Γιώργος Κοζίας, Τρία ποιήματα

ΤΟ ΔΩΡΟ

Η Βεατρίκη τό ‘κλεψε
να το δώσει στον αγαπητικό της.
Το ξαναβρήκα σε κοσμηματοπωλείο
του Πόντε Βέκκιο, βεβηλωμένο.

Δυσκολεύτηκα να το αναγνωρίσω
Το αγοράζω νύχτα τό’ ριξα στον Άρνο.
Έχει περάσει από πολλά ανίερα χέρια.
Από προδομένες αγάπες.
Ξεχασμένες.

*

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΒΟΫΤΣΕΚ

Το φεγγάρι σάπιο ξύλο.
Μαραμένο ηλιοτρόπιο ο ήλιος.
Μικρές χρυσές μύγες αστέρια.
Η γη τσακισμένο καράβι.
Ένας κόσμος χωρίς ταξιδιώτες.

Στρατιώτης Φρειδερίκος Ιωάννης
Φραγκίσκος Βόυτσεκ. Τυφεκιοφόρος.
Πυροβολεί τον γαλαξία!

*

ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

Στο όνειρό του αντίκρισε τον Σοπενχάουερ.
-Πρόσεξε, του φώναξε,
Με κυνηγούν επτά αντιπρόσωποι των νόμων.
Κραδαίνουν αόρατα ραβδιά

-Ησύχασε, τον παρότρυνε εκείνος,
όλοι έχουμε ανάγκη
τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα.

*Από τη συλλογή “Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες”, Εκδόσεις στιγμή, 2007.

Leave a comment