Της παραστάθηκαν είν’ αλήθεια οι φτελιές
ύψωσαν πλάτες οι οξιές με τις σημύδες
τέλος κυνήγησε ένα τυχαίο φορτηγό
πρόλαβε μόνο τις γυμνές ροδιές στο χιόνι
λαχανιαστή υπήρξε ελπίδα που κατέληξε
στο άψυχο βλέμμα ενός ζερβού καθρέφτη
κουβάρι απέμεινε υγρό αφηνίασε
ποτέ δεν μάθαμε μετέπειτα αν κατάφερε
να θάψει τον νωπό νεκρό της
μήτε και αν επέστρεψε
 να ζεματάει στη στόφα το λυπημένο σπίτι
μόνο τα ζώα γνώριζαν -που νιώθανε-·
 η ζωή είχε προσπεράσει
το ίδιο κι όσοι παραμείναν ζωντανοί
πουλώντας τον αέρα -τη γαλάζια θέα-
ώστε να περισώσουν τα υπόγεια της καρδιάς τους
 
#Στον μακρινό απόηχο της ταινίας μικρού μήκους Χαμομήλι, Φεστιβάλ Δράμας 2012 (και όχι μόνο)

*Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://technischerbleistift.blogspot.com/2025/12/blog-post_28.html