Βλέπω την θάλασσα ν’ ανοίγεται για σένα
τρυφερέ περιηγητή του ουρανού
μες στις ακρογιαλιές μου που κουρνιάζεις
 
Βλέπω στον ουρανό μια κατασκήνωση για σένα
οργανοπαίχτης μιας σβησμένης εποχής
που ζωντανεύεις πάνω στην οθόνη
τη μνήμη μου ανάμεσα στα παιδικά σου χρόνια
 
Μονάχος μου νυχτώνω εδωπέρα
τα ποιήματά μου έγιναν ατροφικά
μικρά στολίδια του βυθού που σε προσμένουν