Έχετε ποτέ καταδικαστεί;
Χιλιάδες φορές, κυρία μου…
Τις περισσότερες από τύψεις…
Κύριε, εννοώ αν έχετε καταδικαστεί ποτέ από το κράτος.
Ναι, χιλιάδες φορές, κυρία μου…
Κουβαλώ στον αυχένα
τα σύνδρομα της γενιάς μου…
Κύριε…
Έχετε πάει φυλακή;
Χιλιάδες φορές,
αλλά κανείς δεν είδε τα χαρτιά μου…
Μάλιστα, θυμάμαι κι ένα κακό σκυλί
να γυροφέρνει στο κρανίο μου
ν’ ακούω τα γαβγίσματά του
και να μην μπορώ να μιλήσω…
Να μην μπορώ να σκεφτώ
και να βλέπω τα δάκρυα μου να κυλούν
κάθε που τον έπιανε η λύσσα…
Μην με ρωτάτε λοιπόν αν έχω καταδικαστεί…
Μην με ρωτάτε τίποτα πια…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή και θα φύγω…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή και δεν θα ξανάρθω στον ύπνο σας…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή για να θυμάμαι πως υπήρξα…
Όπως συμβαίνει στην αρχή κάθε ζωής
και στην αρχή κάθε θανάτου…

*Από τη συλλογή “Μηδέν Γραμμάρια”, Εκδόσεις Ανεμιστήρας.

(Σε ένα ενδιάμεσο μέρος)
Χωρίς ήλιο
Βροχή
Ομιλία αέρα και θάλασσα
Υπάρχει αιωνιότητα

Στέκεται μόνο ένα βουνό
Η αιωνιότητα υπάρχει μόνο
Εάν το βουνό αφανίζεται
Μόνο λίγο
Και μόνο από μόνο το φτερούγισμα
Ενός πουλιού
Που έχει κάθε μέρα την ίδια επιθυμία
Να χαιδέψει τραχύτητα
Στον ίδιο κύκλο
Και την ίδια ροή για
Αποδήμια

Σε μια αιωνιότητα το βουνό υπάρχει –
Σε ένα βουνό η αιωνιότητα εμφανίζεται-
Λίγο λίγο
Μόνο και κατ ΄ ελάχιστα
Όταν ένα πουλί φτερουγίσει
Και από την πνοή της κίνησης
Θα πάρει μαζί του κάθε μέρα
Ένα μικρό λίγο χαλίκι
Για να αποδημεί η ακινησία
Και αυτό το ελάχιστο
Κάποια στιγμή το βουνό
Θα αφανίσει

H γυναίκα πετάει

Γράφει
Ποιήματα κόκκινα

Ερμηνεύει
Κίτρινα όνειρα

Γέρνει
Στα χέρια γαλάζιων εραστών

Ερωτεύεται
Ροζ λέξεις

Ακούει
Πορτοκαλί ήχους

Αντέχει

Τα ποιήματά της όμως
έχουν πόνο
παρά το κόκκινο

Καφέ μέρες
Ζει

Μωβ παραμύθια
Λέει στα παιδιά της

Κρεμιέται
Από τη γκρίνια της

Καταλύει αντιστάσεις
Μοιραίων ανδρών

Γράφει
Ποιήματα κόκκινα
Τα ποιήματά της όμως
έχουν πόνο
παρά το κόκκινο

Κολυμπάει μέσα στα λαχανί παπούτσια της
(τα παπούτσια είναι πάντα λαχανί)
Τα ποιήματα πάντα κόκκινα

κ ό κ κ ι ν α

με πόνο κόκκινο
με κόκκινο πόνο

Με πόνο.

(ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2013)

*Από την διαδικτυακή ποιητική συλλογή “Ποιήματα”, εκδόσεις Ενδυμίων.

Ενώ κυκλοφορείτε δύσπιστοι,
με περπατησιά μεντόρικη και με τα χέρια πίσω,
εγώ θα φορολογήσω τις διδαχές σας.

