Τα διαμάντια είναι μέσα μου
Κινούνται και
Μεγαλώνουν
Τα εμποδίζω να λάμψουν
Δεν θέλω να διασκορπιστούν
Δεν θέλω να σπάσουν
Δεν θέλω να λιώσουν
Σε έναν κόσμο που είναι σκοτεινός.

Ξέρω πως τίποτα δεν είναι απόλυτα δικό μου
Όμως ο έξω κόσμος δεν αξίζει καμιά λάμψη!
Όπως κάποτε στο παρελθόν
Τα πάντα
Για τον άνθρωπο
Για τον κόσμο
Έλαμπαν
Από εκείνες τις εποχές
Έχω τη δική μου λάμψη.

Όλος ο πλούτος μου είναι η ύπαρξή μου
Η ύπαρξή μου λάμπει
Σε έναν κόσμο
Που δεν αξίζει να λάμπει τίποτα γι’ αυτόν.
Δεν αγαπώ τον πόνο
Αλλά όταν έρχεται ο πόνος, τον σέβομαι

Είμαι κενός
και περπατώ μέσα στο κενό
απτή απόδειξη της ύπαρξης ανθρώπων
αδύναμων και ηττημένων
που η ζωή τους παραλύει όλο και περισσότερο.

Η μοναξιά, το πολύτιμο έργο μου
με τη μοναξιά μου ήμουν κάτι
κάτι μέσα στο κενό
τώρα που η μοναξιά μου έχει φύγει
έγινα κενό μέσα στο κενό.

Παραληρώ
οι άνθρωποι είναι καλοί και
πληρώνουν καλά
εγώ δεν έχω δώσει αξία σε τίποτα
καλό ή κακό
είναι ένα μεταβαλλόμενο δίδυμο
το καθένα ακυρώνει το άλλο.

Κάποτε το φεγγάρι ήταν όμορφο
σε αυτή την εποχή δεν με νοιάζει για την ομορφιά
είναι σκουπίδια
η ομορφιά κάτω από τα πόδια του χρήματος
(έχουμε ομορφιά προς πώληση.)

Τα χρήματα ικετεύουν
κάτω από τα πόδια μου
να τα λυτρώσω από την αδιαφορία μου
έχω μια ψυχή στην αδιαφορία μου
μια ψυχή στο ότι
δεν αποδίδω αξία σε κάποιους
που η εποχή τους ευνοεί
η δύναμη βρίσκεται στο να οργώνεις με τις αντιξοότητες.

Έχω μεγάλο σεβασμό για τους απλούς ανθρώπους
αυτούς που ζουν με αγνή καρδιά και
πεθαίνουν με ειλικρίνεια.

(περιμένετε)

Πώς να διαβάσω
αυτούς τους στίχους το πρωί;
Όπως κι αν τους κοιτάξω
Δεν καταλαβαίνω και
Δεν βγάζω άκρη
Τι τρέλα κάνω;
Τι αναταραχή προκαλώ;
Τι σχέδιο έχω
Τι παιχνίδι σκοπεύω
Τι φάρσα να στήσω;
Συγγνώμη
Εγώ
Δεν σας καταλαβαίνω!
Ή
Ίσως να έχω μπερδέψει τα πράγματα περισσότερο κι από εσάς.
Αυτή τη στιγμή δεν είμαι σίγουρος για τίποτα
Για εσάς
Για τον εαυτό μου
Πρέπει με την ψυχήμου
Να κρατηθώ μακριά από πράγματα που
Αυξάνουν το αίσθημα της μοναξιάς μου
Αν γίνω πιο μοναχικός από αυτό
Θα παγώσω
Αν γίνω πιο μοναχικός από αυτό
Θα χάσω ακόμα και τη μοναξιά.

Ω καρδιά εθισμένη
Είμαι η ζωή
Είμαι ο θάνατος
Είμαι ο μόνος άνθρωπος
Μαζί φίλος και εχθρός
Πρέπει να ξεφύγω από αυτούς
Είμαι αυτή η κατάρα
Ω καρδιά
Αυτή η κατάρα!
Μόνο εσύ μπορείς
Μόνο εσύ
Να είσαι η δικαιολογία
Για την παραμονή μου
Σ’ αυτό το κενό
Ω καρδιά εθισμένη.

