Του κόσμου τις αντιθέσεις δεν ξέρω αν συνήθισα
μα πορεύτηκα μέσα από αυτές άθελά μου
πότε ως παρατηρήτρια πότε αντιδρώντας
μα πάντοτε προσπαθώντας να κατανοήσω την κατάφωρη αδικία
που μου γεννά οργή
την ανθρώπινη απόγνωση
που μου γεννά συμπόνοια
και παραδίπλα σχεδόν παράλληλα την ασύλληπτη ομορφιά και την ελπίδα
που στους ανθρώπους μόνο την βρήκα
που αντικρύζουμε τα ίδια τοπία
που τα βλέμματα και τα χαμόγελά μας συναντήθηκαν για μια στιγμή
που αρκεί για να μας δώσει εκείνη την ώθηση να συνεχίζουμε μαζί.
Μα και απ’ τους άλλους που ξένοι μοιάζουν και αλλού κοιτάζουν
σαν θυμηθώ την παρουσία τους που έχω από καιρό απωθήσει
χώρος ανοίγει ανάμεσά μας
μέσα στο χάσιμο που μας επιφυλάσσει ο χρόνος.