Αθόρυβοι επισκέπτες στα όνειρά μου ·
μορφές αέρινες που τις κατάπιε ο καιρός
Τους βλέπω
από παραμορφωτικό φακό
Ξέρω:
θέλουν να τους θυμηθώ
Σιωπή που σπάει
Δεν έφυγαν
Μέσα μου ήταν
Δειλοί παρατηρητές·
δεν τολμώ να τους κοιτάξω

*

Έχω έναν μικρούλη θάνατο μεσ’ στη καρδιά μου
Τον ταΐζω ροδοπέταλα, τον ποτίζω ζαχαρόνερο να είναι γλυκός.
Τον νανουρίζω και του λέω παραμύθια· για μεγάλο ταξίδι 
Περιμένω να μεγαλώσει γρήγορα να φύγουμε 
Η μικρή μας βάρκα κάτασπρη μας περιμένει στην όχθη 
Μια μέρα ηλιόλουστη θα πιαστούμε χέρι χέρι και θα μας πάρει το ρεύμα του ποταμού 
Δεν μας νοιάζει που
Μόνο θα λέμε εκείνο το τραγούδι μας·
για το σύννεφο που όλο πάει, χωρίς πίσω να γυρνάει.