καλούμαι πάλι να συνταιριάξω
άσχετες σελίδες πόνου
αδιόρατους οίστρους χελιδονιών
και έπεα πτερόεντα
της άκρατης αχλής
της καθημερινότητας
στο μετερίζι της διαιώνισης
καλούμαι να πέσω
ηρωικά μαχόμενος
υπέρ απίστων και λοξών φαλάγγων
με τσιτάτα του τίποτα
Οι φύλακες των ψυχών
καραδοκούν
στους ξενώνες του νοσοκομείου.
οι δήμιοι κάνουν παρέλαση
μοιράζοντας αποδείξεις θανάτου
στους –εν λίαν συντόμως-
επιβάτες
φοβόμουν πως θα σταματήσει και στη δική μου κλίνη
με την ταμειακή μηχανή
μα, μια απλή σύγκρουση με τον προορισμό
και ανάρρωση αορίστου χρόνου
(κι οι λέξεις είχαν κουραστεί
να καρτερούν τη ματιά μου)
Νέττα, 7/6/2014
Ό,τι πιστεύω στα σπλάχνα μαθαίνεται
Πιστεύω
στην αγρύπνια της σιωπής
και στο ρίγος του πάθους
στη ρωγμή του σπόρου μέσα στη γη
σ’ ό,τι είναι γραμμένο στον αέρα
στην ερημιά των δρόμων
και στα λαγούμια του πόνου.
Πιστεύω
στις λέξεις που βούλιαξαν στο έλος μιας αγάπης πυρπολούμενες
στ΄ άσπρα νερά του ποταμού με την ατέλειωτη ομίχλη
καθώς ορμητικά κατεβαίνουν
μυθικά
ανυπέρβλητα
στη μοίρα του μυροφόρου αντάρτη
που είναι πάντα μόνος
βουτηγμένος μέχρι το λαιμό μέσα του.
Πιστεύω
στη γυμνή κάμψη των δακτύλων της γροθιάς
στις κάθετες εφρομήσεις
στο γενικό ξέσπασμα του πυρός
και τέλος
-αν βέβαια υπάρχει τέλος-
πιστεύω στο πείσμα σου
καθώς βάζει βαθιά το νυστέρι.
Ντοκιμαντέρ
Οι ιππείς της σελήνης έφυγαν μακριά
σιωπηλοί και μόνοι
σκορπώντας δεξιά κι αριστερά τα κόκκαλά τους.
Με κινήσεις αργές
με τη μνήμη υπόγεια σήραγγα που καταρρέει
τα μεσάνυχτα
ξετυλίγουν γλαυκό το σκοτάδι.
Ξυπνούν το σαράκι της αλατόπετρας
αποκαλύπουν σκιές
μορφές θολές
ψυχές αποδιωγμένες
Ωσάν βεγγαλικά κρεμούν ανυπεράσπιστους έρωτες
στο ταβάνι του κόσμου
με πυρετό και μέταλλα φλογισμένους.
Με προσοχή ξεθάβουν τους ωραίους νεκρούς.
Κλείνουν τα μάτια στα φαντάσματα του νου
επικαλούνται το θαύμα
άσαρκα τα προσφέρουν τα φιλιά
κι όταν φουσκώνουν οι αρμοί τους
κι ανοίγουν τα ρήγματα
άλλο πλην την οργή τους μην έχοντας
περνούν το αίμα τους
το ίδιο το αίμα τους
στο τίποτα που τους βυθίζει
τους βυθίζει
ώσπου να χορτάσει το σώμα τους
με την ύλη του θανάτου.
*Δημοσιεύτηκαν στο ελληνοαυστραλιανό λογοτεχνικό περιοδικό “Ο Λόγος” Νο 26, 2013, σελ. 52-53.
Study Abroad Itineraries
Καλοκαιρινά προγράμματα ανθρωπιστικών σπουδών
συνωστίζονται στα νησιά.
Στα χνάρια τουριστικών διαδρομών
οι ερμηνευτές της κοινωνίας.
Είδος διγλωσσίας Ι
Άγνωστη η λέξη
σ’ αυτήν τη γλώσσα
αλλά και η ανάκλησή της
στην άλλην
διαστέλλει μετέωρο κενό.
