3η Φεβρουαρίου 2006

Είναι ο Δον Κιχώτης πέντε διαδοχικών κήπων.
Έχει παραπάνω από δεκαεννιά λέξεις
στο βιβλίο της δόξας του.
Περπατάει κρατώντας εβένινο μπαστούνι.
Ακουμπάει στο στήθος του
κρυμμένη στο πουκάμισό του
την παλάμη του
που είναι άσπρη σα το χιόνι.
Ένα–ένα
όλα τα σκυλιά θα τον διατάξουν.
Θα του ζητήσουν πυρετό και αποδείξεις.

Κανείς δεν ξέρει πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση.
Όσοι ενοικούν στο ενυδρείο
παρασκευάζουν νούφαρα μανιωδώς.
Κάποιοι στέκονται στη βροχή
και το συζητάνε.

Θα ακουστούν σήμαντρα
θα μιλήσουν οι καμπάνες
θα πουν χέρι πάνω–χέρι κάτω
θα τον εξορίσουν λες και
δεν ήταν ήδη εξόριστος.

Εκείνος όμως
έχοντας πάντα πορτοκαλί στο μέτωπό του
και ένα υπερήλικο δελφίνι
κάτω από τη μασχάλη
θα παραμείνει για πάντα
ο Δον Κιχώτης πέντε διαδοχικών κήπων.

*

τι συνέβη ένα βράδυ που έπαιζα videogames

Άλογο λάσπης χλόης!

Βρήκα ένα σφάλμα.
Τι πρέπει να κάνω αν σκοτωθεί τυχαία από εμένα
η ερημιά;

Στοιβάζω πέτρες
φτιάχνω ζώα
κουρνιάζω σε οδοντοστοιχίες
και το τρένο φεύγει τρίζοντας
σαν απότιστη γαρυφαλλιά.
Νοιώθω σα να κάνω αντίγραφα:
Όποιος συναντά τη Μαύρη Αμμοθύελλα
απλά δεν είναι για καλό.

Ωστόσο παρατήρησα
πως αν το σκυλί είναι κοντά στο ορυχείο,
–αλλά το ορυχείο δεν εμφανίζεται–
μια πορφυρή συνομιλία πεθαίνει.

Εσείς;
Μπορείτε να καλέσετε
δύο παλιά κεφάλια ψαριών
όταν είστε μακριά από το νεκροταφείο;

Τότε λοιπόν
είναι μάλλον καλύτερα
να μου δώσετε εμένα
το δύσκολο οστό.

*Από τη συλλογή “Τριανταεπτά Γεωπονικά Μυστικά για την Καλλιέργεια της Βερυκοκιάς”, Εκδόσεις Κακός Βηξ, Μάης 2025.