Τι κι αν θώρρεψα κλέφτικα αλαργέματα από φαμίλλιες φτωχικές,
τα χείλη μου δε σκάσανε,
ούτ΄ έφτυσα το κόρφο μου για “το μακριά από μας”,
Τους μπάτσους όμως δεν κάλεσα
και τις γρίλλιες μισόκλειστες τις άφησα ως ήταν.

Ράφτης εγώ και η χαρά μου κοστούμι.

Γυμνό με βλέπει μόνο η παντοδυναμία μου.

Θα ρίξω μπόι,τεχνητά,να αναστιγματίσω σύνολα χαρωπά και μαζώξεις.

Θα πάψω τη φρικαλέα μου αγρύπνια
και θα ελιχθώ στα τοξικά βέλη
που πληγιάζουν τις παρανυχίδες μου
και στην τρέλλα με πλησιάζουν.

θα ξεβράσω τα συμπτώματα μου στις ακτές σας
και θα λιαζόμαστε όλοι αμίλητοι
με ομπρέλες τα προσχήματα.
Μετά θα τα περισυλλέξουμε μαζί.
Με πλαστικές σακούλες ταξιδίου.
Για τελευταία φορά.Θα αποπλυθούμε.
Σε κάποιους θα χαρίσω κανά δυό.
Τα φανερότερα.

Με φθορικές λάμπες θα ξελεκιάσω όσα δεν έκανα
και μ’ένα κάταγμα του αντιτακτού,
όσα ναι.

Θα ξεχαρβαλώσω τους γοφούς μου
για να μπερδέψω τις κόρες σας,
και με φούμο θα πασαλείψω τα γένεια μου,
ως λείος να κριθώ για την ανομιά μου.

Θα συνεχίσω..

Είμαι κατά των βραβείων Όσκαρ
Είμαι κατά των βραβείων Νόμπελ
Είμαι κατά των βραβείων Πούλιτζερ
Είμαι κατά των βραβείων Λένιν
Είμαι κατά των βραβείων ΜTV
Είμαι κατά των βραβείων Aυτοθυσίας
Είμαι κατά των βραβείων Αιματοχυσίας
Είμαι κατά των βραβείων Κρεατοφαγίας
Είμαι κατά των βραβείων των Καλών Μαθητών
Είμαι κατά των βραβείων των Εσταυρωμένων

Είμαι υπέρ αυτών των λίγων, των υπέροχων τρελών μικροδιαβόλων
Του τελευταίου θρανίου
Που πάντα αυτοί με θράσος άλλαζαν-τον κόσμο
Χωρίς βραβείο

I am against the Oscar awards
I am against the Nobel prizes
I am against awards Pulitzer Prize
I am against Lenin awards
I am against awards ΜTV
I am against awards Self-sacrifice
I am against awards Bloodshed
I am against awards Meat eaters
I am against awards of good pupils
I am against awards of Crucifieds

I am in favor of these few, the great mad Little-devils
of the last school-desk
Which always are cheek to alter-world
Without award…

Σκαρφαλώνω σ’ ένα όνομα

Με πέντε γράμματα

Δεν υπάρχουν θεοί εδώ

Δύω στο κύμα του

Στο ράγισμα των ματιών

Στην πιο περιληπτική σου μορφή

Έχοντας επίγνωση

Της αθανασίας μου

Μακριά πολύ

Απ’ το ανθρώπινο εύρημα

Η ζωή συνεχίζεται

Με την συχνότητα της σελήνης

Φοράω ένα μακό

Που ξεκολλάει τη σάρκα μου

Και την χαρίζει σε σένα

Ασυγκίνητα
Μπροστά στο γκρεμό

Δεν ξέρω πραγματικά

Άλλους ήρωες

Εκτός

Απ’ τον εαυτό μου

Artworks: Droga Życia

Οι απαρχές.
 