Το μεταξύ της ανεπάρκειας
συνθλίβει μια ψυχούλα
πρεσαρισμένης διγλωσσίας.
Ύστατη στάση
Η αρρώστια οστά καμπυλώνει
η καμπύλη ύλη συντρίβει
η συντριβή τριβή ακινητοποιεί
η ακινητοποίηση ποίηση κινεί
κίνηση icy στο προκείμενο.
*Από την ποιητική συλλογή “Διασπορικές διαδρομές”, εκδόσεις Απόπειρα, 2012. Ο Γιώργος Αναγνώστου γεννήθηκε στην Ορεστιάδα, έζησε στη Θεσσαλονίκη και στο Baton Rouge του Los Angeles των ΗΠΑ και τώρα ζει στο Columbus του Ohio, όπου διδάσκει στο εκεί πανεπιστήμιο. Διατηρεί ερευνητικά ενδιαφέροντα σε θέματα αμερικανικών εθνοτήτων, διασποράς και ελληνοαμερικανικών ταυτοτήτων. Έχει γράψει το βιβλίο Contours of White Ethnicity: Popular Ethnography and the Making of Usable Pasts in Greek America (Ohio University Press, 2009), το οποιο είναι υπό μετάφραση στα ελληνικά.
Χαράζει.
Ο θάνατος σαν κινέζος καλλιγράφος
στριφογυρίζει τα πινέλα
στον καμβά της ανοχής,
νοσταλγώντας τον κόσμο
που δεν άντεχε να ζει με την πανούκλα.
Χαράζει με τα νύχια ο θλιμμένος νευροναύτης το σκοτάδι.
Μα πριν ξημερώσει
κλείνει τα μάτια κι αυτοκτονεί.
*Από την πρώτη ποιητική συλλογή του Ιάσωνα Σταυράκη “Το τσίρκο των στοχασμών”, εκδόσεις Ακτίς, 2012, Λεμεσός.
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΡΩΑΔΙΤΗ
Είναι η έβδομη ποιητική συλλογή του Τομ Πετσίνη, στην οποία ο ποιητής μεταθέτει το ενδιαφέρον του από την προσωπική ιστορία -η οποία δόθηκε με τόση μαεστρία στη βραβευμένη συλλογή Four Quarters (μια πρωποριακή δουλειά που βασίστηκε εξ ολοκλήρου στους κανονισμούς και τις φάσεις του αυστραλιανού φούτμπολ)- καθώς και στην άκρως συναισθηματικά φορτισμένη συλλογή My Father’s Tools.
Στη νέα αυτή ποιητική του συλλογή, η οποία αποτελείται από τρία μέρη υπό τους τίτλους Nouns, Adjectives και Verbs, ο Τομ Πετσίνης θα ενσωματώσει το πρώτο ενικό πρόσωπο στο γενικό και “απροσδιόριστο” “εσύ¨ (you). Η διάσταση του δευτέρου ενικού προσώπου περιπλέκει τα όρια μεταξύ ποιητή και αναγνώστη, κάνοντάς τα εντέχνως δυσδιάκριτα, τοποθετώντας τον δεύτερο (τον αναγνώστη) στο κέντρο κάθε ποιήματος, κάνοντάς τον συμμέτοχό του. Μέσα από την επιτιδευμένα καλλιεργημένη περιέργεια και τα αντανακλαστικά της ποιητικής φόρμας που χρησιμοποιεί ο Πετσίνης, υποβάλει ερωτήματα σε “σένα”, τον αναγνώστη, στέλνοντάς σε κατευθείαν σε μια διαδρομή αναζήτησης του πρότερου ρήματος, του φευγαλέου τέταρτου χρόνου, των νέων μεταφορικών εννοιών για το θάνατο, των νέων εκείνων ήχων που είναι ικανοί να εμψυχώσουν και να μορφοποιήσουν το κάθε ποίημα και τη σημασία του και, πέρα και πάνω από όλα, στα ουσιώδη και καθοριστικά όρια της γλώσσας, εκεί όπου ο λόγος περιπλέκεται και συγχέεται με τη μουσικότητα και την παραδοξότητα.
