Νεκταρία Μαραγιάννη, Μετάλλαξη

Με την εισβολή των σύγχρονων στρατευμάτων που αποκαλούμε σωτήρες
οι άνθρωποι έγιναν μαριονέτες,
οι άνθρωποι ψήλωσαν με μιας επιδεικνύοντας τα αιχμηρά τους δόντια,
επιβάλλουν δήθεν αναγκαιότητες που κοκκινίζουν τα όνειρά μας,
τις επιθυμίες της Μητέρας
κι έτσι ο Πατέρας πολεμά με τους δείκτες του ρολογιού!
γιατί;

τα παιδιά χάνουν την ταυτότητά τους
μες την ιερόδουλη ανθρωπότητα των κλεμμένων ιδανικών,
τα παιδιά δε ζουν ∙
γεννιούνται στον κόσμο των υποχρεώσεων
και ξαγρυπνούν για αυτά που κάποτε ήταν δικά τους.
ανοίγω το στόμα μου μα βομβαρδίζεται από τη θέα του τσίρκου της φρικαλεότητας

στρατιωτάκια στη σκακιέρα, έρμαια των «βασιλιάδων»,
διεκδικητές των σβησμένων ονείρων των παιδιών μας

η επιδημία έγινε πανδημία βαδίζοντας στη λεωφόρο
των ακρωτηριασμένων ονείρων.
τα παιδικά χαμόγελα μετατράπηκαν σε δάκρυα,
τα μάτια σε κραυγές.
συνωμοτούν με τον άνεμο και πηγαίνουν στο κάστρο
να πολεμήσουν το δράκο με τις πύρινες φλόγες,
μα είναι παιδιά!

Ο Ποιητής πετά τα γυαλιά της αιωνιότητας, υπογράφει, πέφτει, αδυνατεί,
μα δεν εγκαταλείπει.
στην άβυσσο του χρόνου γνωρίζει την πυγμή της λιγόπνοης διάρκειας
της αντίστασής του.

Νέττα, 5/8/2013

poetry@fedsquare Saturday 16 August 2014 – Featuring Adrian Grima – Accompanied by Nick Tsiavos

poetry@fedsquare Saturday 16 August 2014

Beer DeLuxe upstairs – Federation Square

2-4pm

Featuring Adrian Grima

Accompanied by Nick Tsiavos

Dear poets and lovers of poetry

poetry@fedsquare swims internationaly this month with our international visitor poet Adrian Grima from Malta who will be accompanied by one of our most acclaimed local musicians Nick Tsiavos

Plus our usual, wonderful and very helpful open mic readers

Adrian Grima (Malta, 1968) has published prize-winning collections of poetry in Maltese that has been translated into sixteen languages. Book collections of his poetry have appeared in Italian, French, German, and English. He has read at festivals in the Mediterranean, Europe, Bali, and, most recently in Granada, Nicaragua. He has read with musicians playing jazz, classical, funk, and world music. He reads his work mainly in Maltese and English, but above all he is passionate about rhythm and the unpredictability of language. http://www.adriangrima.com

adrian

Nick Tsiavos is a bassist and composer whose work operates at the intersections of a number of cultural boundaries: from 8th century chant to contemporary minimalism, from syncretic hybridisation to experimental improvisation, from church to pub to concert hall. Since 1994, Tsiavos has been developing new music for the solo bass. As an ‘ethnic’ musician he is interested in, and informed by, non-canonical discourse, while refusing the tokenism that ethnicity often entails. Tsiavos has performed as a bass soloist at various venues throughout Australia. As the group’s artistic director, Tsiavos has produced a dark and confronting examination of Medieval and Byzantine chant. His group Jouissance has toured internationally and throughout Australia. The rest you are also discovered on the day http://nicktsiavos.net

nick2

Poetry@fedsquare is coming to you the third Saturday of every month (except December and January) under the Federation Square and the auspices of Multicultural Arts Victoria.

Contact details
Dimitris Troaditis
poetryfedsquare@gmail.com
troaditisdimitris@gmail.com
http://www.facebook.com/PoetryAtFedSquare
http://twitter.com/poetryfedsquare

fed-square-corporate-logo-external-use-1

01

Βάσσος Γεώργας, ακόμα κι αν υποθέσουμε


10421481_10202501057223564_5451241299666247188_n

ακόμα κι αν υποθέσουμε

πως κάθε μία μαγική παραλία

που αντίκρισα σαστισμένος

παριστάνει ένα τόσο δα
σημαδάκι πρόσκαιρης χαράς

και παιδικού ενθουσιασμού

τότε κανένα ερωτικό ποίημα

δεν μπορεί να γίνει ξόρκι

ή λίγη δροσιά από μελτέμι

για να ξαναγυρίσουν

τα θαλασσοπούλια

στα μαραμένα μου σωθικά

Πάνος Σταθόγιαννης, Προστακτικές

60926_949598198399633_4908523241053751124_n

Φτιάξτε πανιά, κι ο άνεμος θα έρθει.

