Ce ne sont pas “deux femmes”.
Ce sont deux états d’une même présence.
La figure de gauche ne concurrence pas celle de droite.
Elle n’a pas le même statut ontologique.
Elle est souvenir, projection, trace, ou version antérieure.
- La matière
Je ne peins pas sur le fond.
je peins dans le fond.
Les corps semblent émerger puis être repris par la matière.
Il y a une sensation de durée, de temps qui passe, pas d’instant figé..
- La retenue émotionnelle
Rien n’est expressif au sens théâtral.
Le visage de droite regarde, mais sans appel. Pas de séduction.
Le tableau ne demande pas d’être aimé.
Il existe, simplement. Il parle:
de coexistence intérieure,
de ce qui reste quand on avance,
de versions de soi qui ne disparaissent jamais complètement.
Ce n’est pas un tableau de relation.
C’est un tableau de stratification identitaire.
Δεν είναι «δύο γυναίκες».
Είναι δύο καταστάσεις της ίδιας παρουσίας.
Η μορφή στα αριστερά δεν ανταγωνίζεται εκείνη στα δεξιά.
Δεν έχει το ίδιο οντολογικό καθεστώς.
Είναι μνήμη, προβολή, ίχνος ή μια προηγούμενη εκδοχή.
- Η ύλη
Δεν ζωγραφίζω πάνω στο φόντο.
Ζωγραφίζω μέσα στο φόντο.
Τα σώματα μοιάζουν να αναδύονται και έπειτα να τα ξαναπαίρνει η ύλη.
Υπάρχει μια αίσθηση διάρκειας, χρόνου που περνά, όχι μιας παγωμένης στιγμής.
- Η συναισθηματική συγκράτηση
Τίποτα δεν είναι εκφραστικό με τη θεατρική έννοια.
Το πρόσωπο στα δεξιά κοιτάζει, αλλά χωρίς κάλεσμα. Καμία αποπλάνηση.
Ο πίνακας δεν ζητά να αγαπηθεί.
Υπάρχει, απλώς. Μιλά:
για εσωτερική συνύπαρξη,
για ό,τι απομένει όταν προχωράμε,
για εκδοχές του εαυτού που δεν εξαφανίζονται ποτέ εντελώς.
Δεν είναι ένας πίνακας σχέσης.
Είναι ένας πίνακας στρωματοποίησης ταυτότητας.
*Σχετικός σύνδεσμος: https://tkkimblog.wordpress.com/2026/02/06/stratification-identitaire/
To Koskino 