Πήγαινα στο λιβάδι με τις παπαρούνες
Τη στιγμή μιας καταιγίδας
Πολλά χρόνια πριν
Κι ήταν το φουστάνι μου
Από ύφασμα κόκκινο και φαρδύ πολύ
Σαν τσακισμένη παπαρούνα από μετάξινο μαλλί
Κι άνοιξα μια ουρά σαν παγωνιού
Να προστατέψω το λιβάδι από τους κινδύνους
Και κάλεσα ως μάρτυρα εμένα
Από κόσμους υψηλούς
Που με παρέδωσαν σε τούτο το λιβάδι
Ατέλειωτα χρόνια πριν δώρο σ’ αυτή τη μέρα.
Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου.
Είμασταν στη στιγμή ακριβώς της ύστατης διάκρισης.
Τότε χρειάστηκε να επαναπατρισθεί το μαχαίρι.
Και η αναλογούσα σε αυτό ένσαρκη πορφύρα.
Λίγοι θα έχουν μάθει να κοιτούν τη γη όπου ζούσαν και να της
απευθύνονται στον ενικό με το βλέμμα τους χαμηλωμένο.
Γη της λήθης, γη αμέσως προσεχής, δίπλα μας, που μας εξήψες
την παραφορά και σ’ ερωτευθήκαμε έμπλεοι δέους.
Το δε δέος παρήλθε…
Στον καθένα τώρα η κλεψαμμία του για να τελειώσει με την
κλεψαμμία μαζί.
Να συνεχίσει να κυλάει μέσα στην τύφλωση.
Αλλά όποιος παραδώσει το μήνυμα θα στερείται δια παντός
ταυτότητος.
Δεν θα βαίνει πλέον ασθμαίνων.
Υποδειγματίζω δε στο πλαίσιο της Αποκαλύψεως δεν είναι άραγε
και ό,τι κάνουμε τις νύχτες σε κάποιαν όψη που τό ’χει βάλει
πείσμα να πεθάνει;
Και το εργαλείο, του οποίου το χέρι μας, απεκδεδυμένο μνήμης,
θα ανακάλυπτε ανά πάσα στιγμή την ευεργεσία, δεν θα γέρναγε
ποτέ, θα διατηρούσε άθικτο το χέρι, ανέπαφο.
Κι έτσι χαθήκαν μέσα στην ομίχλη οι άνθρωποι με κρεμασμένα
στον ώμο τα σακκίδιά τους.
*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής. Από το Αλωνάκι της Ποίησης στο http://alonakitispoiisis.blogspot.com
Even in the Dark
by Rose Lucas
UWA Publishing, 2013
Rose Lucas is a name often found in anthologies, awards and shortlists, so it is no misnomer to call this first collection of poems long-awaited. Time calibrates the scale in Even In The Dark, which span detail in lives from pre-conception and birth to the discovery of a cremated woman’s body 40,000 years in the earth.
The word ‘Even’ from the title gives notice to the grace with which each subject, word and sensation are dealt. With ‘In the dark’ Lucas shows us, with a shortened visual depth of field, a space of shifting equanimity. There is no excess, no jostling assertions and we are not displaced. Rather, with a rare and fascinating steadiness of poetic crafting, a strange familiarity of closeness coheres wild reverence for the elemental and is sustained. Lucas’s ‘dark’ is a listening place and it is not opaque. In these poems the focus is sharp and meticulously directed, Lucas has deftly supplanted our watchfulness with her own. From ‘Weekender’:
and of the moths
caught indoors,
still making their mad dashes at any little patch of light
(p 22)
ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Πολλοί είναι αυτοί, που στα εφηβικά τους χρόνια νοιώθουν την ανάγκη να διαχύσουν τα συναισθήματά τους στα καλούπια των στίχων. Μεγαλώνοντας, η σκληρή πραγματικότητα πνίγει ή επικαλύπτει τα συναισθήματα, στίχοι δεν γράφονται πια και οι τελευταίοι που γράφτηκαν, κιτρινίζουν σε κάποιο συρτάρι, άλλοτε ξεχασμένοι και άλλοτε σαν μυστικά φυλαγμένο αποδεικτικό στοιχείο «νεανικού αμαρτήματος».
