Απαγγελία: http://f.cl.ly/items/232d2N3Q2f3T2O1G052B/567-1.mp3

έλιωσε
στον αέρα
το τέχνασμα ελπίδας
και σταγόνες
σάρκας,
σκέπασαν
το δρόμο
των μυρμηγκιών:

εμφυτεύματα
μαύρων φτερών
στα στόματα των ματιών:
κόρες
να χαζεύουν
τη γυμνή λαιμαργία των αρπακτικών,
σε μπρούτζινα κεφάλια,
και σώματα
άγονα:

καθημερινοί
κήρυκες,
τα χαϊδεύουν με θάνατο βολικό:
χειροπέδες
σε δανεικές ώρες,
ημίωρα αγωνίας
σε συσκευασίες του ενός:
τα τατουάζ
της βιωμένης
αίσθησης,
να διαπερνούν το αίμα
με λογχοφόρους
αποικιοκράτες:

ένας
πόλεμος,
μέσα στο φως του σκοταδιού,
η ζωή
σε αγάλματα σκιών
και όλοι μας,
υπόλογοι,
εντάλματα πληρώνουμε,
ματωμένα,
φωνές
αιμορραγούσες,
εμφυτευμένες
στους τύμβους των διαταγών τους:

έντομα
είναι,
ανθρώπινα•

© ΑlexMil 7-3-2014

απόπειρα δέκατη

σέρνεσαι μαζί
με την ομίχλη
στα πάρκα
στο λασπωμένο χώμα
στις φλόγινες λωρίδες
της δύσης
στα μυστικά ραντεβού
στο τέλος του χρόνου

απόπειρα ενδέκατη

φοράς ατάραχος
τ’ όνομά σου
περιφέροντάς το
με ευτελή κοσμήματα
κειμήλιο σε φωτιές
που τρεμοκαίνε
ασήμαντο στολίδι
προς εξαφάνιση
κι ας διατείνονται
οι μετεωρολόγοι
ότι χρειάζεται τόλμη
ν’ αγαπήσεις ακόμα
και την ύστατη
σταγόνα δάκρυ

απόπειρα δωδέκατη

στις καταποντισµένες
αυτές στιγµές
η κάθε ευχή µοιάζει
επαναστατικό µανιφέστο
η κάθε αύρα
ανοίγει το δρόµο…
άλλωστε δεν πεθαίνει κανείς
από ασάφεια
αλλά από κρύο
και µοναξιά

*Από τη συλλογή “υπολήψεις – απόπειρες”. Για να διαβάσετε ή κατεβάσετε τη συλλογή αυτή πηγαίνετε εδώ: http://www.apostaktirio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=2738:test&catid=57:e-books&Itemid=66

Θυσιάζω τη ζωή για την αλήθεια
Φ. ΝΙΤΣΕ

Οι φωτεινές διαθλάσεις τ’ ουρανού
ακουμπούν πάνω στην αυτόματη γραφή
μακάβρια η ψυχή βουτάει στους βόθρους,
μια μπότα από φτερά
δεμένη στον επιθανάτιο βρόγχο μου,
Πάω να φτύσω τον τελευταίο τάφο της ανθρωπότητας.

*Από την ποιητική συλλογή “Αλτρουίτα”, εκδ. Γκοβόστης 1991.

Έγραφα.
Έπινα.
Ξεκληριζόμουν από μια γενιά.
Και το στασίδι μου τα πόδια της.
Και οι αντοχές μου σε άλλη εποχή.
Και ο καρπός από τα στήθη της,
σφραγισμένος στη κοιλιά μου.
Και τα μάτια μου μαύρα.
Κι ένας φίλος να μου κρατά το χέρι.
Έγραφα.
Έπινα.
Ξορκιζόμουν σε γόνιμα πεζοδρόμια.
Ειρκτή που μ’ επωάζει και ύστερα με διώχνει.
Χείλη που τσακώνονται με τη βραχνάδα του πρωινού.
Και μια φυγή,
Και τα φιλιά που δε λένε να μοχθήσουν για τίποτα.
Άκληρος πόνος.
Και πάντα κατάφορος.
Και για να ωριμάσεις,
πρέπει να είσαι ικανός,
για πολλά ξημερώματα,
στο ικρίωμα της ζητιανάς μας.

*Από τη συλλογή “Άννα”. Εκδ. Εριφύλη, Αθήνα 2005.