Εποικίστε το χαράκωμα ενός επιφωνήματος.

Εμπιστευθείτε τα ορθάνοιχτα παράθυρα των αγαλμάτων.

Αντεπιτεθείτε με τολμηρή αθωότητα.

Δημήτρης Παπανικολάου, Σαν κι εμένα καμωμένοι -Ο ομοφυλόφιλος Καβάφης και η ποιητική της σεξουαλικότητας , Εκδόσεις Πατάκη, 2014

10535649_10152965884708852_2481583019243629649_o

Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε ότι η καβαφική ποιητική ενέργεια παράγεται επειδή ο Καβάφης προσπάθησε να βρει λοχμώδεις τρόπους για να αποφύγει την κοινωνική κατακραυγή, τον καταπιεσμένο έρωτα ή το στίγμα της αντικανονικής σεξουαλικότητας. Το βιβλίο αυτό υποστηρίζει το αντίθετο. Τον Καβάφη η σεξουαλικότητα δεν τον κάνει να θέλει να κρυφτεί. Τον κάνει να συνειδητοποιεί και να ιστορικοποιεί. Δεν τον κάνει να αλληγορεί και να σιωπά. Τον κάνει να αντιδρά.
Να, λοιπόν, για τι μιλάει αυτό το βιβλίο. Για την καβαφική “κάμαρη” και την κατασκευή της. Για την καβαφική ορμή και τη ριζοσπαστική της δυναμική. Για τον πόθο, την επιθυμία, την ηδονή, και το πώς αυτά συνδέονται με τη σεξουαλικότητα, την ταυτότητα και την πολιτική! Για το πώς γενιές κριτικών προτίμησαν να μιλούν για ερωτισμό και ερωτικότητα ακριβώς για να μην αντιμετωπίσουν τη ριζοσπαστική δυναμική της σεξουαλικότητας και της ταυτότητας στο έργο του Καβάφη. Και για τη βαθιά ηθική στιγμή με την οποία σε φέρνει αντιμέτωπο -σε πείσμα όσων δεν μπορούν να την κατανοήσουν- η σεξουαλική επιθυμία και η αναπόφευκτη σύνδεση της με τον χρόνο, την εξουσία, τη γνώση και την επαφή.

Ο Δημήτρης Παπανικολάου είναι αναπληρωτής καθηγητής Νεοελληνικών Σπουδών και εταίρος του Κολεγίου St Cross στο Πανεπιστήµιο της Οξφόρδης, όπου διδάσκει από το 2004. Σπούδασε στα πανεπιστήµια Αθηνών (Κλασική και Νεοελληνική Φιλολογία) και Λονδίνου (Συγκριτική Φιλολογία). Ως ερευνητής ή επισκέπτης καθηγητής έχει συνεργαστεί µε τα πανεπιστήµια UCL, NYU, Columbia και Princeton. Έχει επίσης εργαστεί ως δηµοσιογράφος στην εφηµερίδα «Επενδυτής» και στην Ελληνική Υπηρεσία του BBC. Στα αγγλικά κυκλοφορεί το βιβλίο του «Singing Poets: Literature and Popular Music in France and Greece» (Legenda, 2007). Μέλος της συντακτικής ομάδας του περιοδικού «Unfollow» και της εκδοτικής επιτροπής του Journal of Greek Media and Culture· τακτικός συνεργάτης της Αυγής.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος, Έξυπνες βόμβες ΙΙΙ

10401872_4279376238829_1806209926980024587_n

ΧΙ

Χρήμα ο χρόνος.
Όσο τον σπαταλάω
τόσο φτωχαίνω.

ΧΙΙ

Μάτωσα πάλι
μα δεν παραδίνομαι.
Τον στίχο ψάχνω.

ΧΙΙΙ

Ανεκπλήρωτα
όλα τα όνειρά σου
μα δεν ξύπνησες.


ΧIV

Τα ψάρια ψητά
μες το φούρνο με λάδι
και πετρέλαιο.

ΧV

Νέκταρ των θεών:
Σε μικρό ταβερνάκι
ούζο με μεζέ.

