Αν σε σκεφτώ, θα ’ναι καλοκαίρι –
μια μακρινή γιορτή
ή ένα μαύρο, ιδιωτικό λουλούδι.
Για να λευκάνω την πληγή σου, λέω,
να την ανοίξω στο φως.
Κάπου τελείται ο θρίαμβος
της αγάπης μας.
Όλα γύρω παράφωνα·
κι όμως σε βλέπω
ως το πρώτο, το ωραιότερο πράγμα
που έμαθα ποτέ.
Το ατελεύτητο:
το αίμα σου πάνω στο σώμα μου.
Σύμμαχός σου τώρα, παίρνω θέση.
Ένα ακόντιο,
λιγότερο φιλικό από τη γλώσσα,
λιγότερο φιλικό
από το ράμφος του γρηγορότερου πουλιού.
Απ’ το ασημένιο λεπίδι του άστρου
η πορεία μου –
από το ένα σου άκρο
στο άλλο, βαθιά.
Νερό σε αφθονία·
χτύπα τη στάχτη.
Τη μοναδική πορεία της φωτιάς
από το ένα σου άκρο στο άλλο,
βαθιά.