Τουλάχιστον ετούτες οι πληγές ανοίχθηκαν
από τον έρωτά σου που άφηνε τη βαθύτερη αρρώστια να εισέλθει,
μάλιστα, μπουμπούκιαζαν θρασεμένες και γιορτινές στη σκοτεινή
Σιωπή της καλοκαιρινής αγωνίας˙ όταν ο υποτιθέμενος έρωτας περιέβαλλε τους λόφους με
τα σκοτεινά κρινάκια που φύτρωσαν από κάτω και μόλυναν τον μίσχο
Έτσι δύο ή τρία χρόνια αργότερα, καταρρέω υπό το βάρος,
ο σκοτεινός έρωτας γιγαντώθηκε με κάποιου άλλου τη μορφή
Και σίγασε όλο το ολοκαύτωμα με την αφύπνισή του.
Μπελαντόνα του πρωινού, φθινοπωρινά σταφύλια για συμφωνία και πανσέδες
Αμέσως να ακολουθούν όπως η γέννηση στη θέση της ζωής τού δυσώδους μυαλού
Γιατί να συνεχίσεις˙ η λίστα ατέλειωτη του τι οι πληγές
που ο έρωτας σου άνοιξε, έθρεψαν.
Πρώτον, παραίσθηση προσωρινής ομορφιάς˙ δεύτερον, φωνές
σημαντικότητας του εαυτού, καθοδηγώντας και καλοπιάνοντας, ακυρώνοντας κάθε
σύνδεση με τη φύση˙ τρίτον, εσφαλμένο όραμα του έρωτα και
των φαρμακοβοτάνων του˙ τέταρτον, δολοφονική πρόκληση στο
χάραμα της σκέψης και φθόνο, ζήλια, οργή σαν
συμπληρώματα στην τέχνη.
Μερικές γυναίκες πλένουνε τα χέρια τους σε αυτά τα μπουμπούκια,
και τα φοράνε καρφιτσωμένα στα φρύδια τους, σαν αστέρια˙ άλλες
μυρώνουνε τα σώματά τους με τα πέταλα, ευφραινόμενες από το
άρωμα και πληρώνουνε τεράστια ποσά για τη
μυρωδιά του, γύρη μαζεμένη από κάθε απόληξη σαν τον θάνατο
όμως το χάος, το μεσουράνημα, η πυρκαγιά τού
τι θα έπρεπε να σημαίνει η ένωση των εραστών και μολαταύτα όχι
σύγχυσης μάστιγα απλά αποτελεί ενάντια στην ευταξία.

*John Wieners, “Asylum Poems”, Angel Hair 1969. Μετάφραση: Χ. Αγγελακόπουλος.