Τα ποιήματα που συγκροτούν τη συλλογή Breadth for a Dying Word είναι μεν λεπτά και χαρακτηρίζονται από μια έντεχνα δοσμένη λιτότητα, ωστόσο, είναι προσβάσιμα, παρέχουν μια παιχνιδίζουσα στοχαστικότητα, αλλά και εκπέμπουν μια θετικότητα όσον αφορά την ίδια τους την υπόσταση, την ύπαρξή τους. Στη συλλογή αυτή αποδεικνύεται ότι όταν η ποίηση αυτού του συγκεκριμένου είδους διατρέχει τον κίνδυνο να στερηθεί καυσίμων, δηλαδή της πρώτης ύλης της έμπνευσής της, ανατρέχει στο συγκεκριμένο, διατηρώντας τη σύντμηση ήχου – εικόνας – μεταφοράς.
Άλλωστε, ο Πετσίνης μας έχει συνηθίσει σε μια αυστηρή εμμονή σε μια επιλεγμένη από τον ίδιο ποιητική φόρμα, η οποία δεν είναι καθόλου σκηνοθετημένη, εμφανίζοντας, αντίθετα, μια εξαιρετικά οικεία και απλή δυναμική έκφρασης. Και καθώς ο ίδιος είναι μαθηματικός η ποίησή του χαρακτηρίζεται απο μια κομψότητα μαθηματικού τύπου, με σαφήνεια, χιούμορ και συγκίνηση.
Ο Tom Petsinis γεννήθηκε στο ελληνικό τμήμα της Μακεδονίας και έφτασε στην Αυστραλία με την οικογένειά του όταν ήταν έξι χρόνων. Αν και τα Αγγλικά έγιναν η πρώτη του γλώσσα, τα Ελληνικά και τα Σλαβομακεδόνικα μιλιώνταν ακόμα στο σπίτι και η χώρα προέλευσης παρέμενε μια ακλόνητη πηγή έμπνευσης και καθορισμού. Ο ίδιος αργότερα δήλωσε ότι ονομάζει ως “τέταρτή του γλώσσα, τη γλώσσα των Μαθηματικών. Ο Tom Petsinis εκτός από ποίηση έχει γράψει νουβέλες και θεατρικά έργα και διδάσκει Μαθηματικά στοVictoria University of Technology της Μελβούρνης. Τα Μαθηματικά κατέχουν κεντρικό ρόλο τόσο σε νουβέλες του –ειδικά στη The French Mathematician (1997), που αφορά τη ζωή και το έργο μιας από τις ιδιοφυίες των Μαθηματικών του Γάλλου Évariste Galois, κατά τον 18ο αιώνα- όσο και ποιητικών του συλλογών ειδικά της Naming the Number (1998). Διατηρεί την ιστοσελίδα http://tompetsinis.com
*Το κείμενο δημοσιεύεται στη βιβλιογραφική μου στήλη στην ομογενειακή εφημερίδα “Νέος Κόσμος”, σήμερα Σάββατο, 14 Ιούνη 21014.
Όμορφο είναι το φύλλωμα, όμορφοι και οι κόλποι,
Και πολλά θα μπορούσα να πω
Για τα χρόνια τα παιδικά και για τον άνεμο•
Όμως, δεν είμαι εγώ παρών
Κι ό,τι μιλώντας βγαίνει από μένα
Μιλά γι’ αυτούς που δεν έχουν φωνή
Για το κατσαρό του μαθητευόμενου μαλλί
Και για τον υδροκέφαλο
Για το χέρι του σακάτη που κρατά το σκουφί
Για του δέρματος τη λεύκη
Για την πόρνη
Με το μπανταρισμένο έλκος στο πόδι
Ασταμάτητα
Μιλώ, με μίσος καμιά φορά, δεν είμαι
Ούτε καλός , ούτε κακός
Όταν είμαι μοναχός.