Οι λέξεις μετρούν τα βήματα μου στο σύμπαν
αθόρυβα γλιστρώ στην εσωτερική γκρίνια του απρόβλεπτου
εκεί, στο δάσος με τα αποκαΐδια
ζεύγη από αλάτι και παραισθήσεις οι κινήσεις των ματιών μου ναρκοθετούν το νέο
αύριο
τραβώντας υποζύγια απέναντί μας κι απέναντι στις μοίρες που μας εξουσιάζουν
αλήτικα οι εντυπώσεις με συντροφεύουν κι έχω τη γεύση από καμένη σάρκα στα
μάγουλα
εκκωφαντικά πλέον, τοποθετώ στο κατώφλι της αναβολής τις ανάσες μου
παρασύρομαι ξέφρενα στην εξατομίκευση του κάθε μας ονείρου
η ξαστεριά πια δε με αντέχει’ δεκαεννιά και δεκαεννιά έτη.

*Απόσπασμα από μεγαλύτερη δουλειά του ποιητή δημοσιευμένη στην ιστοσελίδα Bibliotheque στο http://bibliotheque.gr Από εκεί και η εικόνα της ανάρτησης.

Νύχτα έρχεσαι,
μα σημαίνεις έγερση
σε νου και σώμα.

***

Έρωτας νύχτα:
Τη σκοτεινιά της διώχνει
λάμψη στα μάτια.

***

Βαθύ λαγούμι
Έσκαψε στην καρδιά του,
μπαίνοντας κρυφά.

***

Πίνει, μεθώντας,
για να κερδίσει, όσα
μια ζωή χάνει.

***

Κλείνει τα μάτια
κι η φευγάτη αγάπη,
νάτη μπροστά του.

Hope is a bird
with wonderful feathers,
sits on the boughs of the soul
and sings the song of how to remain alive.
It sings when the dream breaks,
it sings when the boat overturns.
You are at the bottom
and far away is the beach.
It teaches you
how to ride from bottom to top,
how to swim to reach the beach.
How to rebuild the broken wings of your dream.
Then you get an energy in the form of a wind
that sings how to be alive
strongly, better than before.
And it will continue to sing until you want to listen.

*H. (17 years – detained 15 months on Christmas Island)
Published in the soon to be launched chapbook – ‘Our Beautiful Names’ with Writing Through Fences and MarkTIme

Ελπίδα

Η ελπίδα είναι ένα πουλί
Με θαυμάσια φτερά,
κάθεται στα κλαδιά της ψυχής
και τραγουδά το τραγούδι του πώς να μένεις ζωντανός.
Τραγουδάει όταν το όνειρο τελειώνει
Τραγουδάει όταν η βάρκα ανατρέπεται
Είσαι στον πάτο
και η ακτή είναι τόσο μακριά.
Σε μαθαίνει
πώς να οδηγείς απ’ τα κάτω προς τα πάνω,
πώς να κολυμπάς για να φτάσεις στην ακτή.
Πώς να ξαναφτιάχνεις τα σπασμένα φτερά του ονείρου σου.
Τότε αποκτάς μια ενέργεια με τη μορφή του ανέμου
που τραγουδά πώς να είσαι ζωντανός
πιο δυνατός, καλύτερος από ό,τι πριν.
Και θα συνεχίσει να τραγουδά μέχρι να θέλεις ν’ ακούσεις.

*Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης
Το ποίημα είναι γραμμένο από τον H., 17 χρόνων, κρατούμενο πρόσφυγα επί 15 μήνες στο Christmas Island (Νησί Των Χριστουγέννων).Περιλαμβάνεται στο υπό παρουσίαση βιβλίο με τίτλο “Our Beautiful Names” (“Τα Θαυμάσια Ονόματά μας”) από την ομάδα Writing Through Fences και τις Εκδόσεις MarkTIme, στη Μελβούρνη.