Είναι και κάποιες στιγμές, που απεγνωσμένα γυρεύουμε διαφυγή από τη διακεκαυμένη ζώνη της καθημερινής ρουτίνας και της πεζής πραγματικότητας. Λίγες είναι οι στιγμές αυτές και γίνονται, όσο περνάει ο καιρός, ολοένα και λιγότερες, αφού, τελικά η αφομοιωτική ικανότητα της σκληρής και πεζής αυτής πραγματικότητας μας μεταβάλλει αργά ή γρήγορα, ανάλογα με την ικανότητα αντίστασης του καθένα μας, -ευελιξία την αποκαλούμε κατ’ ευφημισμόν- σε τυποποιημένα νευρόσπαστα, έτοιμα να εκτελέσουν με ακρίβεια κάθε τι, που αυτή επιτάσσει.
Το παραδομένο παιδί
που νιώθει το βυθισμένο φύλο στα σπλάχνα του
να φτερουγίζει όπως το ράμφος
από ένα ζαλισμένο κολιμπρί
ή όπως ολάκερο το κορμί
ενός νεαρού κι εκστατικού ερπετού
είναι το κέντρο του κόσμου σ’ αυτή την παραλία
απομακρυσμένη απ’ τον κόσμο
αν το δέρμα του επιχριστεί με άμμο
καθώς βράζουν κυριευμένα τα σπλάχνα του
και τα μάτια του δεν βλέπουν
περισσότερο από ένα αμάλγαμα της θάλασσας και της επιθυμίας.
Εγώ είμαι ένα τίποτα, αυτό είναι τα πάντα
αυτό στη στιγμή αυτή, αυτό που παραδίδεται
στους χίλιους σπασμούς
του οποίου η άσπλαχνη μετάφραση είναι πως ο χρόνος του είναι άλλος,
ένα λουλούδι σχεδιασμένο
χωρίς ορατά περιγράμματα, μια πηγή στο κέντρο του κορμιού του.
Κάνοντάς το να στριφογυρνά
μέχρι, εξαντλημένο, να νομίσει πως χόρεψε
σε οποιαδήποτε φανταστική στάση,
να συλλογιστεί τη φθορά του σαν μια υποταγή, σαν μια παράδοση,
δεν είναι περισσότερο από το πενιχρό βραβείο
γι’ αυτόν που φύλαξε τις πύλες της Εδέμ.
*Από την Ανθολογία Σύγχρονης Ισπανικής Ποίησης. Μετάφραση: Άτη Σολέρτη. Εκδόσεις Βακχικόν., Το ιστολόγιο του ποιητή είναι εδώ http://rafaeljosediaz.blogspot.com
Λίλυ,
Τ’ όνομα σου ολόκληρο μια επανάληψη.
Σε ποιες στροφές μού άφησες το χέρι: της ζωής ή της ποίησης;
Λίλυ,
Πονέσαμε μαζί στο βροχερό Τόκυο,
συνήλθαμε από την πρέζα μια πορτογαλική πρωία,
και, πάν’ απ’ όλα, θυσιαστήκαμε ― ο ένας στο είδωλο του άλλου.
Λίλυ, Έχω ξεχάσει τους τρόπους του χαμού
κι οι έρωτές μου χάνονται στις διαφορές ωρών Σικάγο-Αθήνας.
Σε βρίσκω πυρακτωμένη στις νευρικές αντανακλάσεις και καταδύεσαι
βαρύθυμη εντός της ταυτοπροσωπίας μου.
Λίλυ,
Κρύψε για μια στιγμή το πρόσωπό σου να χαθώ.
Σύνθεση: Boris Mikhailov
έντονη η μυρωδιά
της λύπης που με λυγίζει
σαν σκουριασμένο μέταλλο
στέρεψε το επιτραπέζιο
ανθρακούχο νερό
βασίλεψε η σαθρή γλυκύτητα
και τα σερμπέτια της ανατολής
απο κοντά και
η δίψα και η θερμοκρασία
της διακεκαυμένης ζώνης
ακριβώς όπως το πρόβλεψαν
σεμνοί κι ασήμαντοι ποιητές
και τυφλοί διάκονοι
σε μαντεία
στις εκβολές της σκέψης μου
λιμνάζει η ακινησία
ενός ταπεινωμένου κόσμου
που απογοητευμένος
ρίχνει άγκυρα
στην άβυσσο του σκοταδιού
σαν νεοσύλλεκτος
στυλίτης ασκητής
στα βάθη της καυτής ερήμου
μουδιασμένος από την εσωστρέφεια
και μια πρωτόγνωρη ακεφιά
βαριανασαίνω κι αναρωτιέμαι
τι να γίνεται εκείνος ο παλιόφιλος
ο προφήτης Ιωνάς
σε ποια κοιλιά φάλαινας
να έχει βολευτεί κι ονειρεύεται
τεχνητούς παράδεισους;
artwork : Boris Mikhailov
*Από το http://bibliotheque.gr/?p=36229
Δεν είχε ιδιαίτερες παρέες ο Γιώργος Σαραντάρης , ήταν κλειστό άτομο, και κατά την διάρκεια των παιδικών και εφηβικών του χρόνων, βίωσε μια πιεστική μοναξιά, που απέδωσε μ’ ένα χαρακτηριστικό ποίημα στην συλλογή ”Αιώνες”…
I.
