Δεν υπάρχουν θεοί, μπορείτε λοιπόν να το γιορτάσετε
να παίξετε τένις, να βγείτε με το αυτοκίνητο, να πάτε για ψώνια,
να καθίσετε και να μιλάτε με τις ώρες, να λέτε, να λέτε,
με ένα τσιγάρο να κιτρινίζει τα δάχτυλά σας.

Δεν υπάρχουν θεοί, άρα μπορείτε να το γιορτάσετε –
εμπρός λοιπόν γιορτάστε το –

Αφήστε με εμένα ήσυχο, αφήστε με μόνο με τον εαυτό μου!
αλλά τί λέω, στο δωμάτιό μου, από την παρουσία τίνος
έγινε ο αέρας τόσο ήσυχος τόσο ευχάριστος για μένα;

Ποιος είναι αυτός που με αγγίζει απαλά στο στέρνο
που μ’ ακουμπάει στο μέρος της καρδιάς
και ηρεμεί τους χτύπους της φέρνοντάς μου τη γαλήνη;

Ποιος είναι αυτός που ισιώνει τα σεντόνια και τα κρατά
σαν τον ακύμαντο ωκεανό όπου τα ψάρια αναπαύονται
στου νερού την επιφάνεια σαν σε δικό τους όνειρο;

Ποιος τρίβει τα γυμνά μου πόδια, μέχρι να ξεμουδιάσουν,
να απλωθούν καλά και σαν λουλούδια του λωτού να γίνουν!

Ούτε γυναίκα ούτε άντρας είναι, σας βεβαιώ, γιατί είμαι μόνος.
Άρα με τους θεούς κοιμάμαι, με τους θεούς
που δεν υπάρχουν ή που υπάρχουν
όπως η ψυχή αποφασίσει,
μια λίμνη ας πούμε, όπου βουτάμε ή δεν βουτάμε.

Μετάφραση: Βαγγέλης Κάσσος