όταν στάθηκα
πάνω απ το χείλος της αβύσσου
ο Νίκος μου χαμογέλασε απαλά
και μου πε πως μαγαπά
αν κι ήξερε πως αν πέσω
θα πάρω μαζί μου
την γλυκιά του την ευχή
αυτός τόλμησε να μου την προσφέρει
για αυτό και μόνο
είναι ο πιο θαρραλέος όλων μας
για αυτό και μόνο
απολαμβάνει τόσο το βήμα μου
προς τα πίσω
ίσως λίγο περισσότερο
από όσο κι ο ίδιος μπορώ

*

Θα πρόσθετα χαρές,
δεν θα αφαιρούσα λύπες.
Θα έσκυβα γονυπετής στα πόδια της
χίλιες φορές ακόμη
και θα ακόνιζα με τα δόντια
την λαιμητόμο που κρέμεται
πάνω από το κεφάλι μου.
Θα δούλευα περισσότερο.
Μέχρι τελικής πτώσεως θα έχτιζα
τούτη την μικρή στιγμή
με το κρασάκι μου στο γυαλί
και τον φίλο
που κουνάει στοργικά το κεφάλι.
Θα αναζητούσα την αδικία
σαν τρελός, φτωχός, κατεστραμμένος
για να την ξεπληρώσω με όλη μου την αγάπη.
Θα παρέμενα βουβός, με την γλώσσα πλατιά
στις στάλες της βροχής.
Όλοι κατευθυνόμαστε προς το ίδιο σύννεφο.
Κάποιοι πέφτουν σαν καλοκαιρινή βροχή.

Κάποιοι πέφτουν
με τα πόδια τους στον αέρα.
Κάποιοι είναι αυτό το κύμα
που επιστρέφει ξανά και ξανά.
Τι χαρά να βρίσκομαι εδώ,
σε αυτό το κομμάτι γης
και να σας ευγνωμονώ με όλη μου την καρδιά.

*Για περισσότερα: https://enaetsi.wordpress.com