Portrait of writer and playwright Amiri Baraka (aka LeRoi Jones), 2005. Photo: Chris Felver, Getty Images

” don’ matter was it
yr left foot went bad
or yr right
don’ matter yr lungs
or yr heart
don’ matter if that
mass
on yr liver was
malignant
or what’s been wrong
so long
w/yr kidneys
don’t matter
drugs
or herbs
or acupuncture
or why you didn’t
go
to those appointments
don’t matter how much you drank o
r if you drank
don’t matter you did or you didn’t
take drugs
meaning meds
or take drugs
meaning drugs
what matters now
what matters &
what’s gonna matter
a hundred
a thousand years
what matters when
what we wrote
what we thought
is lost
(& don’t kid yourself,
Ginsberg
it’s all of it
gonna be lost)
what matters:
every place
you read
every line
you wrote
every dog-eared book
or pamphlet
on somebody’s shelf
every skinny hopeful kid
you grinned that grin at
while they said
they thought they could write
they thought they could fight
they knew for sure
they could change the world
every human dream
you heard
or inspired
after the book-signing
after the reading
after one more
unspeakable
faculty dinner
after that god-awful flight
& the drive to the school
what matters:
the memory
of the poem
in thousands of minds
that quantum
of energy
passed over
passed
all the way over
to the other
to thousands
of others
what matters
Revolution
what matters
Revelation what matters
the poem
taking root in
thousands
of minds …

Portrait of writer and playwright Amiri Baraka (aka LeRoi Jones), 2005. Photo: Chris Felver, Getty Images

*”The great poet Amiri Baraka died Jan. 9 2014. While he was in the hospital, I spoke daily to his wife, Amina, my dear friend. I wrote the poem below the day after Amiri died. He and I became friends in the New York art scene of the 1950s. We were drawn to each other by our work as poets and activists. We fell in love and had a daughter, Dominique. We remained friends all the rest of our lives” Diane di Prima.

Με νούμερο εκατόν πενήντα τρία
στημένη στην ουρά της εφορίας
μετράω
άλλες εκατον πενήντα τρεις
στυμμένες λεμονόκουπες.
Κάποιες
με στωική αξιοπρέπεια
δηλώνουν έτοιμες
για μιαν ακόμη συνεδρία με τον Προκρούστη.
Οι πιο πολλές
με αφυδατωμένη την ελπίδα
προσδοκούν να βγουν γιώτα πέντε.
Μαζί τους κι εγώ.

* Από τη συλλογή “Γρήγορα στις οθόνες σας”, εκδ. “Αρκαδικός Κήρυκας” 2013.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

Ο ψυχολόγος
υπήρξε σαφέστατος.
Ν’ αφήσω νύχια.

Ο ΠΑΛΙΑΤΣΟΣ

Μη με ρωτάτε
αν γέλασα ποτέ μου.
Θα σας γελάσω.

ΟΞΥΜΩΡΟ

Χωρίς τις μάσκες
τα πρόσωπα φαίνονται
ανυπόδητα. χ

*Από τη σλλογή “Γλώσσα λανθάνουσα”, εκδ. Μανδραγόρας, 2010.

Η ποίηση δεν μπορεί ν’ αλλάξει του πόνου
την τάξη

Η σκόνη εκείνη αλλού δεν θα ακουμπήσει,
αντίθετα, μας ράβει επάνω στην παρουσία
των στήλων, εννοώντας τον σχοινοβάτη
που τολμά το βλέμμα του πέρα απ’ το σκοινί
που υπέρκειται τα δικά του τα ερείπια

Ψάχνουμε αναμνήσεις, σε μαυρισμένους τοίχους
και σπίτια εγκαταλειμμένα, εμείς μες στις αγκυρωμένες νύχτες
μα τα νύχια που βυθίζονται
στην άκρη του στρώματος, αν είχαμε δει τα πρόσωπα,
τις μητέρες μες στα κενά των δωματίων,
θα είχαμε στο λαιμό μας πιο φανερή κοπή και για λέξεις μια μικρή φωνή

Γι’ αυτό στέλνουμε μόνο σήματα καπνού
από σημεία σίγουρα και εγκαταλειμένα

κι αν ανοίξουμε κρυσφήγετα
τρέφουμε ένα κενό από φορμαλδεΰδη,
κληροδότημα κάρβουνων που κόβει την ανάσα

Αφήνουμε ζέστη, μα με στάχτινες λέξεις
μετά από κάθε καταφύγιο

*Από τη συλλογή “Τα γεωγραφικά πλάτη των χεριών”. Μετυάφραση από τα ιταλικά στα ελληνικά: Massimiliano Damaggio.