Σκηνή με δυό πρόσωπα
αιχμάλωτοι μιας ομορφιάς που τεντώνει
το λαιμό της τρομαγμένη
έτοιμη να πετάξει σαν πουλί

Είσαι το λάθος που επιθυμώ να κάνω
γιατί τις γλώσσες των αγγέλων μιλάς
κι ο ουρανός γίνεται πορφυρό δάσος
με καθρέφτες
τότε
τολμώ να συλλαβίσω αίμα
τολμώ να συλλαβίσω αίμα

Η εξουσία του πόνου φέρνει λόγια
μα εσύ με λιγοστεύεις από λέξεις
Ξεμένει απο λόγια όποιος
γεννά απ’ την αρχή τον εαυτό του
Κι ο ουρανός αποψε γίνεται βυθός
και παίρνω μυστικά το μονοπάτι
που χωρίζει δυό γκρεμούς

Τόση αθωότητα δεν χωράει
στο δρόμο με τις ροδακινιές
πως δεν το σκέφτηκα;
Ποιός είπε πως στα όνειρα σμίγουν
οι εφιάλτες των ανθρώπων
Εδώ είναι όλα αγάπη

Ευκίνητα ψάρια από φώς γλιστρούν
στα σύννεφα
τ΄ακολουθώ κι ο χρόνος πίσω μου
ξεπλένει τα σκοτάδια του
πόρτες ανοίγει και παράθυρα
ραγίσματα της λύπης,βυθίσματα
της ευτυχίας
είναι η ψυχή που επιθυμεί ξανά
να ταξιδέψει

Ό,τι χάσεις στο σκοτάδι
το βρίσκεις μες στην αστραπή
ούτε ελπίδα ούτε απελπισία
μόνο φώς άφθονο
γελαστό,βαθύ,διάφανο
φώς

*Από την συλλογή “Στο μονοπάτι των σκύλων”, Εκδόσεις Περισπωμένη, Δεκέμβρης 2024.