Στην κοινότητα των προσφυγικών,
φοράνε ακόμη το ίδιο δάκρυ
σαν εκείνο το παλιό του εικοσιδυό.
Πότισε άραγε στους τοίχους
το παλιό μοιρολόι,
για τις αγύριστες πατρίδες
και φύτρωσε αυτή η αλλιώτικη αποδοχή;
Κρατούν αγώνα να σταθούν.
Άνισο, μα αναγκαίο.
Ο Χρόνος μας κλωτσάει διαρκώς σε μια δίνη.
Κάθε στάση μετράει για πλευρά.
Η Ιστορία ήταν, είναι και θα είναι,
η δικιά μας πράξη ή απραξία
απέναντι στα γεγονότα.
Δεν γίνεται να σιωπώ ή να μην τα αναφέρω.
Όπως την άνοιξη γλαφυρά περιγράφω,
έτσι μαζί με τον αγώνα οι άνθρωποι
να βρουν μια στέγη τάσσομαι.
Να γλυτώσουμε μην σβήσει η φλόγα του κόσμου
όσο είναι ακόμη καιρός.
Ένας αγώνας άνισος, μα αναγκαίος.
Δεν γίνεται να σιωπώ,
όσο κάποιοι πεινούν μαρτυρικά για το δίκιο.
Δεν γίνεται να κοιτώ αλλού
παρά στον παλμό αυτής της φλόγας
για μια επιστροφή σε μια Γή
που ακόμη δεν έχουμε κατοικήσει.