resurface, and the collection as a whole is ‘sleeved in the salt of memory’. We see the poet ‘Cruising for charms/ that will be memory’s currency’; contemplating ‘the Persian rug memory’s/ nameless longing fleshed in dye and skein’; following ‘memory’s story/ in the body’s passage through the bazaars’; wandering through ‘These Fez days in trance, in memory’s warp/ and weft, gathering tokens against the future’s loss’; listening for the ‘pentatonic measures between memory/ and home’. Throughout these poems he is ever:

on the fading
trail of letters, the emails, tokens, memories like tracks
fading fast, the memories, souvenirs, a disappearing trail
in the snow, in the shifting sand…

The weight of all this memory! Often bound up in souvenirs and objects, it marks this volume not as the exotic travelogue of a poet displaced – no matter where he finds himself, it seems – but instead as an example of the kind of accounting any of us might undertake upon reaching a certain age. Just as objects may help us understand who we are, we may also use them to:

accumulate
clues to the selves we never became
the shadowy half-lives, collecting and being
collected by these found things.

Continue reading →

Τραγικό τέλος για τον Ιρανό ποιητή και ακτιβιστή Hashem Shaabani, ο οποίος στις 27 Ιανουαρίου οδηγήθηκε στην κρεμάλα, μετά την απόφαση του προέδρου της χώρας, Hassan Roubani.

Σύμφωνα με το Radio Free Europe: «Το Δικαστήριο Ισλαμικής επανάστασης είχε καταδικάσει (τον περασμένο Ιούλιο) τον ποιητή σε θάνατο, μαζί 14 άλλους. Τους κατηγόρησαν για πόλεμο κατά του θεού. Αναφορές οργανώσεων έδειχναν επίσης ότι ο Shaabani είχε δεχθεί βασανιστήρια κατά τη διάρκεια κράτησης του».

Το γεγονός της εκτέλεσης καταδίκασε και η οργάνωση Human Rights Voices. «Για αυτούς που τον γνώριζαν ο Shaabani ήταν άνθρωπος της ειρήνης και της κατανόησης και που προσπαθούσε να διευρύνει το χώρο της ατομικής ελευθερίας».

Σε ένα από τα γράμματα που έστειλε από τη φυλακή προς την οικογένειά του, ο Shaabani έγραφε: «Προσπάθησα να υπερασπιστώ το δικαίωμα, ώστε ο κάθε άνθρωπος στον κόσμο να μπορεί να ζει ελεύθερα. Με όλες αυτές τις τραγωδίες και τη δυστυχία, δεν χρησιμοποίησα ποτέ μου κάποιο όπλο γα να πολεμήσω, πέρα από την πένα μου».

*Από το http://www.avmag.gr/archives/41987

———

Iran executed Peace Poet Hashem Shaabani

A poet was hanged in Iran yesterday. I confess to paying little attention to the Middle East these days because I believe it’s an Orwellian endless war being milked for profit with the Saudi’s on one side and Israel on the other, and MI6 and the CIA pulling strings all over the place. Forget about any peace movement ever emerging anywhere over there. Any potential messiahs are killed as quickly as they appear. Nothing political happens by accident in this environment and the nastiest of spook ops unfold on a daily basis. But still, I had to know more about this peace poet and why he had to die.

Hassan Rouhani is the villain in this tragedy. He’s the 7th President of Iran and has quietly executed over 400 dissidents, while projecting himself as a moderate in favor of women’s rights. Time magazine fawns on him, calling him the 9th most powerful person in the world? One wonders why his reign of terror gets virtually no play in the Western media. But then, Western media is really a carefully controlled cartel run by a handful of global corporations.

Hashem Shaabani is the poet and hero of this tragedy. He held a Masters in Political Science and taught Arabic literature in high school. He also wrote poetry in both Arabic and Farsi. He leaves behind a widow and child and invalid parents he had been caring for until his arrest in February of 2011 in Khalafabad.

After months of torture, Hashem confessed to some outrageous statements on Iranian television, many of which were patently absurd, like his being an agent of Hosni Mubarak and Muammer al-Qadafi and bent on violent terrorism. In truth, this poet began his political career by organizing peace festivals.

I could go on about him, but why not just read excerpts from his final statement released prior to his execution? I have provided my own edited translation:

After our peace festivals were banned by the government, we aspired to study our mother tongue as stated in Articles 15 and 19 of the Islamic Republic Constitution. We soon realized the constitution was a mirage and it was futile to try and work through local media, so I began publishing my poems on social media to reveal sufferings of the Ahwazi Arabs and used my nickname “Abu Aala Al-ofoghi.” I posted a report on the “Black Wednesday” massacre that happened in Mohammarah in 1979.

On 11th of February 2011, when I was staying at home and after I came back from the Shaihk Ansari high school, where I used to teach in Khalafyeh, I was arrested by the Iranian intelligence service (Etelaat) and accused of being a member of the resistance. I suffered physical and mental tortures and was forced to make false confessions. I stayed five months in the detention center of the intelligence services and transferred to Karoun prison. I first appeared in court on 21st of May, 2012. I tried to say the truth in front the judge and honestly stated the so-called “popular resistance” did not exist, that I only represented “Hashem Shabani” and that I was forced under physical and mental tortures by Etelaat to confess things I never committed. I made my statement in front of the judge three different times. I was surprised and angry when I heard the final verdict. They gave me and four of my friends death sentences, and another friend, Rahman Asakereh, received 20 years imprisonment in exile. I’d like to confirm that I never participated in any armed activity as I totally disagree with violence.

Hashem Shabani (Abu Aala Al-ofoghi)

*By Steven Hager in http://stevenhager420.wordpress.com/2014/02/08/iran-executes-peace-poet-hashem-shaabani/

Μέσα στην πέτρα ο χρόνος δεν μένει:
σ’ εκείνη επίσης υπάρχει μια φωνή που τρέμει,
που παρακμάζει και μισεύει.
Γη κοιμισμένη θα γίνει κάποια μέρα,
κι από τους αχανείς δρόμους του κόσμου
η φωνή της θα γίνει αυτή η φωνή, αυτή που εσύ της παραχώρησες.

*Από το βιβλίο “Κανείς”, (2002). Το ποίημα αυτόπάρθηκε από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης, εκδ. Βακχικόν. Mετάφραση: Άτη Σολέρτη. Το ιστολόγιο του ποιητή βρίσκεται στη διεύθυνση http://bmesa.blogspot.com