Γιάννης Ποταμιάνος, Τα παιδιά της Γάζας

ΓΑΖΑ+-+ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ+-+ΠΑΙΔΙ+-+ΠΑΙΔΙΑ

=================
Δυο μεγάλα μάτια παιδικά,
——— δυο μαύρα μάτια βουρκωμένα,
μας κοιτούν μέσα απ’ τα συντρίμμια
———————————— κι απορούν
Εκρήξεις και κουρνιαχτός
— επιμένουν να καλύπτουν το φεγγάρι
Είναι χλωμό απόψε το φεγγάρι
———————- μα επιμένει να φωτίζει
Τα παιδιά των ερειπίων
θρηνούν γοερά και οδύρονται
—————— μα η ζωή τα προσπερνά
Τα παιδιά των ερειπίων της Γάζας
———————- αγαπούν πολύ τη ζωή
———————— κι ας τα προσπερνά
Γι’ αυτό δεν την ανταλλάσουν
———————————– με υποταγή
—————————- και μίζερη ειρήνη
Τα παιδιά της Γάζας απαιτούν
————— λευτεριά και δίκαιη ειρήνη
Στα στήθη τους κόκκινα λουλούδια
————————————- οι πληγές
——————– παράσημα αντίστασης
Είναι χλωμό απόψε το φεγγάρι
μα επιμένει να φωτίζει
————— τις δολοφονίες των αμάχων
Είναι θλιμμένο απόψε φεγγάρι
μα επιμένει να φωτίζει
———————– τα ερείπια της Γάζας
Μα πώς θα κοιμηθείς απόψε Άνθρωπε,
όταν τον ύπνο σου στοιχειώνουν
δυο μεγάλα μάτια παιδικά
——————————- που σε κοιτούν,
μέσα απ’ τις ρωγμές των τοίχων,
————————————- κι απορούν;
Το δάκρυ τους ένα ποτάμι
μα η Ελευθερία είναι δέντρο
————— κι ανθίζει στις πληγές τους

22 Ιουλίου 2014

*Από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://toxefwto.blogspot.com

Δημήτρης Ψαλλίδας, Παλαιστίνη

314564-Palestine

Παλαιστίνη
Ένα δίκιο,
ένα πείσμα,
μια κραυγή.
Αυτό είναι περιπέτεια.
Στο βλέμμα ενός παιδιού,
να πνίγεται
το ψέμα
το χθες
και το ξεχνώ.
Κι ο καναπές σου
γέμισε πρόκες.
Καινούρια
σανδάλια φουλάρι πνοή.
Για μια κοινή σημαία
κι ένα σ’ αγαπώ.
Μία πέτρα
δύο σφαίρες
δυο χαμόγελα.
Ένα για τώρα
κι ένα για το μέλλον.

*Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://penapsalidixarti.wordpress.com/2014/07/30/%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B7/

Writing Through Fences

10014601_613529535402263_183416136_n

Writing Through Fences, is a writing group primarily made up of people who are or have been directly affected by the Australian immigration industry. It was established in 2013 by Janet Galbraith.

The name Writing Through Fences refers to the ability of writers and artists to reach beyond fences and walls that attempt to contain, define and silence them. The name also situates this group within the long colonial practices of division of country, of displacement and incarceration characteristic of Australia’s ongoing racist history. Writing Through Fences recognises that we live, create and are imprisoned on stolen lands.

Integrity of the writer/artist’s voice is integral to WTF, thus each writer/artist plays an active and determining role in how the group evolves and whether, when, where and how work is published or presented. Arbitrary detention removes an individuals power to make decisions about their own lives – even the most intimate of matters – thus control over voice and representation are not only essential to the individual writer/artist but constitute a breach of the divisive and destructive aims of arbitrary detention. As these writers and artists voices breach the walls that would confine them, those outside the fences are challenged to listen and re-connect.

Throughout history, writing and art-making have been a matter of life and death. Some of these writers and artists have fled persecution and torture as a direct result of their creative work. The writers and artists of Writing Through Fences engage in acts of creation in order to remain alive, in order to survive. Through these creative acts they bear witness to the practices and policies that are played out on their bodies and psyches, practices and policies that would deny their very existence by presenting them as, what one young writers terms, ‘the waste of population’(S. 2014).

Over the past eleven months the group has grown into a strong community of creativity and support. It has become a place of refuge for many. Writing and art-making is an enlivening process where the practitioners are able to define and re-create selves that reach beyond and before the current violences they are experiencing, asserting their different experiences, personalities, styles, histories and literary traditions.

Creation is necessary in all times of destruction. It is necessary to ward off the killing effects of despair. It is necessary in order to assert humanity and sanity within an inhumane and insane system that actively attempts to destroy both of these.

You can find our work at http://thearrivalists.tumblr.com/. If you wish to support this group you can find Friends of Writing Through Fences at https://www.facebook.com/friendsofWTF

To contact Janet Galbraith: galbraith_janet@yahoo.com.au