μακριά από την κοσμογονία με παράτησαν μοναχό
σαν πτώμα, ή χτήνος
και περάσαν οι μέρες πάνω μου
στάχτη φέρνοντας και καπνό.
Περνούσαν κι’ απ’ τον ύπνο όπου επνιγώμουνα,
έβλεπα τα θολά τραγούδια,
τα δάκρυα που είχαν γίνει ουρανός,
και την σιωπή του χρόνου…
II.
Τι έμεινε από το έργο του Καβάφη;
Κάτι σαν κυπαρίσσι.
Τι μένει από τα ολοζώντανα φιλιά του Γρυπάρη;
Mένουμε ίσως εμείς,
οι ακοίμητες νύμφες του Ιονίου Πελάγους. Εμείς, ο Κάλβος
Confessional Box by Vanessa Page Walleah Press, 2013
Australian poet Vanessa Page’s latest collection, Confessional Box, is equal parts personal and critical, examining emotional relationships with a terse, engaging style. As the title suggests, there is a strongly self-aware element to Confessional Box. The poems are relatively open, encompassing a range of points of view and personas, but these are not wholly simple reflections of human relationships. Rather, Page presents a series of evolving sections, embellishing on memories and balancing broader criticisms against more personally orientated notions of access and invitation.
In an interview discussing the collection, Vanessa Page alludes to personal experiences and observations as sources of inspiration, implementing memories into different settings in order to create adaptable, relatable fictions. In this sense, the collection is highly effective. As the title indicates, there is an overarching focus on ‘unpacking’ memories and perceptions, but unlike a conventional confessional box, Page’s collection is not exclusive or exclusionary. However, it is certainly not a passive receptacle, nor are Page’s speakers demure confidantes. Page relishes familial settings and romantic encounters between her speakers, but connections are often fraught with what has been left unsaid, metaphorically and literally distanced by a range of imageries.
In ‘Wife’, a poem strongly reminiscent of Gwen Harwood’s ‘In the Park’, Page’s speaker shies from a perceived threat of depersonalisation:
You see her down the street with the kids
wedge heels and plastic bag hands
three caricatures fleshed out
in a sudden domestic sketch
your heart snaps like a snare drum
as you hesitate; a mid-thrum cicada
tail lights warning you back.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
«Προσευχηθείτε, τετράποδες ασχήμιες,
παιδιά των κάτω άκρων,
λάθη των ψεύτικων αιμάτων· ο θεός σας
ακούει τα πάντα. Ο νεκρός
θεός σας ξέρει πως ο Ουίλιαμ Γουντ
ήταν επτά ετών και δέκα μηνών
όταν ξεκίνησε να εργάζεται – ο Ουίλιαμ Γουντ
εργάστηκε για την έλικα του θεού σας:
κλώνος θεού ο θεός σας – πράγμα
που σημαίνει πως αν οι νεκροί συνεχίζουν
να παρουσιάζουν δυσπεψία, ηπατικές
και νεφρικές διαταραχές και ρευματισμούς
είναι επειδή δεν υπήρξαν ποτέ ζωντανοί –
ας πούμε όπως ένα εφήμερο -έστω- γατί
που κουβεντιάζει με τον σοφό ασβέστη
και το έμπειρο ξύλο στον βυθό της δροσιάς…
Σπουδαίο καύσιμο, ο θεός σας!»
Η βροχή δυνάμωσε· το κατάμαυρο νερό,
που ξεδιψούσε υποταγή τον λάκκο του, τον σκέπαζε
ταχύτατα. Δεν πρόλαβε να πει:
«Θα επιστρέψω. Το δίχως άλλο θα επιστρέψω
με νύχια και με δόντια. Συνιστώ
να στήσετε το σώμα μου όρθιο στην είσοδο ναού
να εξορύξετε το πλουτοφόρο κοίτασμα της καρδιάς μου,
το εύφλεκτο κοίτασμα της καρδιάς μου,
την καρδιά μου…»