Όταν πάω για ύπνο
Είναι σαν να είναι το στόμα μου με αίμα μπουκωμένο
Αφήστε να μιλήσω , ω άνθρωποί μου
Εμένα που είμαι κι εγώ χαμηλά μέσα στο φως
Και τραγουδώ: δεν θα κρατήσει για πολύ,
Μια μικρούλα μόνο στιγμή
Θ’ ακούσετε για την απέραντη οδύνη
Κι ίσως, ίσως μετά κι ένα τραγούδι
*Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου.
Ανάμεσα στο σκότος
της οδύνης, τα βήματά σου
έζησα “αυτά” μου είπες
είν’ το προζύμι της ανάστασης.
Στο φιλιστρίνι το θαμπό
η άνοιξη που είχαμε ερωτευθεί
πνίγηκε στα ανοιχτά
της μαύρης θάλασσας
σώθηκαν μόνο απομεινάρια
από καημούς, κάτι σωσίβια
μάταια, και μια σημαία αγάπης.
Πάντα μια νέα καταιγίδα
δίνει το χέρι της να μας λυτρώσει
απ’ τις παλιές, καταργεί κάθε
διαθήκη δεν έχω τίποτα και είμαι
ανάλαφρος, όπως πίστευε κι ο
Φιλάδελφος Καρο;yζος, κι ανοίγουν
οι ορίζοντες, πάσης πνοής κι ελπίδα.
Από το τρίτο σκαλοπάτι της άνοιξης
*Δημοσιεύτηκε στο ελληνοαυστραλιανό λογοτεχνικό περιοδικό ¨”Ο Λόγος” Νο 26, 2013, σελ. 48.
Daylight Saving: a selection of poems by Robert Gray
by Robert Gray.
Paul Kane, ed. George Braziller, 2013
In ‘Minima’, Robert Gray writes that ‘the senses can mislead us, / … when we rely on only one of them.’ Gray himself is in no danger of being misled. The dimension of synaesthesia in his perceptions has been widely noted, but it manifests itself in this collection as something both chronologically prior to, and conceptually broader than, the apprehension of one sense through another. In these poems, the synasthaesic crossover is on a continuum with other comparative and synthetic impulses: not only does he compare, for instance, ‘bird-song’ to ‘wandering lines of wet paint’, he also observes how the same shapes emerge in objects of different substance and scale, how the same ordering principles work in divergent contexts: ‘the wind paths, beyond the breakers, run out / across the water, / sinuous and spreading, like the arms / of the open eucalypts.’
In his forenote, Paul Kane explores the Buddhist inflections of Gray’s figural thinking, reflecting that the work of juxtaposition, apposition and comparison in his poetry is grounded in a Buddhist sense of underlying shared qualities. Rather than creating externally-imposed connections, his poems are ‘moments of revelation or unconcealment’. While the collection is aimed at American readers, this sense that the comparisons he draws existed prior to their poetic articulation is part of the book’s particular power for readers familiar with the places described.
Θα πεθάνουμε απόμακροι, Θα είναι πολύ
αν ακουμπώ το μάγουλό μου στην παλάμη σου
την Πρωτοχρονιά. Αν στην δικιά μου το ίχνος
θα σχεδιάζει μιαν άλλη μετανάστευση.
Για την ψυχή μονάχα λίγα
ξέρουμε. Θα πιει ίσως απ’ τις γούρνες
των κοίλων νυχτών δίχως ν’ αφήσει ίχνη,
θα αναπαυθεί κάτω από αέρινες φυτείες
που έχουν βλαστήσει στα βράχια.
Ω, κύριε και αδελφέ!όμως για εμάς
Πάνω απο μία μανό θήκη από κρύσταλλο
φιλομαθείς λαοί θα γράψουν
ίσως, μετά από χίλιους χειμώνες:
“κανένας δεσμός δεν ένωνε τούτους τους πεθαμένους
μέσα στην έρημη νεκρόπολη”.
*Η Cristina Campo (πραγματικό όνομα Vittoria Guerrini), γεννήθηκε στον Μπολόνια στις 29 Απρίλη 1923 και πέθανε στη Ρώμη το Γενάρη του 1977. Ήταν συγγραφέας, ποιήτρια και μεταφράστρια. Το ποίημα αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Ένεκεν” στο τεύχος 29, Ιουλίου-Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2013. Μετάφραση: Άννα Γρίβα.
