Μόνος μου περπατώ
Ο δρόμος
διαγράφεται  μπροστά μου απέραντος
χωρίς να διακρίνεται πουθενά
κάποιο τέλος
Είμαι όμως σίγουρος
πως κάποτε τελειώνει

Οι άνθρωποι είναι μακριά
Είναι κηλίδες
που έρχονται και φεύγουν
Κάποιες φορές βέβαια
πλησιάζουν
μεγαλώνουν
Τότε καταλαβαίνω
πως είναι άνθρωποι
Σύντομα πάντως
γίνονται ξανά κηλίδες
που έρχονται και φεύγουν

Κάποτε
είναι αλήθεια
ήρθες κοντά μου
μείναμε για λίγο μαζί
συζητήσαμε
μάλλον ενδιαφέροντα πράγματα
Κρίμα που δεν τα συγκράτησα
Κάναμε και έρωτα
στη μέση του δρόμου
ενώπιον πάντων

Κανείς εντούτοις
δεν μας πρόσεξε
ή κι αν πρόσεξε
σημασία δεν έδωσε καμιά
Εξάλλου όλοι απλώς
κοιτούσαν ίσια μπροστά
στον δρόμο τους
και όλοι τους ήταν
στην ουσία
πάντα μόνοι τους

Ύστερα έφυγες
και οι άνθρωποι
όπως κι εσύ
εξακολουθούν να είναι κηλίδες
που έρχονται
για λίγο μεγαλώνουν
και τελικά χάνονται
στο βάθος του ορίζοντα

Κι εγώ
μαζί με όλους
εξακολουθώ μόνος μου να περπατώ