Άκου να δεις
και κοίτα να πιστέψεις.
Τ’ αυτιά μου δεν πιστεύουν κραυγή μου καμιά.
“Αν έχω μπλέξει, έμπλεξα με χτένα δική μου
που άγρια την έτρεξα σε πρωινά μαλλιά”.
Έτσι είπα κι έτρεξα
να πάω κάπου αλλού.
Τώρα μες στον υπόνομο
κινείται αυτό το πράγμα
που βγήκε απ’ το άγχος μου
και το μισούνε όλοι.
Να ξέρεις πως το σώμα μου
είναι γκρεμός και γλίτσα
παρότι εσύ κοιτούσες
χείλη
μάγουλα
βυζιά.

*Δημοσιεύεται στο “Τεφλόν”, τεύχος 34, Χειμώνας-Άνοιξη 2026.