Elise Cowen, Έξι ποιήματα

ΕΥΚΟΛΑ ΕΡΩΤΕΥΕΣΑΙ

Εύκολα ερωτεύεσαι
τους ποιητές
Το ΜΕΓΑΛΕΙΟ τους
πέφτοντας πάνω στις σελίδες
αποσπά ατομικά ουράνια τόξα

Εύκολα ερωτεύεσαι
τους ποιητές
Το ΜΕΓΑΛΕΙΟ τους
πέφτοντας πάνω στις σελίδες
σε μια ρουφηξιά μου

Ο ΗΧΟΣ ΤΩΡΑ

Ο ήχος τώρα στον δρόμο είναι ο αντίλαλος από μια μακριά
τρομπέτα που κουδουνίζει στ’ αυτιά μου
Η κοιλιά μου γουργουρίζει πάνω στη χαρακιά απ’ το μαχαίρι
περικλείοντας
Κρέας, κρέας
να γανώσεις, κρέας να φας
τρίζουν τα κοιμισμένα καταφύγια
ανάμεσα στα δόντια μου
Ο έρωτας ξίνισε το ψωμί
ψίχουλα στο κρεβάτι.

*

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΑΤΙ

Το πρώτο μάτι ανοίγει με τη ζεστασιά του ήλιου
να τον κοιτάξει
το δεύτερο ξεσκίζεται από έναν φαρμακοποιό,
Υποστυλώνεται με οδοντογλυφίδες, συστήματα
και λέξεις/και του αρέσει να βλεφαρίζει στις αντανακλάσεις
Ξέρω μόνο πως μπορεί να υπάρχουν πολλά,
επειδή το ένα πληγιάζει
όταν σκέφτομαι τόσο πολύ

Το πρώτο μάτι είναι τυφλό
άλλο δεν υπάρχει

*

ΚΑΘΙΣΜΕΝΗ

Καθισμένη μαζί σου στην κουζίνα
συζητώντας για τα πάντα
πίνοντας τσάι
σ’ αγαπώ
Το “πολύ“ είναι μια όμορφη, ηγεμονική, τέλεια λέξη
Ω, σε θέλω εδώ σώμα
με ή χωρίς γενναία ποιήματα
Άσε με να φύγω, σε παρακαλώ
Σε παρακαλώ, άφησέ με να ‘ρθώ

*

ΠΟΙΟΣ;

Ποιος θα μου χτυπήσει
τον πισινό
όταν θα γεννηθώ
ξανά

Ποιος θα μου κλείσει τα μάτια
όταν
πεθαμένα αυτά
ακόμα βλέπουν

Η ΓΥΝΑΙΚΑ

Η γυναίκα είναι κάτι ταπεινό
φτιαγμένο από θάνατο κι απόνερα.
Η μόδα είναι να ντύνεται απλά
και το μυαλό να το ‘χει για μπορντούρα.

*Από το βιβλίο “Ποιήτριες της γενιάς των beat”, εκδ. Opportuna, Πάτρα 2021. Μετάφραση-επιμέλεια: Γιώργος Μπουρλής.

Leave a comment