Είναι δύσκολο να σκεφτώ
κάποιον μέσα στην καρδιά μου
Είναι δύσκολο κάποιος
να με σκέφτεται μέσα στην καρδιά του

Δεν σκοτώνω καμία γυναίκα με θλίψη
Καμία γυναίκα
Η θλίψη με σκοτώνει
Με μια γυναίκα.

Δεν επιστρέφω στους
προγόνους μου
Οι πρόγονοί μου ήταν ένα όνειρο
Γλυκό ή πικρό
Που άνοιγε τις καρδιές μας
Ευχαριστώ το όνειρο.
Αυτή τη φορά σαν ζεστός αναστεναγμός
Βυθίζομαι μέσα μου
Μήπως επιτέλους καώ και
Τελειώσω.

Κάτι να προλάβει τον άνθρωπο
Ένα άδειο τενεκέ λάδι
Ένα φέρετρο
Ένα κιβώτιο με άμμο
Μια σπάτουλα
Ένας υπόνομος
Ένα κινητό τηλέφωνο
Ένα τροχόσπιτο
Ένα σκισμένο χαρτονόμισμα
Να προλάβει τον άνθρωπο
Να προλάβει ο άνθρωπος τον εαυτό του
Κάτι να προλάβει τον άνθρωπο.

Ελάτε κι εσείς βιταμίνες
Χυθείτε μέσα στο μυαλό μου
Για ένα ζεστό κεφάλι
Ένα πλανεμένο κεφάλι
Ένα ψηλό κεφάλι
Που δεν είναι το δικό μου κεφάλι
Κάντε γρήγορα
Βιαστείτε
Αμέσως
Οι περίπλοκες σκέψεις
Οι τρομακτικές σκέψεις
Όσο πιο γρήγορα
Αφήστε το κεφάλι μου να πέσει στο κενό
Το κεφάλι μου που κρέμεται στον αέρα
Ο αέρας αυτού του κεφαλιού με εξαντλεί
Άραγε τι θα μου συμβεί αυτή τη φορά;

Φύσα, ω άνεμε μες στο μυαλό μου
Βύθισε τον κόσμο στον φόβο
Όπως η καρδιάμου που καταβροχθίζει τηφωτιά
Για χάρη ενός κεφαλιού που είναι φλόγα.

Κοίτα τον άνεμο μες στο μυαλό μου
Πώς καίγομαι από τον πόθο σου
Πώς μέσα σου πίνω τον πόνο της χαράς.

Ο κόσμος μου περιέχει πολλούς άλλους κόσμους
Δεν κουράζεται να δημιουργεί κενό
Πριν το σύμπαν πνιγεί
Πριν το σύμπαν λιώσει.
Ήρθα στον κόσμο
Για να χάσω τους κανόνες ανάμεσά σας
Ήρθα να σας βγάλω από τους παλιούς κόσμους
Να ελευθερώσω τους νεκρούς από τον εαυτό τους
Να πετάξω μακριά τα κλαδιά των περασμένων χρόνων σας.
Πρόταση:
Μη φοβάστε την αναζήτηση, τη φυγή και την πτώση..
Το αύριο είναι όπως το σήμερα
Εκατοντάδες πρωινά έρχονται χωρίς το λάλημα του κόκορα
Έχω δει πολλά από αυτά τα άσπλαχνα πρωινά
Κι έτσι ονόμασα τον εαυτό μου πρωί.
Λοιπόν, καλημέρα σας…
Το πρωί είναι όπως το τώρα
Γιατί γράφω τώρα;
Για το αύριο
Για το τίποτα.

Όσο κι αν το σκέφτομαι, είμαστε πίσω από το παραπέτασμα της ζωής
Η αληθινή ζωή είναι κάπου αλλού
Δεν έχουμε γευτεί τη ζωή
Δεν έχουμε συναντήσει τη ζωή
Η ζωή μας διαπερνά.

(Σταμάτημα)
Νομίζω πως τώρα έγινε πρωί για μένα
Καλημέρα, ω πρωινό.

 Ο Νταστάν Μπαρζάν (Dastan Barzan) γεννήθηκε το 1987 στη Σουλεϊμανίγια του Ιρακινού Κουρδιστάν. Είναι απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών, με ειδίκευση στο θέατρο. Έχει συγγράψει αρκετά βιβλία σε διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της ποίησης, των διηγημάτων, των μυθιστορημάτων και της θεωρίας του θεάτρου. Μερικά από τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, δανικά και περσικά. Έχει εργαστεί και συνεχίζει να δραστηριοποιείται στον τομέα της πολιτιστικής δημοσιογραφίας.