Νίκος Φρατζέτης, Δύο ποιήματα

ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΚΑΙ Ο ΦΩΚΝΕΡ

Ταξιδεύω στα τρένα της πόλης.
Βουλιάζω στον κόσμο.
Μέσα στην βιασύνη, στον φόβο.
Αμήχανα γέλια, αδιάφορες κουβέντες,
ένας επιβάτης διαβάζει Φώκνερ μειδιώντας.
Αδειάζω το βλέμμα μου στο ψεύτικο φως των βαγονιών.
Γυρίζω αλλά δεν φεύγω ποτέ.
Στην ασφάλεια των δικών μου φόβων, των δικών μου ιδιοτροπιών.
Αναμένοντας πάντα την επόμενη μέρα.
Να με χωνέψει ξανά το βαγόνι του τρένου,
να δω πάλι τον επιβάτη με τον Φώκνερ, τον άπληστο ζητιάνονα ζητά ελεημοσύνη, τις βρώμικες γριές να μασουλάνε κατάρες.
Μια ρουτίνα που αλλάζει ντύμα μέρα τη μέρα.
Μια ψίχα ελπίδας ότι κάποτε θα εκτροχιαστεί και αυτό το τρένο.

*

Η ΜΑΤΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ

Ο Ιάσονας καθόταν στην αυλή του σπιτιού
και σχεδίαζε την μεγάλη του εκστρατεία.
Είχε απλώσει σε ένα τραπεζάκι, ρυθμού ροκοκό,
έναν ναυτικό χάρτη της Μεσογείου, ένα διαβήτη, μια
πυξίδα, έναν χάρακα και έναν εξάντα.
Μην γνωρίζοντας τίποτα ιδιαίτερο για την ναυσιπλοΐα
προμηθεύτηκε ένα ειδικό βιβλίο, “ΝΑΥΣΙΠΛΟΪΑ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ”,
για να εμπλουτίσει τις γνώσεις του.
Άρχισε να συχνάζει στα περίφημα τσιπουράδικα του λιμανιού
για να βρει το πλήρωμά του.
Πλησίαζε τους πιο γεροδεμένους
και εκείνους που το μούτρο τους φαινόταν ξύπνιο και άρχισε να
εξιστορεί το σπουδαίο σχέδιο.
Ο Ιάσονας έχασε την δουλειά του.
Βρήκε κάπου αλλού με λιγότερα χρήματα και με περισσότερες ώρες εργασίας.
Θεώρησε ότι απλά είναι μια παρένθεση.
Μια παρένθεση που άρχισε να του κατασπαράσσει τα χρόνια.
Τα όνειρά του καλά σφηνωμένα στο κεφάλι του.
Ο χρόνος όμως είναι μια γερή αλεστική μηχανή.
Ο εξάντας έπεσε από το τραπεζάκι και έσπασε.
Η κεφαλή του διαβήτη σκούριασε
και τα πόδια του δεν υπάκουαν πια σε κύκλους.
Μια κρύα νύχτα πέταξε τον ναυτικό χάρτη της Μεσογείου στην ξυλόσομπα για
προσάναμμα.
Η πυξίδα έδειχνε πάντα Νότο.
Τα σχέδια, σαν φωτογραφίες κρεμασμένες σε σάπια κάδρα,
με ξύλα σαρακοφαγωμένα και ξερά, άρχισαν
να γλιστρούν από τις κορνίζες τους και να χάνονται.
Όταν πια είχε γεράσει για τα καλά,
αναπολούσε την σπουδαία εκστρατεία που ματαίωσε.
Μα το δικαιολογούσε.
“Η δουλειά ξέρετε…”.

*Από τη συλλογή “Το Τρένο και ο Φώκνερ”, εκδόσεις Κίχλη 2018.

Leave a comment